2 Księga Kronik 5:11 – znaczenie i zastosowanie

Salomon i starsi Izraela zrobili wszystko, co mogli, aby godnie uczcić uroczyste wniesienie Arki. Największym zaszczytem obdarzył ich jednak Bóg, okazując, że przyjął to, co uczynili. Obłok chwały, który wypełnił świątynię, przyćmił swoim pięknem całe złoto, którym ją pokryto, i klejnoty, które ją zdobiły. A jednak nawet ta chwała nie może się równać z chwałą czasu Ewangelii (Drugi List do Koryntian 3:8–10).

Zwróć uwagę, jak Bóg objął świątynię w posiadanie: wypełnił ją obłokiem (Druga Księga Kronik 5:13). Po pierwsze, pokazał w ten sposób, że przyjął tę świątynię tak, jak wcześniej przyjął przybytek Mojżesza, i że będzie w niej obecny tak samo jak tam. Publicznie objawił swoją obecność w przybytku za pośrednictwem obłoku (Księga Wyjścia 40:34). Po drugie, obłok był wyrazem łaskawości Boga wobec ludzkiej słabości. Ludzie nie mogliby znieść pełnego blasku Bożego światła, bo byłby dla nich przytłaczający. Dlatego Bóg osłonił je obłokiem (Księga Hioba 26:9). Chrystus również objawiał uczniom prawdę tylko w takim stopniu, jaki mogli przyjąć, i często posługiwał się przypowieściami, które niejako osłaniały prawdę Bożą niczym obłok.

Po trzecie, obłok miał wzbudzać świętą cześć i lęk u wszystkich, którzy oddawali tam cześć Bogu. Uczniowie Chrystusa przestraszyli się, gdy weszli w obłok (Ewangelia Łukasza 9:34). Po czwarte, wskazywał na mrok tamtego przymierza, w którym nie mogli jasno dostrzec pełnego kresu tego, co miało przeminąć (Drugi List do Koryntian 3:13).

Zwróć też uwagę, kiedy Bóg objął świątynię w posiadanie: gdy kapłani wyszli z miejsca świętego (Druga Księga Kronik 5:11). Tak właśnie ustępuje się miejsca prawowitemu właścicielowi. Wszyscy pozostali muszą się usunąć, aby mógł wejść. Jeśli chcemy, by Bóg zamieszkał w naszych sercach, musimy zrobić Mu miejsce i pozwolić, by wszystko inne ustąpiło.

Przy tej okazji wszyscy obecni kapłani poświęcili się do służby, nie zachowując kolejności grup (Druga Księga Kronik 5:11). Pracy wystarczyło dla nich wszystkich, bo składano wiele ofiar. Słuszne było również, by każdy z nich zobaczył tę niezwykłą scenę i odczuł jej doniosłość.

Bóg wypełnił świątynię obłokiem, gdy śpiewacy i muzycy Go wielbili. Warto to zauważyć. Znak Jego przychylności pojawił się nie podczas składania ofiar, lecz gdy śpiewano Jego chwałę. Ofiara uwielbienia podoba się Panu bardziej niż wół czy byk (Księga Psalmów 69:31).

Wykorzystano wszystkich śpiewaków i muzyków ze wszystkich trzech rodów Lewitów. Dopełniając muzykę, 120 kapłanów dołączyło do nich z trąbami. Wszyscy stali przy wschodnim końcu ołtarza, w tej części dziedzińca, która znajdowała się najdalej od ludu (Druga Księga Kronik 5:12). Gdy rozpoczęła się ta część nabożeństwa, objawiła się chwała Boga.

Warto zwrócić uwagę na trzy rzeczy. Stało się to wtedy, gdy wszyscy zjednoczyli się i wydawali jeden dźwięk. Duch Święty zstąpił na apostołów, gdy zgromadzili się jednomyślnie (Dzieje Apostolskie 2:1–4). Tam, gdzie panuje jedność, Pan zsyła swoje błogosławieństwo. Stało się to również wtedy, gdy z zapałem i całym sercem podnosili głosy w uwielbieniu Pana. Właściwie służymy Bogu, gdy czynimy to gorliwie, z głębokim zaangażowaniem. Wreszcie, stało się to podczas wielbienia Boga za Jego nieustające miłosierdzie i dobroć.

Pismo Święte powtarza słowa „Jego miłosierdzie trwa na wieki” częściej niż jakiekolwiek inne stwierdzenie — aż dwadzieścia sześć razy w jednym psalmie (Księga Psalmów 136). A jednak właśnie to proste uwielbienie zostało szczególnie uczczone przez niebo. Gdy objawiła się chwała Boga, kapłani nie śpiewali jakiejś wzniosłej i niezwykłej pieśni, lecz głosili prostą prawdę: „On jest dobry, Jego miłosierdzie trwa na wieki”. Dobroć Boga jest Jego chwałą, a Bóg ma upodobanie w tym, że oddajemy Mu chwałę za Jego dobroć.

Skutek był taki, że kapłani nie mogli pełnić posługi z powodu obłoku (Druga Księga Kronik 5:14). Jak nic innego pokazywało to, że kapłani ustanowieni przez Prawo byli słabi i ograniczeni. Wskazywało też na kres kapłaństwa lewickiego, związanego z Prawem, gdy przyjdzie Mesjasz i zamieszka w Nim cieleśnie cała pełnia Boga. W Chrystusie chwała Boga zamieszkała pośród nas, choć pozostawała jakby osłonięta obłokiem. Słowo stało się ciałem. Gdy przychodzi do swojej świątyni jak ogień złotnika, kto zdoła przetrwać dzień Jego przyjścia i kto się ostoi, gdy się ukaże? (Księga Malachiasza 3:1–2)