2 Księga Kronik 8:1 – znaczenie i zastosowanie

O tym wspomniano już w Pierwszej Księdze Królewskiej 9:10–24, dlatego warto zwrócić uwagę tylko na kilka kwestii.

Salomon był człowiekiem wielkiej wiedzy i przenikliwości, ale nie spędził życia na spokojnych rozmyślaniach. Poświęcił je działaniu. Nie zamykał się w gabinecie, lecz ruszał w teren, budował miasta i umacniał je. W czasie pokoju przygotowywał się na czas wojny. To część obowiązków władcy, tak jak rozsądnie jest latem gromadzić zapasy na zimę.

Salomon nie tylko sam był aktywny, lecz także angażował do pracy wielu ludzi. Zatrudniał całe rzesze pracowników. Dobrze jest, gdy naród na wszelkie możliwe sposoby wspiera ciężką pracę i pomaga ludziom unikać bezczynności. W Izraelu mieszkało wielu cudzoziemców, w tym liczni pozostali tam Kananejczycy. Mogli tam żyć, ale nie mieli pozostawać bez pożytecznego zajęcia. Mieszkańcy Laisz, którzy nie mieli pracy, łatwo padli ofiarą wrogów, gdy ci na nich napadli (Księga Sędziów 18:7).

Salomon najpierw zbudował świątynię Boga, wykonując to dzieło dobrze i szybko, a potem powiodły mu się wszystkie pozostałe plany. Zbudował wszystko, co zamierzał zbudować (Druga Księga Kronik 8:6). Ci, którzy lubią budować, często przekonują się, że jedno przedsięwzięcie prowadzi do następnego, a każde kolejne może ulepszyć to, co powstało wcześniej. Opatrzność Boża życzliwie odpowiedziała na uczciwe pragnienia Salomona i obdarzyła go powodzeniem nie tylko w tym, co musiał zbudować, lecz także w tym, co po prostu chciał zbudować. Bóg bywa bardzo hojny wobec niewinnych pragnień swoich dzieci, które wiernie Mu służą. Podobnie Jakuba pocieszała obietnica, że Józef zamknie mu oczy.

Salomon umiał też stawiać granice własnym pragnieniom. Nie był człowiekiem, który wciąż chciał więcej i nigdy nie potrafił się nasycić. Wiedział, kiedy poprzestać na tym, co osiągnął. Ukończył wszystko, co chciał zbudować, i nie pragnął już kolejnych przedsięwzięć. Nie narzekał, że nie ma już miast do wzniesienia, jak później Aleksander, który rozpaczał, że nie ma już kolejnych światów do podbicia (Księga Habakuka 2:5).

Jednym z powodów, dla których Salomon zbudował osobny pałac dla córki faraona, egipskiej księżniczki, i przeniósł tam ją oraz jej dwór, było przekonanie, że nie wypada, by mieszkała w domu Dawida (Druga Księga Kronik 8:11). Dom ten był miejscem szczególnie poświęconym Bogu, podczas gdy jej własny dwór mógł być miejscem pełnym pychy i przywiązania do świata. Księżniczka prawdopodobnie przyjęła wiarę Izraela, ale nie wiadomo, czy uczynili to również wszyscy jej słudzy. Mogli nadal mieć wśród siebie egipskie bożki, a także dopuszczać się wielu niegodziwości i prowadzić rozwiązłe życie.

Salomonowi zabrakło gorliwości i odwagi, by położyć kres całemu temu złu, troszczył się jednak o cześć należną jego ojcu. Nie pozwolił bezcześcić domu, w którym niegdyś spoczywała Arka Boża, a Dawid zanosił wiele pięknych modlitw i śpiewał wspaniałe psalmy. Nie oznacza to, że każde miejsce, w którym kiedykolwiek przebywała Arka, na zawsze pozostawało święte i nie mogło służyć zwykłym celom. Gdyby tak było, podobnie należałoby traktować domy Abinadaba i Obed-Edoma. Miejsce, w którym Arka przebywała przez tak długi czas i gdzie publicznie oddawano cześć Bogu, otaczano takim szacunkiem, że nie wypadało urządzać tam tak hucznych uroczystości ani dopuszczać się grzechu, jak mogło się to zdarzać na dworze córki faraona. Należy respektować dawne granice między tym, co święte, a tym, co powszednie. Dziedziniec zewnętrzny świątyni nazwano później Dziedzińcem Kobiet.