2 Księga Kronik 8:12 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu pobożność Salomona. Zbudował świątynię, aby sprawowano w niej kult. Niezależnie od tego, ile wydał na jej budowę, wszystko byłoby daremne, gdyby zaniedbał oddawanie w niej czci Bogu. Pomaganie innym w pobożności nie zastąpi naszej własnej troski o nią.

Po ukończeniu świątyni Salomon zadbał o to, by nadal składano w niej święte ofiary, zgodnie z prawem Mojżesza (Druga Księga Kronik 8:12; Druga Księga Kronik 8:13). Ołtarz byłby bezużyteczny, a ogień z nieba poszedłby na marne, gdyby nie składano regularnie ofiar, które podtrzymywały jego płomień. Składano ofiary codzienne, wyznaczoną ofiarę każdego dnia, ofiary cotygodniowe w szabat, liczniejsze niż w pozostałe dni, comiesięczne ofiary podczas nowiu oraz coroczne ofiary w czasie trzech głównych świąt.

To są duchowe ofiary, których teraz się od nas wymaga i które powinniśmy składać każdego dnia i każdego tygodnia. Dobrze jest zachowywać stały rytm pobożności. Salomon zadbał też o to, by nadal śpiewano tam święte pieśni, zgodnie z prawem Dawida, nazywanego mężem Bożym, podobnie jak Mojżesz, ponieważ Bóg pouczył go i upoważnił do ustanowienia tych zasad (Druga Księga Kronik 8:14). Salomon był mądry i potężny, a także zbudował świątynię, ale nie próbował ulepszać, zmieniać ani rozszerzać tego, co mąż Boży nakazał w imieniu Boga. Przeciwnie, wiernie tego przestrzegał i wykorzystywał swoją władzę, by dopilnować, żeby inni również się do tego stosowali.

Nikt nie odstępował od rozkazu króla w żadnej sprawie (Druga Księga Kronik 8:15). Salomon był posłuszny prawom Boga, a wtedy wszyscy byli posłuszni jego rozkazom. Gdy służba w świątyni została należycie uporządkowana, powiedziano, że „dom Pana został ukończony” (Druga Księga Kronik 8:16). Najważniejsza była służba, a nie samo wzniesienie budowli. Świątynia nie była naprawdę ukończona, dopóki nie ustanowiono w niej właściwego kultu.

Widzimy tu także działalność handlową Salomona. Osobiście odwiedził porty Elot i Esjon-Geber, ponieważ ci, którzy prowadzą rozległe interesy, najlepiej na nich wychodzą, gdy sami doglądają spraw i sprawdzają wszystko na miejscu (Druga Księga Kronik 8:17). Kanaan był bogatą krainą, a jednak musiał sprowadzać złoto z Ofiru. Izraelici byli ludem mądrym i rozumnym, a jednak musieli polegać na królu Tyru, który dostarczył ludzi znających się na żegludze (Druga Księga Kronik 8:18). Mimo to Kanaan był szczególną ziemią Boga, a Izrael Jego szczególnym ludem. Uczy nas to, że łaska jest cenniejszym bogactwem niż złoto, a znajomość Boga i Jego prawa jest ważniejsza niż znajomość sztuk i nauk.