2 Księga Kronik 33:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto opowieść o wielkiej nieprawości Manassesa. Jest niemal słowo w słowo taka sama jak relacja w 2 Księdze Królewskiej 21:1–9 i przedstawia smutny obraz. To przykra sprawa, więc trudno z radością ponownie się nad nią zatrzymywać.

Ten nierozważny młody król, mimo dobrego przykładu i starannego nauczania ze strony ojca, oddał się wszelkiemu złu. Naśladował odrażające praktyki narodów pogańskich (2 Księga Kronik 33:2), zniszczył ustanowiony już prawdziwy kult i zniweczył wielkie dzieło reformy swojego ojca (2 Księga Kronik 33:3). Sprofanował świątynię Boga, oddając się bałwochwalstwu (2 Księga Kronik 33:4–5), składał swoje dzieci w ofierze Molochowi, a fałszywe przekazy diabła uczynił swoimi przewodnikami i doradcami (2 Księga Kronik 33:6).

Wszystko to czynił, lekceważąc wybór Syjonu przez Boga na miejsce Jego wiecznego zamieszkania oraz wybór Izraela na lud przymierza, czyli lud związany z Bogiem obietnicą (2 Księga Kronik 33:8). Zwrócił się ku innym bogom, zbezcześcił wybraną przez Boga świątynię i zepsuł wybrany przez Niego lud. Sprowadził Izraelitów na manowce i sprawił, że postępowali gorzej niż narody pogańskie (2 Księga Kronik 33:9). Gdy wraca duch nieczysty, przyprowadza ze sobą siedem innych, jeszcze gorszych duchów.

Grzech Manassesa był tym cięższy, że Bóg przemawiał do niego i jego ludu przez proroków, lecz oni nie chcieli słuchać (2 Księga Kronik 33:10). Powinniśmy podziwiać łaskę Boga, który w ogóle do nich przemawiał, a zarazem być wstrząśnięci ich upartą odmową. Ich nieprawość nie zdołała odsunąć dobroci Boga, który wciąż czekał, by okazać miłosierdzie. A jednak Jego dobroć nie odwróciła ich od zła, bo nadal nie chcieli się zmienić.

Powinniśmy wyciągnąć z tego trzy wnioski. Po pierwsze, choć to bardzo smutne, nie jest niczym nowym, że dzieci pobożnych rodziców odchodzą od dobrej drogi Bożej, na której zostały wychowane. Rodzice mogą dać dzieciom wiele dobrych rzeczy, ale nie mogą dać im łaski, czyli zbawczej pomocy i mocy Boga. Po drugie, wypaczenia w oddawaniu czci Bogu są jak choroby wspólnoty Kościoła, do których łatwo ona wraca, nawet gdy wydaje się, że zostały już uleczone. Po trzecie, bóg tego świata w zadziwiający sposób zaślepił umysły ludzi i ma wielką władzę nad tymi, których trzyma w niewoli. W przeciwnym razie nie mógłby odwrócić ich od Boga, ich najlepszego przyjaciela, i skłonić do zaufania zaprzysięgłemu wrogowi.