2 Księga Kronik 6:40 – znaczenie i zastosowanie

Ta prośba Salomona brzmi jak cichy szept człowieka, który chce być usłyszany. Król nie wylicza tu żadnych zasług ani oczekiwań. Prosi, by oczy Boga były otwarte, a uszy uważne na modlitwę wypowiadaną w tym miejscu. Słowa te niosą w sobie tęsknotę za bliskością, a nie pewność, że wszystko już jest w porządku. Cały fragment zaczyna się od słów, że Pan zapowiedział, iż będzie mieszkać w czarnej chmurze, a dom został zbudowany dla Jego imienia. Sam budynek jednak nie sprawia, że modlitwa staje się słyszalna. Wers 40 nie zawiera obietnicy, że każda prośba zostanie spełniona, zawiera natomiast prośbę o uwagę. Jest w tym coś bardzo ludzkiego: pragnienie, by słowa wypowiedziane w określonym miejscu nie spadły w pustkę, lecz trafiły do Kogoś, kto przyjmuje je z pełną troską. Taka modlitwa zakłada, że Bóg patrzy z troską, a nie z dystansu. Dla człowieka, który przychodzi ze zmęczeniem albo bólem, może to być cicha, lecz bardzo konkretna pociecha: jego słowa mają adresata, który uważnie słucha.

Słowa „A teraz” łączą prośbę z długą modlitwą Salomona o lud Izraela. Król prosi: „niech Twe oczy będą otwarte, a Twe uszy uważne na modlitwę w tym miejscu”. Obraz oczu i uszu nie opisuje Boga, jakby musiał znajdować się w świątyni, by dostrzec ludzi. Wyraża prośbę o Jego czujną obecność i wysłuchanie. „To miejsce” oznacza świątynię poświęconą Bogu, ale sens tej prośby wykracza poza mury budowli. Wcześniej Salomon mówi o ludziach, którzy z powodu niewierności zostaną uprowadzeni daleko od ojczyzny. Jeśli tam zwrócą się do Boga, wyznają winę i będą błagać o miłosierdzie, król prosi, by Bóg wysłuchał ich z nieba i przebaczył. Świątynia staje się więc znakiem przymierza, nie granicą Bożego zasięgu. Werset nie obiecuje, że każda modlitwa przyniesie oczekiwany skutek ani że święte miejsce samo zapewni wysłuchanie. Ukazuje raczej, do kogo skierowana jest nadzieja ludu: do Boga, który widzi, słyszy i może odpowiedzieć także z dala od świątyni. Modlitwa Salomona łączy szczególne miejsce kultu z przekonaniem, że Boża uwaga nie kończy się tam, gdzie kończy się zasięg ludzkich oczu.

Salomon wypowiada tę prośbę po poświęceniu świątyni. W Drugiej Księdze Kronik 6:40 prosi, by Bóg stale zwracał uwagę na to, co dzieje się w tym miejscu. Słowa „niech Twe oczy będą otwarte, a Twe uszy uważne na modlitwę w tym miejscu” opisują konkretną, codzienną uważność. Bóg ma słyszeć modlitwy zanoszone w określonym miejscu i na nie odpowiadać. Wcześniejsze wersety wyjaśniają, skąd ta prośba się bierze. Najpierw pojawia się świadomość, że „nie ma człowieka, który by nie grzeszył” (Druga Księga Kronik 6:36). Potem mowa o nawróceniu wyrażonym w modlitwie zwróconej ku temu miejscu (6:38–39). Uwaga Boga nie zostaje więc przypisana do samego budynku. Jest związana z modlitwą ludzi, którzy wiedzą, że zależą od Jego miłosierdzia. Można sobie wyobrazić kogoś, kto szepcze swoje prośby w szpitalnej poczekalni albo w cichym kościele, bo to jedyne miejsce, w którym ma dziś siłę się modlić. Taka modlitwa nie jest mniej ważna. Salomon mówi o Bogu, który widzi i słucha tu i teraz. Prośba Salomona obejmuje zwykłe miejsca, w których ludzie wołają do Boga, a nie wyłącznie świątynię.

Po długiej modlitwie Salomona słowa z 2 Księgi Kronik 6:40 brzmią jak prośba o Bożą obecność pośród zgromadzonego ludu: „A teraz, Boże mój, niech Twe oczy będą otwarte, a Twe uszy uważne na modlitwę w tym miejscu”. Świątynia jest miejscem poświęconym Bogu, lecz modlitwa nie zamyka Go w jej murach. Salomon wcześniej prosi, by Bóg wysłuchiwał także tych, którzy na wygnaniu uznają swój grzech i zwrócą się ku Niemu. Otwarte oczy i uważne uszy mówią obrazowo o Bogu, który nie pozostaje obojętny wobec wołania. To nie obietnica, że każda prośba spełni się natychmiast ani że wierzący unikną cierpienia. W tej modlitwie ważna jest jednak nadzieja, że nawet oddalenie i niewierność nie przekreślają możliwości powrotu do Boga. Świątynia staje się więc znakiem przymierza, a nie granicą Bożego miłosierdzia. Modlitwa Salomona spogląda poza chwilę uroczystego poświęcenia: ku przyszłym pokoleniom, ich upadkom i błaganiom. Jej spokojna ufność opiera się na tym, że Bóg słyszy lud także wtedy, gdy jego droga prowadzi daleko od domu.