2 List do Koryntian 10:15 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Koryntian 10:15 Paweł mówi wprost: „Nie przechwalamy się ponad miarę kosztem cudzych trudów.” W tych słowach słychać czułość wobec ludzi, którzy wcześniej pracowali na tej samej ziemi, ich zmęczenie, łzy i cierpliwość w głoszeniu. Pokusa, by przypisać sobie cudze owoce, bywa głośna, ale rzadko wynika z pewności siebie. Częściej rodzi się z obawy, że na własną pracę nikt nie zwróci uwagi. Paweł nie porównuje się z innymi. Mówi o miarze wyznaczonej przez Boga, która sięga aż do Koryntu. Ta miara daje spokój, bo nie trzeba jej wyrównywać cudzymi osiągnięciami ani pomniejszać ich, by poczuć się ważnym. Jego nadzieja, że zasięg będzie rósł wraz z wiarą wspólnoty, pokazuje, że rozwój jednego człowieka może iść w parze z rozwojem drugiego. Być może właśnie w tym sedno tego fragmentu. Gdy ktoś szuka uznania, często ma wrażenie, że miejsce dla niego kurczy się wraz z sukcesem innych. Paweł widzi to inaczej. Jego miara jest darem, a wspólne dobro daje jej przestrzeń, by rosła razem z sercami, które słuchają Ewangelii.

W 2 Liście do Koryntian 10:15 Paweł odrzuca sposób budowania autorytetu, który polega na przypisywaniu sobie owoców cudzej pracy. W bezpośrednim kontekście mówi o granicach wyznaczonych mu przez Boga: dotarł do Koryntian z Ewangelią, więc nie musi powiększać własnych zasług przez porównywanie się z innymi. „Nie przechwalamy się ponad miarę kosztem cudzych trudów” to coś więcej niż skromna deklaracja. To kryterium uczciwego świadectwa: nie zawłaszczać tego, co Bóg powierzył innym. Druga część wersetu pokazuje, że Paweł nie rezygnuje z nadziei na dalszy rozwój swojej służby. Łączy ją ze wzrostem wiary wspólnoty w Koryncie i mówi o działaniu „według naszej miary”. Nie przedstawia wzrostu jako rywalizacji ani sukcesu mierzonego cudzym terytorium. Chodzi o poszerzenie pracy apostolskiej w miarę umacniania się adresatów, tak by Ewangelia mogła docierać dalej. W kolejnym wersecie Paweł dopowiada, że chce nieść ją poza granice, które już osiągnęli inni. Ten werset łączy pokorę z ambicją: pokora uznaje granice i cudzy wkład, a ambicja szuka przestrzeni do służby, nie do samouwielbienia.

Paweł pisze o miarze, która ma zawsze dwie strony. Pierwsza to pokusa, by przechwalać się ponad miarę i zbierać zasługi za cudze trudy. Druga to miara wyznaczona przez Boga, czyli zakres pracy, jaki został powierzony danemu człowiekowi. Apostoł nie chce wychodzić poza ten zakres, bo jego praca ma sens tylko wtedy, gdy służy budowaniu wspólnoty. Szczególnie ważne jest zdanie o wzroście: „Mamy jednak nadzieję, że w miarę rosnącej w was wiary my również będziemy wzrastać według naszej miary” (Drugi List do Koryntian 10:15). Paweł nie mierzy własnego znaczenia samym sobą ani liczbą swoich sukcesów. Jego rozwój zależy od tego, jak rośnie wiara w Koryntianach. Wzrost apostoła idzie w parze ze wzrostem wspólnoty, a nie w jej cieniu. Jego miara jest więc spleciona z miarą innych, a nie czymś, co można zdobyć kosztem ich. Tekst wyraźnie mówi o wierze tych ludzi, a nie o zasługach apostoła. Granice, o których pisze Paweł, sięgają aż do Koryntu, czyli do tych, do których już doszła Ewangelia. Dobry wpływ na drugiego człowieka mierzy się owocem w jego życiu, a nie głośnością własnych zapewnień. W tym świetle przechwałka okazuje się pustą miarą, a wierne wzrastanie cierpliwą.

W 2 Liście do Koryntian 10:15 Paweł nie przypisuje sobie pracy wykonanej przez innych. Pisze: „Nie przechwalamy się ponad miarę kosztem cudzych trudów”. Wcześniej podkreśla, że jego posługa w Koryncie mieści się w granicach wyznaczonych przez Boga, a dalej wyraża nadzieję, że wiara wspólnoty będzie wzrastać i otworzy drogę do głoszenia Ewangelii poza jej granicami. Obraz miary porządkuje tę myśl. Nie chodzi o umniejszanie darów ani o rezygnację z pracy, lecz o uczciwe rozpoznanie, co zostało powierzone, a co jest owocem czyjegoś trudu. Wspólnota wiary nie jest trofeum, które można sobie przypisać. Jej wzrost może stać się przestrzenią dla dalszej służby, nie powodem do wynoszenia się. Paweł patrzy więc na rozwój Koryntian z nadzieją, ale nie ogłasza go własnym osiągnięciem. Wzrost wiary nie służy budowaniu czyjejś pozycji; może poszerzyć zasięg Ewangelii. Ostateczna miara chluby pozostaje poza ludzką oceną: jak przypomina następny werset, chlubić można się w Panu. W tym świetle wierna praca nie polega na zajmowaniu coraz większej przestrzeni, lecz na przyjęciu tej, którą powierzono.