2 List do Koryntian 10:16 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment opisuje pragnienie, które łatwo rodzi się w sercu: żeby Dobra Nowina dotarła dalej, tam, gdzie jeszcze nikt jej nie usłyszał. Paweł nie ukrywa tej tęsknoty, ale zarazem mówi o potrzebie, by „nie chlubić się tym, co już zostało dokonane przez innych”. Ten wers pokazuje, jak łatwo chcieć uznania za cudzą pracę, zwłaszcza gdy zależy nam na tym, żeby nas zauważono. W Drugim Liście do Koryntian 10:17 czytamy, że „ten, kto się chlubi, niech się chlubi w Panu”. Pewna pokora płynie więc z tego, że nikt nie zaczyna od zera. Ktoś wcześniej siał, ktoś wytrwał w małych rozmowach, ktoś cierpliwie czekał, a Ewangelia dociera do nowych ludzi dzięki wielu rękom. Może to najbardziej ludzka część tego wersetu. Głoszenie Dobrej Nowiny może być radosnym dziełem, które nie wymaga zabierania sobie cudzego trudu. Ten, kto potrafi być wdzięczny za to, co posiali inni, zachowuje w sobie miejsce dla wspólnoty zamiast rywalizacji o widoczność. Ewangelia nie potrzebuje kolejnego bohatera, bo jej siła pozostaje w Bożych rękach.

Paweł mówi o głoszeniu Ewangelii poza granice, do których dotarła jego dotychczasowa praca, i odróżnia ten zamiar od przypisywania sobie cudzych osiągnięć. W bezpośrednim kontekście podkreśla, że nie chce chlubić się „kosztem cudzych trudów”. Koryntianie usłyszeli Ewangelię od niego, dlatego może mówić o pracy wśród nich jako o obszarze wyznaczonym mu przez Boga. Nie znaczy to, że uważa wspólnotę za swoją własność; chodzi o odpowiedzialność za głoszenie, a nie o prawo do zawłaszczania owoców. Kluczowe rozróżnienie dotyczy więc ambicji i powołania. Ambicja mierzy sukces cudzym dorobkiem i szuka uznania. Paweł przedstawia inną miarę: działa tam, gdzie powierzono mu służbę, a zarazem ma nadzieję nieść Ewangelię dalej, gdy wiara Koryntian będzie wzrastać. Nie pomniejsza to pracy innych; przeciwnie, wyznacza granicę przechwałek. Werset nie ustanawia ogólnej reguły, że każdy chrześcijanin ma poszerzać zasięg swojej działalności. Pokazuje raczej Pawłową uczciwość w określaniu własnego wkładu: nie przypisuje sobie cudzego fundamentu, lecz kieruje uwagę ku misji, którą otrzymał. W następnym wersecie źródłem chluby pozostaje Pan.

Paweł pisze do Koryntian o granicach, które wyznacza Bóg. W Drugim Liście do Koryntian 10:16 mówi o niesieniu Ewangelii poza wasze granice, a nie chlubiąc się tym, co już zostało dokonane przez innych. Ten werset pokazuje, że misja może sięgać dalej, a jednocześnie zachowuje uczciwość wobec cudzej pracy. Kluczowe jest tu słowo „chlubić się”. Apostoł nie odmawia sobie radości z owoców. Odmawia sobie przypisywania ich sobie. Nie wykorzystuje cudzego trudu, by zbudować własną chwałę. Można to zobaczyć w zwyczajnym życiu. Ktoś przejmuje po poprzedniku wspólnotę, zespół albo rodzinne zobowiązanie. Pokusa, by mówić, że wszystko zaczyna się od niego, bywa silna. Werset proponuje inną drogę: uznać to, co już zostało zrobione, i nieść dobrą nowinę dalej, tam, dokąd dotąd nikt nie dotarł. Ten obraz ma jeszcze jeden wymiar. Granice, o których mowa, nie są wyznaczone przez ambicję ani przez rywalizację, lecz przez Boga. Misja nie potrzebuje przechwałek, żeby iść naprzód. Wystarczy wierność temu, co Bóg powierzył, i pamięć o tych, którzy ziarno zasiali wcześniej.

W 2 Liście do Koryntian 10:16 Paweł mówi o głoszeniu Ewangelii poza granicami wspólnot, do których już dotarł, i o odmowie chlubienia się pracą wykonaną przez innych. W pobliżu tych słów podkreśla, że jego miara nie pochodzi z porównywania się z innymi, lecz z granic wyznaczonych przez Boga. To ważne rozróżnienie: zasięg służby nie jest powodem do wynoszenia się, a cudzy trud nie staje się własną zasługą. Można widzieć w tym obraz drogi, która nie należy do wędrowca. Paweł niesie Ewangelię dalej, ale nie ogłasza, że sam stworzył to, co już wzrosło po drodze. Wierność polega tu na podjęciu powierzonego zadania, nie na poszerzaniu własnej sławy. Ten fragment przypomina, że dzieło Boże przekracza jednego człowieka i jedną wspólnotę. Kto przychodzi po innych, zastaje ślady ich pracy; kto idzie dalej, nie może uznać całej drogi za swoją. Ostateczną miarę służby wyznacza uznanie Pana, nie rozgłos ani porównanie. Chluba w Panu pozostawia miejsce wdzięczności i pokorze wobec pracy, która należy do wielu.