2 List do Koryntian 3:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł zaczyna odpierać zarzut, że sam siebie wychwala. Ma ku temu powód, bo niektórzy w Koryncie próbowali podważyć jego dobre imię. Nie zabiegał jednak o puste pochwały. Mówi, że nie potrzebował ani nie chciał od nich listów polecających, jakich używali niektórzy inni nauczyciele, czyli fałszywi apostołowie i nauczyciele (2 List do Koryntian 3:1). Jego praca wśród nich już dowiodła, że jego służba była prawdziwa i godna szacunku, nawet jeśli sam wydawał się niektórym słaby lub mało znaczący.

Sami Koryntianie byli jego prawdziwym listem polecającym. Dowodzili, że Bóg rzeczywiście był z nim i że posłał go Bóg. Jak mówi Paweł: „Wy jesteście naszym listem” (2 List do Koryntian 3:2). To właśnie takie świadectwo cenił najbardziej, a Koryntianie byli zapisani w jego sercu. Mógł otwarcie się na nich powoływać, bo wszyscy znali to świadectwo i mogli je odczytać. Wierni słudzy Boży najbardziej cieszą się, gdy widzą, że ich praca przynosi owoce w życiu i sercach ludzi, którym służą.

Paweł uważa, by nie przypisywać sobie zbyt wielkich zasług. Całą chwałę oddaje Bogu. Mówi, że Koryntianie byli listem Chrystusa (2 List do Koryntian 3:3). Paweł i jego współpracownicy byli tylko narzędziami w rękach Chrystusa, a prawdziwe dzieło w Koryntianach dokonał sam Chrystus. Prawo Chrystusa zostało zapisane w ich sercach, a Jego miłość została w nich rozlana.

Tego listu nie napisano atramentem, lecz Duchem Boga żywego. Nie zapisano go na kamiennych tablicach, jak prawa danego Mojżeszowi, ale w ludzkich sercach. I nie były to twarde serca z kamienia, lecz serca z ciała: miękkie, przemienione i odnowione dzięki łasce Boga, zgodnie z obietnicą: „Zabiorę serce kamienne, a dam wam serce z ciała” (Księga Ezechiela 36:26). Paweł miał mocną nadzieję co do Koryntian: wierzył, że ich serca są jak Arka Przymierza, w której Duch Boga żywego zapisał prawo i ewangelię (2 List do Koryntian 3:4).

Paweł odrzuca myśl, że on i jego współpracownicy zasługują na pochwałę za to dzieło. Mówi: „Nie jesteśmy zdolni sami z siebie” (2 List do Koryntian 3:5). Nie mogliby wywrzeć tak głębokiego wpływu na serca Koryntian, ani nawet na własne serca. Ludzka słabość jest tak wielka, że sami nie potrafimy nawet pomyśleć niczego dobrego, a tym bardziej wzbudzić dobrych myśli czy uczuć w innych. Cała nasza zdolność pochodzi od Boga. Jemu należy się więc wszelka chwała za każde dobro, które się dokonuje, a my powinniśmy nadal prosić Go o łaskę i siłę, by czynić więcej. Dotyczy to zarówno sług Bożych, jak i wszystkich chrześcijan. Nawet najlepsi ludzie są tym, kim czyni ich łaska Boga. Własne siły nam nie wystarczą, lecz Bóg daje nam wszystko, czego potrzebujemy, a Jego łaska uzdalnia nas do każdego dobrego słowa i czynu.