2 Księga Kronik 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Zgadza się to z opisem w Pierwszej Księdze Królewskiej 8:2 i kolejnych wersetach, gdzie arkę wniesiono do nowej świątyni z wielką uroczystością. Nie było potrzeby organizować równie podniosłej ceremonii przy wnoszeniu poświęconych przedmiotów, ponieważ jedynie powiększały bogactwo świątyni, a być może także jej piękno. Nie mogły jednak przydać jej świętości, bo to świątynia uświęca złoto (Ewangelia Mateusza 23:17).

Widać tu, jak uczciwie Salomon postępował wobec Boga i swojego ojca Dawida. Nie przywłaszczył sobie niczego, co Dawid przeznaczył dla Boga, nawet jeśli mógłby mieć na to ochotę. Zamiast tego umieścił te rzeczy w skarbcu świątyni. Dzieci, które pragną otrzymać błogosławieństwo pobożnych rodziców, powinny podążać za ich dobrymi zamierzeniami, a nie je niweczyć. Salomon zgromadził już wielki zapas sprzętów świątynnych (Druga Księga Kronik 4:18), a wiele materiałów pozostało. Nie przeznaczył ich do innego celu, lecz złożył w skarbcu, by mogły służyć w przyszłości. Tego, co poświęcono Bogu, nie wolno wykorzystywać do zwyczajnych celów. Byłoby to świętokradztwo, poważny akt kradzieży tego, co należy do Boga.

Słusznie jednak arkę wniesiono z wielką uroczystością i tak właśnie się stało. Pozostałe sprzęty wykonano na nowo i powiększono, by pasowały do świątyni. Arka zaś, wraz z przebłagalnią i cherubinami, pozostała taka jak wcześniej. Dzieje się tak dlatego, że obecność i łaska Boga są takie same w małym zgromadzeniu jak w dużym, a także w słabej wspólnocie jak w tej, która rozkwita. Gdziekolwiek dwie lub trzy osoby gromadzą się w imię Chrystusa, On jest pośród nich równie rzeczywiście, jak gdyby zgromadziły się tam tysiące. Arkę wniesiono w obecności licznego zgromadzenia starszych Izraela, co dodało wydarzeniu godności i podniosłości (Druga Księga Kronik 5:2–4). Nieśli ją kapłani (Druga Księga Kronik 5:7), wnieśli do Miejsca Najświętszego i umieścili pod skrzydłami wielkich cherubinów, które Salomon tam wykonał (Druga Księga Kronik 5:7–8). Pozostała tam „aż po dzień dzisiejszy” (Druga Księga Kronik 5:9), co może oznaczać dzień spisania tej historii albo, przy innym odczytaniu, dzień zagłady Jerozolimy — ten smutny dzień (Księga Psalmów 137:7).

Arka była zapowiedzią Chrystusa, obrazem obecności Boga pośród Jego ludu. Obietnica Chrystusa, że będzie z nami przez wszystkie dni, aż do końca świata, w istocie wnosi arkę do naszych zgromadzeń, jeśli uchwycimy się tej obietnicy przez wiarę i modlitwę. Tego powinniśmy najgorliwiej szukać. Panie, jeśli Twoja obecność nie pójdzie z nami, po co mamy wyruszać? Gdy Chrystus opuszcza świątynię, staje się ona miejscem opustoszałym (Ewangelia Mateusza 23:38).

Wraz z arką wniesiono także przybytek i wszystkie święte sprzęty, które się w nim znajdowały (Druga Księga Kronik 5:5). Ponieważ poświęcono je Bogu, nie wykorzystano ich do innych celów ani nie przetopiono na potrzeby nowej świątyni, chociaż nie były już tam potrzebne. Starannie je przechowywano jako pamiątki dawnych czasów. Możliwe też, że nadal używano niektórych sprzętów, które wciąż się do tego nadawały.

Wszystko to odbywało się z wielką radością. Z tej okazji obchodzono święto (Druga Księga Kronik 5:3) i składano w ofierze niezliczone owce i woły (Druga Księga Kronik 5:6). Publiczne oddawanie czci Bogu zgodnie z Jego nakazem, połączone ze znakami Jego obecności, jest i powinno być powodem wielkiej radości dla każdego ludu. Gdy Chrystus kształtuje się w duszy, czyli gdy Jego życie i nauka zapuszczają korzenie w sercu, a prawo Boże zostaje w nim zapisane, dusza staje się świątynią Ducha Świętego i zaznaje prawdziwego pokoju oraz spełnienia. Za każdą otrzymaną pociechę i każdy otrzymany pokój powinniśmy oddawać chwałę Bogu przez ofiarę uwielbienia i niczego sobie nie zatrzymywać. Takie ofiary podobają się Bogu. Jeśli Bóg błogosławi nam swoją obecnością, powinniśmy oddawać Mu cześć przez służbę i dawać z siebie to, co najlepsze.