2 Księga Kronik 5:10 – znaczenie i zastosowanie

W 2 Księdze Kronik 5:10 uwaga zatrzymuje się przy tym, co znajdowało się w Arce. Nie było w niej nic oprócz dwóch tablic, które Mojżesz złożył pod Horebem, gdy Pan zawarł przymierze z Izraelitami w czasie ich wyjścia z Egiptu. Ta prostota porusza. W miejscu, do którego zmierza cała wielka uroczystość przeniesienia Arki, zachowano jedynie słowo Boże zapisane na kamieniu i pamięć o chwili, w której Bóg związał się z ludem. Kontekst poprzedzający ten werset opisuje ofiary, śpiew i trąby, a potem obłok chwały, który napełnia świątynię. Wśród tego hałasu i blasku werset wskazuje na coś skromnego, co pozostaje w centrum. Przymierze nie zostało tam zastąpione niczym okazalszym. Zachowano je takie, jakie było od początku: dwie kamienne tablice związane z tym, co Bóg wtedy ustanowił. Dla kogoś, kto dźwiga lęk albo żałobę, ta scena może pokazać, że wierność Boża nie zawsze przychodzi w wielkich gestach. Werset nie obiecuje ulgi w każdym cierpieniu. Mówi o przymierzu zawartym z określonym ludem w określonej chwili. Jego znaczenie zawiera się w tym, że słowo Boże zostało zachowane w najświętszym miejscu jako znak, że Bóg pozostaje wierny temu, co raz powiedział.

Wśród złota, srebra i kosztownych sprzętów wniesionych do świątyni szczególne miejsce zajmuje przedmiot, którego zawartość opisano zwięźle: w Arce były tylko dwie tablice Przymierza. Ten kontrast kieruje uwagę od bogactwa świątyni ku temu, co stanowiło podstawę więzi Izraela z Bogiem. Tablice przypominają o przymierzu zawartym z Izraelitami pod Horebem, w czasie wyjścia z Egiptu. Świątynia Salomona nie zaczyna więc historii wiary Izraela od nowa. Jest miejscem kultu narodu, który został już wyprowadzony z niewoli i otrzymał przymierze. W centrum uroczystej procesji nie znajduje się zasługa króla ani potęga państwa, lecz znak tej wcześniejszej relacji. Werset nie przedstawia Arki jako pojemnika na wiele świętych przedmiotów ani jako magicznego źródła pomyślności. Wskazuje na tablice jako świadectwo przymierza: Bożego zobowiązania wobec Izraela i życia, do którego Izrael został wezwany. Gdy Arka trafia do Miejsca Najświętszego, pamięć o wyjściu z Egiptu zostaje umieszczona w samym sercu świątyni. Jej okazałość ma sens nie sama w sobie, lecz w odniesieniu do Boga, który zawarł przymierze ze swoim ludem.

W Arce zaś nie było nic oprócz dwóch tablic, tablic Przymierza, które Mojżesz tam złożył pod Horebem, gdy Pan zawarł przymierze z Izraelitami w czasie ich wyjścia z Egiptu. Ten werset jest krótki, ale wiele mówi o tym, co w świątyni miało najwyższe znaczenie. Arka zawierała wyłącznie kamienne tablice z zapisanym przymierzem, a więc przypominała o słowie, które Bóg dał ludowi wyprowadzonemu z niewoli. Warto zauważyć, że Kronikarz wskazuje na moment zawarcia przymierza, czyli czas sięgający daleko przed budowę jakiejkolwiek świątyni. Salomon wprowadzał do domu Bożego to, co Bóg ustanowił wcześniej, i tym samym oddawał świątynię pod jego zwierzchnictwo. Takie spojrzenie porządkuje codzienne wybory. Zobowiązanie wobec Pana stoi w centrum, a planowanie, praca i relacje mają od niego czerpać kształt. Przepych świątyni, obłok chwały i śpiew lewitów, opisane w kolejnych wersetach, zyskują sens dzięki wierności temu przymierzu. Kronikarz pokazuje, że trwałość domu Bożego opiera się na obietnicy, która stała się jego fundamentem.

W Arce, umieszczonej w samym sercu świątyni, nie było złota ani innych skarbów, lecz dwie tablice Przymierza. Ich prostota skupia uwagę na więzi, która poprzedzała świątynię: Bóg zawarł przymierze z Izraelitami, gdy wyprowadzał ich z Egiptu. W miejscu poświęconym Jego obecności spoczywała więc pamięć o drodze, którą przeszedł z ludem. Tablice nie były ozdobą ani talizmanem. Przypominały, że przymierze wiąże się ze słowem Boga i życiem wspólnoty. Świątynia Salomona była wspaniała, a jednak w Arce pozostawał znak więzi starszej niż jej mury. To, co najważniejsze, nie musiało być największe ani najbardziej widoczne. Dalszy obraz rozdziału ukazuje kapłanów i zgromadzonych Izraelitów, a potem świątynię wypełnioną obłokiem chwały Pańskiej. Werset o tablicach nie objaśnia tej tajemnicy, ale osadza ją w historii przymierza. Chwała nie odrywa się tu od pamięci o Bożym słowie i wierności okazanej ludowi w czasie wyjścia z Egiptu. W samym centrum świątyni pozostaje zatem świadectwo, że spotkanie z Bogiem wyrasta z Jego przymierza, a nie z ludzkiego przepychu.