2 Księga Kronik 9:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Salomona na tronie i Salomona w grobie, bo tron nie mógł uchronić go przed grobem. Śmierć wyrywa berło z ręki tak samo, jak wyrywa łopatę z dłoni.

Salomon panował w bogactwie i potędze, w komforcie i dostatku, jakich — o ile wiadomo — nie zaznał żaden inny król. Trudno porównywać jego wielkość z wielkością władców ziemi, ale jedno wyraźnie się wyróżnia: najsławniejsi królowie byli znani z wojen, podczas gdy Salomon przez czterdzieści lat panował w głębokim pokoju. Niektórzy władcy próbowali sprawiać wrażenie potężniejszych, trzymając się z dala od ludzi, tak by nikt nie mógł się do nich zbliżyć. Salomon natomiast swobodnie się przemieszczał i zajmował sprawami publicznymi. Bóg pod każdym względem dotrzymał obietnicy, że da mu bogactwo, zasoby i chwałę, jakich nie miał żaden król przed nim ani po nim (Druga Księga Kronik 1:12).

Żaden władca nie pojawiał się publicznie w większym przepychu niż Salomon, co musiało robić ogromne wrażenie na ludziach, którzy — jak większość — oceniają po wyglądzie zewnętrznym. Niesiono przed nim dwieście tarcz i trzysta puklerzy z kutego złota (Druga Księga Kronik 9:15–16), a on zasiadał na wspaniałym tronie (Druga Księga Kronik 9:17–19). W żadnym królestwie nie widziano niczego podobnego. Cały ten zewnętrzny przepych wskazywał jednak na duchową chwałę królestwa Mesjasza i był zaledwie bladym odbiciem Jego tronu, który przewyższa wszystkie trony. Wystawność Salomona była sztuczna, stworzona ludzką ręką, dlatego nasz Pan mówi, że polne lilie są piękniejsze od tego wszystkiego. Jezus powiedział, że Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich (Ewangelia Mateusza 6:29).

Żaden władca nie miał tak wielkich zapasów złota i srebra, choć w jego królestwie nie było własnych kopalń tych kruszców. Być może Salomon przejął kontrolę nad kopalniami w innych krajach i zatrudniał wielu ludzi do wydobywania cennych metali. Możliwe też, że wymieniał płody urodzajnej ziemi na złoto i srebro. O tym właśnie bogactwie mowa w tym fragmencie (Druga Księga Kronik 9:13–21).

Żaden władca nie otrzymywał od sąsiednich królów tak wielu darów jak Salomon. Wszyscy królowie Arabii i namiestnicy kraju przynosili mu złoto i srebro (Druga Księga Kronik 9:14). Nie była to narzucona im danina, lecz dobrowolny dar, który miał zapewnić im jego przychylność, albo zapłata za płody jego gospodarstw, takie jak zboże czy bydło. W rzeczywistości dary przynosili mu wszyscy królowie ziemi, czyli wszyscy władcy z tamtych stron świata (Druga Księga Kronik 9:24, 9:28), bo pragnęli jego przyjaźni i towarzystwa. Pod tym względem Salomon wskazywał na Chrystusa. Gdy Jezus się narodził, mędrcy ze Wschodu przynieśli Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę (Ewangelia Mateusza 2:11). Wszyscy, którzy do Niego należą, również powinni składać Mu swoje dary (Księga Psalmów 76:11; List do Rzymian 12:1).

Żaden władca nie cieszył się tak powszechną sławą mędrca, nie był tak poszukiwany i pytany o radę ani tak podziwiany jak Salomon (Druga Księga Kronik 9:23). Królowie ziemi przybywali, by słuchać jego mądrości, bo był to zaszczyt zbyt wielki, by mogli się o niego ubiegać zwykli ludzie. Być może interesowała ich jego wiedza o świecie przyrody, medycynie, rządzeniu państwem, mądrym życiu, a nawet zasadach jego religii i ich uzasadnieniu. Gorliwość, z jaką pragnęli słuchać Salomona, powinna zawstydzać tych, którzy lekceważą Chrystusa i Jego Ewangelię. W Chrystusie ukryte są wszystkie skarby mądrości i poznania, a jednak władcy tego wieku nie chcą ich poznać, bo wydają im się głupstwem (Pierwszy List do Koryntian 2:8, 2:14).

Teraz widzimy Salomona u kresu życia: pozbawionego całej chwały, pozostawiającego po sobie całe swoje bogactwo i władzę. Nie przekazał ich komuś, czyjej mądrości nie znał, jak w sytuacji, o której sam kiedyś mówił (Księga Koheleta 2:19), lecz komuś, o kim wiedział, że okaże się głupcem. Dlatego życie wydawało się nie tylko puste, lecz także bolesne (Druga Księga Kronik 9:29–31).

Warto zwrócić uwagę, że ten fragment nie mówi nic o późniejszym odwróceniu się Salomona od Boga. Nie ma tu nawet najmniejszej aluzji do tego. Jednym z powodów jest to, że Duch Święty uczy nas, byśmy nie czerpali przyjemności z ciągłego przypominania cudzych błędów i głupoty. Gdy zawodzą ludzie cieszący się dobrą opinią, warto zauważyć ich niewłaściwe postępowanie jako przestrogę dla siebie i innych, ale nie powinniśmy chętnie wciąż o nim mówić. Wystarczy raz. Po co znów uderzać w tę smutną strunę? Powinniśmy raczej naśladować przykład tego natchnionego autora i szeroko opowiadać o tym, co zasługuje na pochwałę, nie wspominając o czyichś skazach, nawet jeśli były poważne i oczywiste. W ten sposób traktujemy innych tak, jak sami chcielibyśmy być traktowani.

Jest też inny powód: choć Salomon upadł, nie został na zawsze zgubiony. Nie wspomina się tu ponownie o jego grzechu, ponieważ okazał skruchę, otrzymał przebaczenie i potraktowano go tak, jakby nigdy go nie popełnił. Milczenie Pisma Świętego może mówić bardzo wyraźnie. Cieszę się myślą, że brak wzmianki o grzechu Salomona w tym fragmencie sugeruje, iż żaden z jego grzechów nie został mu poczytany (Księga Ezechiela 33:16). Gdy Bóg przebacza grzech, usuwa go sprzed swoich oczu i więcej o nim nie pamięta.