2 Księga Kronik 9:1 – znaczenie i zastosowanie

O tym wydarzeniu obszernie opowiedziano już w Księgach Królewskich, ale skoro Jezus wskazał je jako przykład dla nas, gdy szukamy Boga (Ewangelia Mateusza 12:42), warto się nad nim ponownie zatrzymać.

Bóg oddaje cześć tym, którzy oddają Mu cześć (Pierwsza Księga Samuela 2:30). Salomon okazał Bogu wielką cześć, wznosząc, ozdabiając i poświęcając świątynię. Całą swoją mądrość i bogactwo wykorzystał, by stworzyć dzieło ukończone i piękne. Teraz Bóg sprawił, że jego mądrość i bogactwo przyniosły mu wielki szacunek. Jeśli chcemy czerpać uznanie i radość z naszych darów i błogosławieństw, najpewniejszą drogą jest poświęcić je Bogu i służyć nimi Jemu.

Ci, którzy naprawdę znają wartość mądrości, nie szczędzą wysiłku ani kosztów, by ją zdobyć. Królowa Saby podjęła wiele trudu i poniosła znaczne wydatki, by usłyszeć mądrość Salomona. Wyprawa okazała się tego warta, bo od Salomona dowiedziała się, jak służyć Bogu i wypełniać swoje obowiązki. Niebiańska mądrość jest jak drogocenna perła, jak skarb wart nabycia nawet za cenę rezygnacji ze wszystkiego innego.

Każdy powinien wykorzystywać otrzymany dar, by pomagać innym, gdy nadarza się ku temu okazja. Salomon dzielił się swoją mądrością i chętnie uczył innych tego, co sam wiedział. Otrzymał ją od Boga za darmo i za darmo przekazywał ją innym. Ci, którzy są bogaci w mądrość, tak samo jak ci, którzy mają wiele pieniędzy, powinni uczyć się czynić dobro i chętnie dzielić się tym, co mają. Dawajcie każdemu, kto prosi.

Ład w domu, zwłaszcza dużym, oraz troska o oddawanie czci Bogu są bardzo stosowne i godne podziwu, gdziekolwiek je spotykamy. Królowa Saby była pod wielkim wrażeniem tego, jak słudzy Salomona mu służyli oraz jak on sam i jego słudzy troszczyli się o świątynię Bożą. Dawid także wspominał, jak z radością i wzruszeniem wyruszał do domu Bożego (Księga Psalmów 42:4).

Szczęśliwi są ci, którzy mogą przebywać z ludźmi mądrymi, wykształconymi i dobrymi. Królowa Saby uważała sługi Salomona za szczęśliwych, ponieważ mogli stale słuchać jego mądrości. Wydaje się też, że dzielił się nią z nimi. Warto zauważyć, że potomkowie niektórych osób służących na dworze Salomona chcieli później być znani jako potomkowie sług Salomona (Księga Ezdrasza 2:55; Księga Nehemiasza 7:57). Dom Salomona cieszył się tak wielkim poważaniem, że już samo związanie z nim swojego imienia było wyróżnieniem.

Powinniśmy cieszyć się z darów, łaski i dobra, które inni wnoszą, oraz dziękować za nie Bogu. Królowa Saby chwaliła Boga za zaszczyt, jakim obdarzył Salomona, i za dobro, które uczynił Izraelowi, ustanawiając go królem (Druga Księga Kronik 9:8). Kiedy przypisujemy Bogu zasługę za pomyślność innej osoby, sami czerpiemy z tego pociechę. Zazdrość o czyjś sukces odbiera nam nawet radość z własnych błogosławieństw. Królowa dostrzegła, że szczęście zarówno króla, jak i jego królestwa ma źródło w Bogu, dawcy wszelkiego dobra. Było tak dlatego, że Bóg miłował Salomona i miłował Izraela. Błogosławieństwa smakują podwójnie, gdy widzimy w nich dobroć Boga, który jest naszym Bogiem.

Mądrzy i dobrzy ludzie powinni być hojni, stosownie do swojej pozycji i możliwości. Królowa Saby hojnie obdarowała Salomona, a on postąpił tak samo wobec niej (Druga Księga Kronik 9:9; Druga Księga Kronik 9:12). Oboje cenili mądrość, więc żadne z nich nie skąpiło pieniędzy. Ich dary pomogły umocnić nawiązaną przyjaźń. Jezus obiecał dać nam wszystko, co naprawdę jest dla nas dobre: proście, a otrzymacie. Zastanówmy się więc, co możemy Mu ofiarować, i nie uznawajmy niczego za zbyt wiele, by dla Niego coś zrobić, wycierpieć czy z czegoś zrezygnować.