2 List do Koryntian 6:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł przedstawia ogólne przesłanie i wezwanie, które kierował do wszystkich, którym głosił Ewangelię, gdziekolwiek się udawał, a także wyjaśnia, dlaczego i w jaki sposób to robił. Jego wezwanie było proste: przyjąć oferowane przez Ewangelię pojednanie. Skoro obdarzono ich Ewangelią, nie powinni przyjmować łaski Bożej na próżno (Drugi List do Koryntian 6:1). Ewangelia jest słowem łaski, które rozbrzmiewa w naszych uszach, ale samo słuchanie nic nie daje, jeśli nie uwierzymy i nie pójdziemy za jej wezwaniem.

Głosiciele Ewangelii zachęcają ludzi i przekonują ich, by przyjęli ofiarowane im miłosierdzie. Zaszczytnym tytułem takich głosicieli jest miano współpracowników Boga. Mają pracować dla Boga i Jego chwały, a także dla dobra ludzi i ich dusz. Są współpracownikami Boga, ale pozostają Mu poddani i są tylko Jego narzędziami. Jeśli jednak okażą się wierni, mogą oczekiwać, że Bóg będzie działał razem z nimi, a ich praca przyniesie owoc.

Taki jest też duch i sposób działania Ewangelii. Nie przychodzi ona z surowością ani ostrością, lecz z łagodnością. Przekonuje, prosi i zachęca, odwołując się do racji i apeli, by pozyskać grzeszników, którzy z natury nie chcą pojednać się z Bogiem i zaznać wiecznego szczęścia.

Paweł wyjaśniał również, jakimi argumentami się posługiwał i w jaki sposób przemawiał. Podkreślał, że obecny czas jest jedyną właściwą porą, by przyjąć ofiarowaną łaskę i skorzystać z łaski, która została dana: teraz jest czas przyjęty, teraz jest dzień zbawienia (Drugi List do Koryntian 6:2). Dzień Ewangelii jest dniem zbawienia, środki łaski służą zbawieniu, a ewangeliczne wezwania są zaproszeniem do zbawienia. Jedyną właściwą porą, by je przyjąć, jest chwila obecna, dzisiaj, póki trwa dzień dzisiejszy.

Jutro do nas nie należy. Nie wiemy, co przyniesie ani gdzie będziemy. Pamiętajmy więc, że obecne chwile łaski są krótkie i niepewne, a kiedy przeminą, nie można ich odzyskać. Naszym obowiązkiem i naszym dobrem jest korzystać z nich, póki mamy taką możliwość, bo od tego zależy nasze zbawienie.

Paweł mówi również, że uważał, by nie dawać nikomu powodu do zgorszenia, który mógłby utrudnić skuteczność głoszenia: „W niczym nie dając powodu do zgorszenia” (Drugi List do Koryntian 6:3). Niełatwo było mu postępować roztropnie i nie dawać powodu do zgorszenia ani Żydom, ani poganom. Wielu z obu grup wypatrywało jego błędów i szukało powodów, by oskarżać jego samego, jego posługę lub jego postępowanie. Dlatego uważał, by nie gorszyć tych, którzy byli gotowi poczuć się urażeni: nie okazywał niepotrzebnej gorliwości przeciw Prawu ani nie szedł na zbędne ustępstwa wobec tych, którzy z zapałem stali na jego straży.

Uważnie dobierał słowa i pilnował swojego postępowania, by nie dawać powodu do zgorszenia ani nie wywoływać poczucia winy czy żalu. Kiedy inni zbyt łatwo się gorszą, trzeba uważać, by nie dawać im ku temu powodów. Szczególnie głosiciele Ewangelii powinni pilnować, by nie robić niczego, co mogłoby przynieść ujmę ich posłudze albo osłabić jej skuteczność.

Paweł nieustannie starał się we wszystkim okazywać wierność jako sługa Boga (Drugi List do Koryntian 6:4). Często podkreśla, jak ważna jest wierność w naszej pracy, bo od niej w dużej mierze zależy jej powodzenie. W całej swojej służbie miał na względzie wyłącznie Boga. Nie pragnął niczego bardziej niż być Jego sługą i dowieść, że zasługuje na to miano. Głosiciele Ewangelii powinni uważać się za sługi Boga i we wszystkim postępować zgodnie z tym powołaniem.

Po pierwsze, Paweł okazywał wierność przez wielką cierpliwość w cierpieniu. Wiele wycierpiał i zmagał się z licznymi trudnościami. Często żył w niedostatku, pozbawiony wygód, a czasem nawet rzeczy niezbędnych do życia. Bywał w wielkim ucisku, osaczony i niepewny, co robić. Wielokrotnie go bito i więziono. Wciągały go zamieszki wzniecane przez Żydów i pogan. Był wyczerpany trudami podróży z miejsca na miejsce, podczas których głosił Ewangelię, oraz pracą własnych rąk, dzięki której zarabiał na utrzymanie. Zmagał się też z nieprzespanymi nocami i postami: podejmowanymi dobrowolnie z pobudek religijnych albo wymuszonymi przez jego pracę dla spraw Bożych (Drugi List do Koryntian 6:4–5).

Uczy nas to, że wierni słudzy Boga często doświadczają wielkich trudności i potrzebują wiele cierpliwości. Ci, którzy chcą dowieść swojej wierności Bogu, powinni dochować Mu wierności zarówno w trudnych chwilach, jak i w czasie pokoju. Mają nie tylko starannie wykonywać Boże dzieło, lecz także cierpliwie znosić Bożą wolę.

Po drugie, Paweł kierował się właściwymi zasadami i wyjaśnia, jakie one były (Drugi List do Koryntian 6:6–7). Jedną z nich była czystość, bo bez niej nie ma prawdziwej pobożności. Pozostanie nieskalanym przez świat jest konieczne, jeśli chcemy być przyjęci przez Boga. Kolejną zasadą była wiedza, bo gorliwość pozbawiona wiedzy staje się niebezpiecznym zapałem. Paweł działał także z cierpliwością i życzliwością. Nie wpadał łatwo w gniew, lecz znosił zatwardziałość serc ludzi oraz ostre traktowanie z ich strony, a mimo to życzliwie starał się im pomagać.

Działał pod wpływem Ducha Świętego, ze szczerej miłości, zgodnie z prawdą Słowa i dzięki mocy Boga. Miał na sobie zbroję sprawiedliwości, czyli czyste sumienie, wynikające z życia w świętości i prawości. To najlepsza ochrona przed pokusami, jakie niesie zarówno pomyślność, jak i przeciwności.

Po trzecie, właściwie postępował w każdej sytuacji, jaka spotykała go na tym świecie (Drugi List do Koryntian 6:8–10). Trzeba liczyć się z wielkimi zmianami w życiu, a zachowanie właściwej postawy i dobre postępowanie w każdej z nich świadczą o prawdziwej prawości. Apostołowie spotykali się zarówno z szacunkiem, jak i z pogardą, z dobrą i złą opinią. Dobrzy ludzie na tym świecie powinni się spodziewać, że obok uznania i szacunku doświadczą również lekceważenia i zniewag.

Potrzebujemy łaski Boga, by uchroniła nas przed pokusami, które niesie uznanie, i by pochwały nie napełniły nas pychą. Potrzebujemy też łaski, by znosić pogardę bez niecierpliwości i chęci odwetu. Wydaje się, że różni ludzie bardzo odmiennie oceniali apostołów. Jedni uważali ich za oszustów i tak ich traktowali, inni zaś widzieli w nich ludzi prawdomównych, głoszących prawdę Ewangelii i wiernych powierzonemu im zadaniu.

Ludzie tego świata patrzyli na nich z góry, uważając ich za nieznanych, pozbawionych znaczenia i niewartych uwagi. Jednak we wszystkich wspólnotach Chrystusa byli dobrze znani i darzeni wielkim szacunkiem. Uważano, że umierają, jakby każdego dnia wydawano ich na śmierć, a ich dzieło zdawało się chylić ku upadkowi. Paweł mówi jednak: żyjemy. Żyjemy dobrze, wytrwale i z pogodą ducha znosimy trudności, zmierzając ku zwycięstwu.

Byli karceni i często odczuwali ciężar cierpienia, ale nie ginęli. Choć ludzie uważali ich za smutnych, jakby byli ponurą i nieszczęśliwą grupą, która nieustannie wzdycha i opłakuje swój los, oni zawsze radowali się w Bogu. Mieli też najlepszy powód, by zawsze się radować. Gardzono nimi jako ubogimi, bo niewiele posiadali na tym świecie, a jednak przez głoszenie niezgłębionego bogactwa Chrystusa wzbogacali wielu — obdarzali ich niezmierzonym bogactwem, które można znaleźć w Chrystusie.

Ludzie uważali, że niczego nie mają. Rzeczywiście, na tym świecie nie posiadali srebra ani złota, domów ani ziemi. A jednak mieli wszystko. Nie mieli tutaj nic, ale mieli skarb w niebie. Ich prawdziwe bogactwo było zgromadzone w innym kraju, w innym świecie. Sami z siebie nic nie posiadali, ale w Chrystusie mieli wszystko. Taki właśnie, zaskakujący, jest wzorzec życia chrześcijańskiego. Wśród wielu zmiennych okoliczności i tak sprzecznych opinii podążamy drogą do nieba. We wszystkim tym powinniśmy zatem troszczyć się o to, by żyć w sposób, który podoba się Bogu.