2 List do Koryntian 10:17 – znaczenie i zastosowanie

Ta krótka myśl Pawła pokazuje, dokąd w człowieku kieruje się pragnienie uznania. Werset „Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu” nie zakazuje chlubienia się, lecz wskazuje jego przedmiot. Paweł odcina się od przechwalania ponad miarę (Drugi List do Koryntian 10:15), a potem dodaje, że wypróbowany jest ten, kogo uznaje Pan (Drugi List do Koryntian 10:18). Bywa, że w sercu mieszka cicha potrzeba, by ktoś zauważył wysiłek i potwierdził jego wartość. Sama w sobie nie jest zła, bo wyrasta z pragnienia bliskości. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy wartość człowieka zależy od oklasków albo porównania z innymi, ponieważ staje się ona krucha i zmienna. Gdy oparcie znajduje się w Panu, lęk przed niewystarczalnością traci część swojej siły. Osobliwość tego zdania polega na tym, że najgłębsze uznanie pochodzi od Tego, który widzi serce. Chlubienie się w Panu przestaje być walką o miejsce i staje się spokojnym oddechem.

„Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu” — to zdanie nie usuwa wszelkiego uznania dla dobra, lecz zmienia jego miarę i źródło. W bezpośrednim kontekście Paweł odrzuca przechwalanie się cudzą pracą i wykraczanie poza granice wyznaczone mu przez Boga. Nie przypisuje sobie zasług za to, co zrobili inni; wskazuje na służbę, do której został powołany, i na Ewangelię Chrystusa, z którą dotarł do Koryntian. Chlubić się w Panu znaczy więc widzieć, że wartość dzieła nie rodzi się z autopromocji ani porównywania wyników. Jeśli wspólnota wzrasta, a Ewangelia dociera dalej, nie staje się to powodem do wywyższania własnego nazwiska. Uznanie należy się Bogu, a człowieka ocenia nie jego własna pochwała, lecz Pan — jak dopowiada Paweł w następnym wersecie. To rozróżnienie ma znaczenie także dziś: można uczciwie nazwać czyjś trud i owoce pracy, nie czyniąc z nich dowodu własnej wyższości. W tym fragmencie pokora nie oznacza umniejszania powierzonej misji, lecz rezygnację z przywłaszczania sobie chwały, która należy do Boga.

Paweł pisze w czasie, gdy w Koryntie ludzie porównywali się i licytowali swoje zasługi. W Drugim Liście do Koryntian 10:17 pada zdanie, które porządkuje tę rozmowę: „Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu”. Chlubienie się nie zostaje tu potępione jako takie. Apostoł mówi jednak o miarze wyznaczonej przez Boga, a nie przez opinię otoczenia. Źródło radości ma tu znaczenie. Człowiek, który buduje swoją wartość na własnych osiągnięciach, szybko zaczyna liczyć cudze porażki i pilnować, kto ma więcej. Ten, kto cieszy się z dobrej pracy w Panu, może docenić cudzy wkład bez poczucia zagrożenia. Werset 18 dopowiada, że wypróbowany nie jest ten, kto sam się przechwala, lecz ten, kogo uznaje Pan. Tekst porządkuje więc przede wszystkim źródło uznania, a nie sam fakt, że ktoś ma za co dziękować. Wersety 13 i 15 pokazują tę samą miarę w praktyce. Paweł mówi o granicach wyznaczonych przez Boga i o nadziei, że wiara w Koryntianach będzie rosnąć. Chlubienie się w Panu wyrasta więc z troski o wspólnotę, a nie z rywalizacji o pierwsze miejsce.

„Ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu” — pisze Paweł w sporze o własną wiarygodność i granice swojej służby. Nie chce przypisywać sobie cudzych trudów ani mierzyć własnej wartości zasięgiem większym, niż wyznaczył mu Bóg. W kolejnym zdaniu wskazuje, że ostatecznie liczy się uznanie Pana, nie samozachwyt człowieka. Chluba „w Panu” nie oznacza więc, że człowiek nie może dostrzec dobra w swojej pracy. Przesuwa jednak jego źródło i miarę: talent, wytrwałość czy owoc służby nie stają się prywatnym trofeum. Są powierzonym dobrem, którego sens nie zależy od porównania z cudzym osiągnięciem. W kontekście rozdziału Paweł mówi konkretnie o swojej misji i o granicach wyznaczonych mu przez Boga, nie ustanawia zasady, że każdy sukces będzie widocznym znakiem Bożej aprobaty. Ludzki rozgłos przypomina światło, które gaśnie wraz z końcem dnia. Uznanie Boga sięga dalej niż chwila podziwu i nie daje się wymusić przechwałką. Ta perspektywa uwalnia służbę od potrzeby zajmowania miejsca należnego innym. Pozostawia dobro tam, gdzie jest jego źródło: w Panu.