2 List do Koryntian 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Paweł porównuje dwie służby. Pierwsza została utrwalona literami na kamiennych tablicach i miała widoczną chwałę, tak wyraźną, że synowie Izraela nie mogli spoglądać na twarz Mojżesza. Druga dokonuje się za sprawą Ducha. Dopiero przy niej pada zdanie „to o ileż bardziej pełne chwały będzie posługiwanie Ducha?”, które w Drugim Liście do Koryntian 3:8 zamyka całe porównanie. Apostoł nie odrzuca dawnej chwały. Pokazuje natomiast, że żywe działanie Boże przewyższa to, co zostało napisane na zewnątrz, i że różnica dotyczy tego, co trwa. Warto zauważyć, gdzie ta nowa chwała się mieści. Wcześniej Paweł mówi, że listem Chrystusowym są sami Koryntianie, napisanym w sercach, a nie atramentem. Chwała więc nie spoczywa na powierzchni rzeczy, lecz w ludziach, których Bóg dotknął od wewnątrz. Słowo „posługiwanie” mówi o pracy wykonywanej między ludźmi, często cicho, w zwykłych rozmowach, w cierpliwości wobec drugiego człowieka. Może właśnie dlatego ta chwała rzadko wygląda spektakularnie, a mimo to zostaje na długo, bo jej źródłem jest coś, co nie przemija. Taka chwała nie musi być widoczna dla wszystkich, by była prawdziwa.

2 List do Koryntian 3:8 jest pytaniem retorycznym, którego odpowiedź wynika z poprzedniego wersetu: skoro posługiwanie związane z literami wyrytymi w kamieniu dokonywało się w chwale, „o ileż bardziej” chwalebne jest posługiwanie Ducha. Paweł nie przeciwstawia tu złego Boga dobremu ani nie odrzuca Pisma. Porównuje dwa sposoby działania przymierza: prawo zapisane na kamieniu ujawnia winę i nie może samo dać życia, natomiast Duch przemienia ludzkie serca i ożywia. Ważne jest także, że „posługiwanie” nie oznacza osobistego osiągnięcia apostołów. Wcześniej Paweł podkreśla, że ich zdolność pochodzi od Boga, który uczynił ich sługami Nowego Przymierza. Chwała nie jest więc ich prestiżem, lecz objawia się w Bożym działaniu wśród ludzi. Jej znakiem nie jest jedynie zewnętrzna znajomość nakazu, lecz życie kształtowane przez Boga, widoczne w przemianie wspólnoty. Werset 8 należy czytać razem z dalszym porównaniem: Paweł mówi o większej chwale tego, co trwa, wobec tego, co przemijające. Nie wynika stąd, że Izrael ani jego Pisma są bezwartościowe. Obraz wskazuje raczej na spełnienie i przewagę nowego działania Boga: Duch nie tylko odsłania potrzebę sprawiedliwości, lecz ją przynosi jako dar i przemienia życie.

Apostoł Paweł porównuje dwa rodzaje posługiwania. Najpierw mówi o służbie prowadzącej do potępienia, a potem pyta: „to o ileż bardziej pełne chwały będzie posługiwanie Ducha?”. To pytanie w Drugim Liście do Koryntian 3:8 domyka rozumowanie z wersetów 7 i 9. Pokazuje, że chwała dawnego przymierza nie może równać się z chwałą nowego. Warto zauważyć, skąd Paweł wywodzi tę chwałę. Jej źródłem jest Duch, który działa w ludziach i nadaje służbie wagę. Jak mówi wers 6, litera zabija, a Duch ożywia. W zwykłym życiu oznacza to, że dobro zrobione w wierze ma wartość, której nie widać od razu. Ktoś, kto pracuje na nocnej zmianie i cierpliwie opiekuje się pacjentami, nie musi czekać na uznanie, aby jego posługa była prawdziwa. Jej blask pochodzi od tego, kto ją napełnia, a nie od oklasków. Paweł mówi również o trwałości tej chwały. Jasność na twarzy Mojżesza, o której czytamy w wersecie 7, miała przeminąć. Chwała pochodząca od Ducha trwa, ponieważ jej źródłem jest Bóg, który nie przemija.

Paweł pyta: „to o ileż bardziej pełne chwały będzie posługiwanie Ducha?” Wcześniej przypomina, że służba Nowemu Przymierzu pochodzi od Boga, a Duch ożywia. Chwała, o której mowa, nie jest więc zasługą osób pełniących tę służbę. Jej źródłem i treścią jest działanie Boga, który przemienia ludzkie serca. Obraz kamiennych tablic i żywych serc pozwala dostrzec różnicę: Boże słowo nie pozostaje jedynie zapisem zewnętrznych wymagań, lecz za sprawą Ducha staje się w człowieku życiem. Paweł nie mówi, że wcześniejsze przymierze było pozbawione chwały. Przeciwnie, przypomina blask bijący od twarzy Mojżesza. Ukazuje jednak chwałę posługi Ducha jako większą, bo wiąże ją z życiem i tym, co trwa. Ta obietnica nie oznacza, że każdy wierzący uniknie cierpienia ani że przemiana zawsze będzie widoczna od razu. Wskazuje raczej, komu należy przypisać nadzieję: nie ludzkiej doskonałości, lecz Bogu, który daje życie. Chwała Ducha może być cicha jak słowo zapisane w sercu, a jednak nie przemija wraz z zewnętrznym blaskiem.