2 Księga Kronik 6:38 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o tęsknocie, która nie zna odległości. Ludzie wywiezieni z ojczyzny nie mogą stanąć w świątyni, a mimo to Salomon prosi, by ich modlitwa zwracała się ku miastu i domowi zbudowanym dla imienia Bożego. W tym obrazie serce nie jest zamknięte w murach. Zwraca się tam, dokąd prowadzą pamięć i nadzieja, nawet gdy ciało jest daleko od tego miejsca. Słowa „z całego serca i z całej swej duszy” wskazują na pełne zwrócenie uczuć, a nie tylko na zewnętrzny gest. W 2 Księdze Kronik 6:38 serce jest miejscem, w którym żal, pragnienie i zaufanie spotykają się z Bogiem, także wtedy, gdy okoliczności pozostają trudne. Tekst nie obiecuje, że wygnanie się skończy ani nie mówi, jak długo potrwa tęsknota. Mówi natomiast, że modlitwa wznoszona z obcej ziemi jest słyszana. Ten fragment pokazuje, że bliskość Boga nie zależy od odległości od świątyni. Modlitwa z dalekiego kraju nie jest mniej prawdziwa od tej, która płynie w sercu Jerozolimy. Właśnie dlatego ten werset tak dobrze mówi o nadziei zakorzenionej w pamięci i w pragnieniu powrotu do Boga.

Werset 38 należy do modlitwy Salomona o lud Izraela uprowadzony na wygnanie. W poprzednim wersecie król opisuje ludzi, którzy uznają swój grzech i proszą Boga o litość; tutaj rozwija obraz ich powrotu do Niego „z całego serca i z całej swej duszy”. Nawrócenie nie jest więc samym żalem ani chwilowym pragnieniem poprawy. Oznacza odnowienie więzi z Bogiem, nawet gdy lud pozostaje daleko od własnego kraju. Modlący się mają zwracać się ku ziemi danej przodkom, wybranemu miastu i świątyni. Ten kierunek wyraża pamięć o przymierzu i przynależność do Boga, a nie przekonanie, że można Go zamknąć w budowli. Salomon wcześniej mówi o świątyni jako miejscu Jego zamieszkania, a zarazem prosi, by Bóg wysłuchał modlitwy „w niebie”, gdzie przebywa. Słowa te nie obiecują, że każdy wygnany człowiek szybko wróci do domu ani że modlitwa automatycznie odwróci nieszczęście. Pokazują jednak, że oddalenie i konsekwencje grzechu nie wykluczają powrotu do Boga: nawet na obcej ziemi może trwać wierność wyrażona w skruszonym, całym sercu.

Ten fragment pochodzi z modlitwy Salomona po ukończeniu świątyni. Zaczyna się od słów „jeśli więc”, które wiążą prośbę z konkretnym warunkiem. Lud przebywający w niewoli ma się nawrócić „z całego serca i z całej swej duszy”, a jego modlitwa ma być zwrócona ku ziemi, miastu i domowi wybranym przez Boga (2 Księga Kronik 6:38). Najbardziej poruszające jest to, że wygnaniec nie musi czekać na powrót do ojczyzny, aby zacząć się modlić. Może zwrócić się do Boga w miejscu, w którym właśnie jest. Salomon nie przedstawia modlitwy jako ucieczki od rzeczywistości. Zakłada, że Boża obecność nie kończy się tam, gdzie kończy się kraj. Kierunek modlitwy ma tu znaczenie, bo przypomina, komu ona należy. Serce jest zwrócone do Boga, a świątynia i ziemia są znakami tej relacji, a nie jej zastępstwem. Tekst nie obiecuje, że każda trudna sytuacja zakończy się szybko. Mówi o konkretnym narodzie w szczególnych okolicznościach. Widać w nim jednak trwałą zasadę: szczere nawrócenie i modlitwa skierowana do Boga są drogą, na której Bóg słucha.

To zdanie należy do modlitwy Salomona o lud Izraela, który może zostać uprowadzony do obcej ziemi. Nie ukrywa ono ani winy, ani oddalenia: lud ma tam zwrócić się do Boga „z całego serca i z całej swej duszy”. Modlitwa nie przedstawia więc powrotu jako samej zmiany miejsca, lecz jako odnowienie więzi z Tym, od którego lud odszedł. Kierunek modlitwy ma znaczenie. Wygnańcy zwracają się ku ziemi przodków, wybranemu miastu i domowi zbudowanemu dla Bożego imienia. Świątynia pozostaje znakiem przymierza, choć modlący się są daleko od niej. Ich nadzieja nie zależy wyłącznie od możliwości powrotu do Jerozolimy: w dalszej części prośby Salomon błaga, by Bóg wysłuchał ich z miejsca swego przebywania. Obraz ludzi zwróconych ku domowi, którego nie mogą dosięgnąć, mówi o pamięci i tęsknocie, ale także o pokorze. Nie daje podstaw do obietnicy, że każda strata doczesna zostanie cofnięta. Pokazuje natomiast, że nawet na obczyźnie Izrael może zwrócić się ku Bogu. W tej modlitwie droga powrotna zaczyna się od całego serca.