2 List do Koryntian 10:14 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze do Koryntian o granicach, które na pierwszy rzut oka wydają się sprawą porządku. Mówi, że nie przekracza słusznej miary, ponieważ to on jako pierwszy doszedł do nich z Ewangelią Chrystusa (2 List do Koryntian 10:14). Jego miara nie polega więc na porównaniu z innymi ani na liczbie osiągnięć, lecz na konkretnej drodze do konkretnych ludzi. Ewangelia przyszła do Koryntu przez prawdziwe spotkanie, a to właśnie wyznacza, za co apostoł może brać odpowiedzialność. Ta myśl ma w sobie spokój. Nie trzeba udawać, że zasięg jest większy niż w rzeczywistości, ani zabiegać o cudze pole pracy. Słowa „doszliśmy do was” brzmią jak wdzięczność za dotarcie i za przyjęcie, a nie jak wyliczenie zasług. Ewangelia nie jest tu abstrakcją, lecz czymś, co przeszło z rąk do rąk i dotarło do konkretnego miasta. W dalszych wersetach Paweł dodaje, że nie chce chlubić się cudzymi trudami, a jego miara ma rosnąć razem z wiarą koryntian. Ta miara mierzy wierność temu, co powierzono, a nie liczbę sukcesów. Werset 14 pozostaje więc opisem służby, która wie, dokąd została posłana, i nie szuka większego miejsca, niż wyznaczył Bóg.

W 2 Liście do Koryntian 10:14 Paweł odpowiada na zarzut, że jego listy są mocne, a osobista obecność słaba. Nie przedstawia jednak surowości jako prawa do dominowania. W kontekście rozdziału spór dotyczy także ludzi, którzy sami siebie chwalą i przypisują sobie zasługi innych. „Słuszna miara” oznacza tu granicę odpowiedzialności wyznaczoną Pawłowi przez Boga. Apostoł nie twierdzi, że jego działalność obejmuje wszystko ani że może zawłaszczyć cudzą pracę. Podaje konkretny powód, dla którego ma prawo mówić do Koryntian: dotarł do nich z Ewangelią Chrystusa. Nie przekroczył więc granicy, wkraczając na teren, na którym wcześniej pracowali inni. To rozróżnienie porządkuje również jego chlubę. Nie chodzi o osobiste osiągnięcie, lecz o wierność zadaniu, które przyniosło wspólnocie Ewangelię. Paweł zarazem nie wyklucza dalszego rozwoju misji; w kolejnych zdaniach wyraża nadzieję na niesienie jej poza Korynt, bez chwalenia się cudzym trudem. Werset nie usprawiedliwia więc każdej pewności siebie religijnego przywódcy. Pokazuje raczej, że wiarygodność służby zależy od jej rzeczywistego zakresu i od tego, komu przypisuje się jej owoc.

Paweł pisze o granicach, które wyznacza powołanie. W Drugim Liście do Koryntian 10:14 czytamy: „Nie przekraczamy bowiem słusznej miary jak ci, którzy do was jeszcze nie dotarli; przecież doszliśmy do was z Ewangelią Chrystusa”. Apostoł nie wchodzi na cudze pole. Jego granicę wyznacza Ewangelia, którą przyniósł do Koryntu. Nie porównuje się z innymi, lecz z drogą, którą Bóg mu otworzył. Poprzedni wers opisuje ludzi, którzy mierzą siebie własną miarą, i to bywa pokusą dla każdego, kto służy Bogu. Słowo „miara” wraca w tym fragmencie kilka razy i łączy wierność z pokorą. Apostoł wie, dokąd został posłany i za co odpowiada. Dzięki temu nie zabiega o cudze owoce i nie chlubi się pracą innych. Jego gorliwość nie wynika z obawy, że ktoś go wyprzedzi, lecz z pewności, gdzie Bóg go postawił. Taka granica może być miejscem spokojnej wierności, w którym człowiek wykonuje swoje zadanie i ufa, że Bóg da wzrost, na który Paweł liczy.

Paweł nie przedstawia dotarcia do Koryntian jako własnego osiągnięcia. Pisze, że nie przekracza wyznaczonej miary, bo to właśnie do nich dotarł z Ewangelią Chrystusa. W kontekście sporu o jego służbę ta miara oznacza granice powierzonego mu zadania, a nie skalę, według której można wynosić się nad innych. Jest w tym zdaniu spokojna trzeźwość: Paweł nie przypisuje sobie zasługi za to, że wspólnota usłyszała Ewangelię, lecz też nie umniejsza powierzonej mu misji. Nie sięga po cudzą pracę, by budować własną sławę. Jego posłannictwo ma źródło poza nim samym i dlatego nie musi być mierzone porównywaniem z innymi. Ewangelia Chrystusa nie jest trofeum, które służy do potwierdzania znaczenia głoszącego. Jest powierzonym darem, który dociera do ludzi przez ludzką, ograniczoną służbę. W dalszej wypowiedzi Paweł wiąże chlubę z Panem, nie z samym sobą. To przesunięcie uwagi odsłania właściwą miarę: nie rozgłos sługi, lecz wierność temu, co zostało mu powierzone.