2 List do Koryntian 10:18 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do wspólnoty, w której jego autorytet bywał podważany, i w tym napięciu pojawia się zdanie z Drugiego Listu do Koryntian 10:18, które łatwo przeczytać zbyt szybko. Nie ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo uznaje Pan. Najważniejsze tu jest słowo „uznaje”, bo mówi o uznaniu, a nie o rozgłosie ani o pochwale ludzi. Samochwała zwykle potrzebuje świadków, a świadków łatwo zmienia opinia, nastrój i czyjaś zazdrość. Uznanie Pana nie zależy od tego, kto akurat patrzy. W Drugim Liście do Koryntian 10:17 Paweł mówi wprost: Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu. Chwała zostaje przeniesiona z własnej wartości na Boga. Dlatego obraz, który się tu pojawia, to człowiek, który nie porównuje swojej pracy z cudzą i nie przywłaszcza sobie cudzych trudów, a mimo to wie, jaką miarę ma do przejścia. Ta myśl zostawia jeszcze coś ważnego: ludzka ocena bywa głośna i chwilowa, a uznanie Boga wpisuje się w relację, która trwa. Wypróbowanie w tym sensie nie jest pokazem, lecz wiernością, która zostaje rozpoznana przez Tego, kto zna serce, także wtedy, gdy nikt inny tego nie widzi.

Paweł przeciwstawia tu własną ocenę służby uznaniu, które pochodzi od Pana. W otaczającym fragmencie odpowiada na zarzuty i chełpliwe roszczenia: podkreśla, że dotarł do Koryntian z Ewangelią Chrystusa, nie przypisuje sobie pracy wykonanej przez innych i nie chce przekraczać miary wyznaczonej jego posłannictwu. Werset 18 podsumowuje tę argumentację. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła wiarygodności. Człowiek może sam ogłosić się godnym zaufania, lecz taka deklaracja nie dowodzi jeszcze, że jego postępowanie odpowiada Bożej prawdzie. „Wypróbowany” jest ten, kogo uznaje Pan. Nie chodzi więc o zakaz mówienia o własnej pracy ani o twierdzenie, że żadna ludzka ocena nie ma znaczenia. Paweł sam przedstawia argumenty. Odrzuca jednak przechwałkę, która staje się miarą wartości i przysłania Ewangelię. Współczesnym obrazem takiej postawy może być przypisywanie sobie zasług za dobro, które powstało dzięki wysiłkowi całej wspólnoty. Werset kieruje uwagę ku rzetelności służby, nie ku jej rozgłosowi. Ostateczne uznanie nie wynika z pewności siebie ani porównywania osiągnięć, lecz z oceny Pana.

Paweł pisze te słowa do wspólnoty w Koryncie, w której ludzie porównywali się między sobą i mierzyli wszystko własną miarą. Wcześniej w tym rozdziale Paweł pisze, że nie chlubi się cudzymi trudami, lecz chce rosnąć według swojej miary (Drugi List do Koryntian 10:15-16). W Drugim Liście do Koryntian 10:18 mówi krótko: „Nie ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo uznaje Pan.” Wartość człowieka zależy tu od oceny Pana, a nie od tego, kto najgłośniej opowie o swoich zasługach. Samochwalstwo próbuje wyprzedzić wyrok, który należy do Pana. Kto jest uznawany przez Pana, nie musi sam ogłaszać swojej wiarygodności. Pokora polega więc na tym, że ocenę oddaje się w ręce Pana. Tekst nie obiecuje, że ludzie szybko zauważą czyjąś wierność. Mówi o tym, kto zostaje wypróbowany, a nie o tym, kiedy świat to przyzna. Ta różnica chroni przed pokusą, by mierzyć dobro oklaskami. Wypróbowanie dokonuje się więc przed Panem, a nie przed widownią. Kto pracuje z tą świadomością, może przestać porównywać się z innymi. Taka wierność nie potrzebuje reklamy.

Słowa Pawła domykają myśl o chlubieniu się „w Panu”. Wśród sporów o wiarygodność i granice apostolskiej służby Apostoł nie uznaje własnej pochwały za miarę prawdy. „Nie ten jest bowiem wypróbowany, kto się sam przechwala, lecz ten, kogo uznaje Pan”. Ostateczny osąd nie należy do człowieka, który najgłośniej opowiada o swoich zasługach, ani do tych, którzy oceniają z oddalenia. Nie oznacza to, że każda krytyka jest słuszna albo że ludzkie uznanie nie ma żadnej wartości. Paweł mówi o głębszej miarze: służba ma swoje granice i nie powinna przypisywać sobie owoców cudzej pracy. Wierność nie potrzebuje powiększać własnego znaczenia kosztem innych. Jej prawda staje przed Bogiem, który widzi zarówno widoczne dzieło, jak i to, czego nie da się zamienić w opowieść o własnej wielkości. Jest w tym zdaniu cicha wolność. Ludzka pochwała przemija, a nawet szczere uznanie nie obejmuje całej prawdy o człowieku. Pozostaje jednak spojrzenie Pana: nie jako nagroda za skuteczne budowanie reputacji, lecz jako sąd Tego, przed którym jawne jest serce i miara powierzonej służby.