2 Księga Kronik 33:21 – znaczenie i zastosowanie

Niewiele wiemy o Amonie, ale zapisano o nim wystarczająco dużo, a być może lepiej byłoby, gdyby zapisano mniej. Najpierw dał się poznać jako człowiek wielce niegodziwy. Postępował tak, jak Manasses w czasach, gdy odwracał się od Boga (Druga Księga Kronik 33:22). Niektórzy uznają to za dowód, że Manasses nigdy naprawdę nie pokutował, ale takie rozumowanie pomija fakt, jak często dobrzy królowie mieli niegodziwych synów.

Bardziej prawdopodobne wydaje się, że Manasses wciąż zaniedbał jedną sprawę. Gdy usunął bożki, nie zniszczył ich całkowicie, choć prawo nakazywało Izraelitom spalać takie wizerunki w ogniu (Księga Powtórzonego Prawa 7:2). Pokazuje to, jak potrzebne było to przykazanie. Ponieważ rzeźbione posągi jedynie odrzucono, zamiast je spalić, Amon wiedział, gdzie ich szukać. Szybko ustawił je z powrotem i składał im ofiary.

Autor wymienia jeszcze dwie rzeczy, które pokazują, jak grzeszny był Amon, i uzasadniają, dlaczego Bóg tak szybko go usunął. Po pierwsze, posunął się w grzechu dalej niż jego ojciec. „Grzeszył coraz bardziej” (Druga Księga Kronik 33:23). Jego ojciec czynił zło, ale on czynił jeszcze większe. Ci, którzy oddają się bałwochwalstwu, często coraz mocniej się do niego przywiązują.

Po drugie, Amon nie dorównał ojcu w pokucie. Nie ukorzył się przed Panem tak, jak ukorzył się jego ojciec. Upadł w grzech jak ojciec, ale nie podniósł się z niego, jak uczynił to ojciec. Zgubne jest nie tyle samo grzeszenie, ile trwanie w pysze i grzechu. Prawdziwe niebezpieczeństwo polega nie tylko na tym, że człowiek grzeszy, lecz także na tym, że nie chce się ukorzyć i zawrócić ze złej drogi. Choroba jest poważna, ale jeszcze większą stratą jest zaniedbanie lekarstwa.

Amon szybko zginął. Panował zaledwie dwa lata, po czym jego słudzy uknuli spisek i go zabili (Druga Księga Kronik 33:24). Być może, skoro rozpoczął tak jak jego ojciec, wyobrażał sobie, że później także okaże skruchę. Jeśli tak było, bardzo się mylił. Zakładanie, że kiedyś się pokutuje, jest niebezpieczną głupotą. Jeśli liczył, że nawróci się na starość, spotkało go gorzkie rozczarowanie, bo zginął, gdy był jeszcze młody.

Zbuntował się przeciwko Bogu, a potem zbuntowali się przeciwko niemu jego własni słudzy. Bóg działał tu sprawiedliwie, choć słudzy postępowali niegodziwie. Mieszkańcy kraju słusznie zabili morderców jako zdrajców. Życie królów jest szczególnie pod opieką Bożej opatrzności, a strzegą go także prawa Boże i ludzkie.