2 List do Koryntian 2:5 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł mówi o mężczyźnie, który został usunięty ze wspólnoty z powodu kazirodztwa. Wydaje się, że właśnie ta sprawa była jednym z głównych powodów napisania listu. Paweł mówi, że grzech tego człowieka zasmucił go w pewnej mierze, a także niektórych Koryntian, którzy wcześniej byli dumni i nie opłakiwali grzechu, jak im już napisał (w Pierwszym Liście do Koryntian 5:2). Nie chciał jednak zbyt surowo obciążać winą całej wspólnoty, zwłaszcza że Koryntianie okazali skruchę, postępując zgodnie z jego wcześniejszymi wskazówkami.

Następnie Paweł stwierdza, że kara wymierzona temu człowiekowi była wystarczająca (Drugi List do Koryntian 2:6). Osiągnięto już zamierzony skutek: mężczyzna został upokorzony, a wspólnota pokazała, że jest gotowa podporządkować się wskazówkom Pawła. Dlatego apostoł zachęca Koryntian, by nie zwlekali i ponownie przyjęli go do wspólnoty (Drugi List do Koryntian 2:7–8).

Paweł ujmuje tę zachętę na kilka sposobów. Wzywa ich, by mu przebaczyli, czyli zwolnili go z kościelnej dyscypliny, bo nie mogli usunąć winy jego grzechu wobec Boga. Prosi też, by go pocieszyli, ponieważ osoba, która żałuje za grzechy, często potrzebuje pojednania nie tylko z Bogiem, lecz także z ludźmi, których skrzywdziła lub zawstydziła. Koryntianie mieli również ponownie okazać mu miłość. Pokazałoby to, że wcześniejsze upomnienie wynikało z miłości do niego, przy jednoczesnym odrzuceniu grzechu, a jego celem było uzdrowienie, nie zniszczenie. Jeśli zaś ich miłość osłabła z powodu jego upadku, teraz, gdy okazał skruchę, mieli ją odnowić i umocnić.

Paweł podaje kilka ważnych powodów. Po pierwsze, skrucha tego człowieka przemawiała za ponownym przyjęciem go, ponieważ groziło mu, że przytłoczy go nadmierny smutek (Drugi List do Koryntian 2:7). Głęboko odczuwał swój grzech i ciężar kary, a ten smutek mógł popchnąć go ku rozpaczy. Nawet żal z powodu grzechu może stać się szkodliwy, jeśli powstrzymuje człowieka od wypełniania jego obowiązków albo prowadzi do beznadziei.

Po drugie, Koryntianie okazali już posłuszeństwo, karząc winnego, a teraz Paweł chciał, by ponownie byli mu posłuszni i przyjęli go z powrotem (Drugi List do Koryntian 2:9). Po trzecie, Paweł oświadcza, że sam jest gotów mu przebaczyć: jeśli Koryntianie komuś przebaczają, on również przebacza tej osobie (Drugi List do Koryntian 2:10). Chciał wraz z nimi przebaczyć skruszonemu człowiekowi, dla ich dobra i ze względu na Chrystusa. Działał jako apostoł Chrystusa, zgodnie z nauczaniem i przykładem samego Chrystusa, pełnymi miłosierdzia wobec tych, którzy szczerze żałują za grzechy.

Po czwarte, Paweł podaje jeszcze jeden ważny powód: nie chciał, by szatan zyskał nad nimi przewagę (Drugi List do Koryntian 2:11). Niebezpieczeństwo polegało nie tylko na tym, że szatan mógłby doprowadzić skruszonego człowieka do rozpaczy, lecz także na tym, że mógłby zyskać przewagę nad wspólnotami i ich duszpasterzami. Mógł wykorzystać surowość, by przedstawiać sługi Chrystusa jako ludzi bezlitosnych i nieżyczliwych, co mogłoby zniechęcić innych do zbliżenia się do nich. W takich sprawach potrzeba mądrości, by posługi nie oskarżano ani o tolerowanie grzechu, ani o nadmierną surowość wobec grzeszników.

Szatan jest podstępnym wrogiem i posługuje się wieloma sposobami, by nas zwodzić, dlatego nie powinniśmy być nieświadomi jego zamysłów. Jest też czujny i gotowy wykorzystać każdą okazję przeciwko nam, musimy więc uważać, by nie dać mu żadnej sposobności.