2 List do Koryntian 2:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach apostoł wyjaśnia, dlaczego nie przybył do Koryntu, choć tego się po nim spodziewano. Nie chciał ani sprawić im smutku, ani samemu doznać go z ich strony (Drugi List do Koryntian 2:1; Drugi List do Koryntian 2:2). Postanowił nie odwiedzać ich w smutnych i bolesnych okolicznościach. Gdyby przybył i zastał w kościele grzech, z którym nie uporano się właściwie, cierpieliby zarówno oni, jak i on. Ich radość lub smutek podczas spotkania byłyby ze sobą związane.

Gdyby sprawił im smutek, sam również by cierpiał, bo nie byłoby tam nikogo, kto mógłby dać mu radość. Pragnął radosnego spotkania, niezakłóconego konfliktem ani przykrą kłótnią. Chciał, aby ich ponowne spotkanie przyniosło pokój i wzajemne pokrzepienie, a nie ból związany z nierozwiązaną sprawą wymagającą napomnienia.

Ten sam cel przyświecał mu podczas pisania wcześniejszego listu (Drugi List do Koryntian 2:3; Drugi List do Koryntian 2:4). Napisał go, żeby nie doznać smutku od tych, od których oczekiwał radości. Był przekonany, że postąpią tak, jak należy, dla własnego dobra i jego pocieszenia. Jak wynika z następnych wersetów, chodziło bezpośrednio o sprawę człowieka winnego kazirodztwa, którą apostoł poruszył w pierwszym liście, w jego piątym rozdziale.

Apostoł nie rozczarował się nimi. Chce też, aby wiedzieli, że nie napisał, by sprawić im ból, lecz by okazać im swoją miłość. Pisał z wielkim niepokojem i udręką serca, a zarazem z głębokim przywiązaniem do nich. Pisał nawet ze łzami, aby zrozumieli, jak bardzo ich kocha.

Gdy wierni duszpasterze napominają ludzi, ostrzegają ich lub stosują dyscyplinę kościelną, także okazują miłość. Potrzebne napomnienia i dyscyplina kościelna są bolesne dla wrażliwych duszpasterzy, którzy podejmują je ze smutkiem, a nie z surowością.