2 Księga Kronik 32:9 – znaczenie i zastosowanie

Opowieść o gniewie i bluźnierstwach Sennacheryba, modlitwie Ezechiasza oraz ocaleniu Jerozolimy przez zagładę armii asyryjskiej została szerzej przedstawiona w 18. i 19. rozdziale 2 Księgi Królewskiej. Tutaj jest krótsza, ale wystarczająco obszerna, by ukazać trzy rzeczy.

Po pierwsze, ukazuje zło i wrogość przeciwników Kościoła. Sennacheryb zajmował się atakiem na Lakisz, lecz gdy dowiedział się, że Ezechiasz umacnia Jerozolimę i zachęca jej mieszkańców, by trwali w oporze, wysłał posłańców z listami, aby zastraszyć ich i skłonić do poddania się. Próbował odciągnąć lud od jego króla, posługując się podłymi i haniebnymi metodami, niegodnymi władcy noszącego koronę.

Kłamał na temat Ezechiasza, twierdząc, że sprowadza on na lud zagładę i głód, a także że już wyrządził mu krzywdę, usuwając wyżyny i ołtarze (2 Księga Kronik 32:11–12). Utrzymywał też, że opór wobec Asyrii sprowadzi nieszczęście na całe miasto (2 Księga Kronik 32:15). W ten sposób próbował osłabić lojalność ludu i sprawić, by mieszkańcy przestali ufać swojemu królowi.

Sennacheryb okazał również wielką pogardę Bogu Izraela, nazwanemu tutaj Bogiem Jerozolimy (2 Księga Kronik 32:19), ponieważ Jerozolima była miejscem wybranym przez Boga dla Jego imienia, otoczonym przez Niego szczególną opieką. Ten pyszny bluźnierca porównywał żywego Boga, Stwórcę nieba i ziemi, do bożków narodów, będących jedynie dziełem ludzkich rąk. Zachowywał się tak, jakby odwieczny Bóg miał tyle samo mocy co kamień albo pień drzewa.

Chwalił się, że pokonał bogów innych narodów, po czym pytał: „Jak wasz Bóg może was ocalić?”, a nawet: „O ileż mniej wasz Bóg może was ocalić!” (2 Księga Kronik 32:13–15). On i jego słudzy szydzili z Pana, Boga Izraela, zarówno na piśmie, jak i w mowie (2 Księga Kronik 32:16–17; 2 Księga Kronik 32:19). Bóg dostrzega także słowa wypowiadane przeciwko Jego ludowi i pociągnie bluźnierców do odpowiedzialności.

Wszystko to miało zachwiać zaufaniem ludu do Boga. W podobny sposób wrogowie Dawida próbowali go osłabić, mówiąc, że Bóg nie może mu pomóc (Księga Psalmów 3:2; Księga Psalmów 11:1; Księga Psalmów 42:10; Księga Psalmów 71:11). Szatan nadal działa tak podczas pokusy. Próbuje zniszczyć naszą wiarę w pełnię Bożej mocy, bo gdy wiara upada, tracimy grunt pod nogami. Jeśli wiara trwa niewzruszenie, my również trwamy (Ewangelia Łukasza 22:32).

Po drugie, ten fragment ukazuje obowiązek i błogosławieństwo ludu Bożego w czasie utrapienia: ma on modlić się i wołać do nieba. Ezechiasz i prorok Izajasz zrobili to wspólnie (2 Księga Kronik 32:20). Był to błogosławiony czas, gdy król i prorok zjednoczyli się w modlitwie. Ktoś, kto przeżywa niepokój lub lęk, powinien się modlić. Modlitwa powierza sprawę Bogu i pomaga nabrać w Nim odwagi.

O modlitwie mówi się, że jest wołaniem do nieba, ponieważ modląc się, zwracamy się do Boga jako naszego Ojca w niebie. Stamtąd patrzy On na ludzi i tam ustanowił swój tron. Kiedy ludzie modlą się w ten sposób, nie mówią w próżnię, lecz zwracają się do Tego, który panuje nad wszystkim.

Po trzecie, fragment ten ukazuje moc i dobroć Boga. Może On powściągnąć swoich wrogów, choćby byli potężni, i pomóc swoim przyjaciołom, choćby byli słabi. Bluźnierstwa wrogów pobudzają Go do wystąpienia przeciwko nim (Księga Powtórzonego Prawa 32:27), a modlitwy Jego ludu skłaniają Go, by stanął po jego stronie.

Armia asyryjska została porażona przez anioła. Najpierw polegli najsilniejsi żołnierze, dowódcy i zwierzchnicy — ci, którzy stawiali czoła ludzkim mieczom i uważali się za nietykalnych. Bóg lubi poniżać pysznych i zbyt pewnych siebie. Targum podaje, że Słowo Pana posłało Gabriela, by wykonał wyrok, a stało się to za sprawą błyskawicy w noc Paschy, tę samą noc, w której anioł zniszczył pierworodnych w Egipcie. Bez względu na dokładny przebieg wydarzeń zagłada była nagła i całkowita.

Sennacheryb zginął później z ręki własnych synów (2 Księga Kronik 32:21). Najpierw został upokorzony, a potem zabity. Zło ściga grzeszników, a gdy unikną jednego niebezpieczeństwa, często wpadają w inne, którego nie dostrzegają.

Dzięki temu wielkiemu dziełu Bóg okazał się obrońcą swojego ludu. Ocalił Jerozolimę nie tylko przed Sennacherybem, lecz także przed każdym innym zagrożeniem (2 Księga Kronik 32:22). Takie ocalenie było zapowiedzią dalszego miłosierdzia. Tekst mówi też, że Bóg prowadził swój lud, czyli strzegł go ze wszystkich stron. Bóg chroni swój lud, kierując nim i wskazując mu, co ma robić, a przez to strzegąc go przed tym, co jest przeciwko niemu planowane lub podejmowane.

Gdy wielu ludzi zobaczyło wielką moc, z jaką Bóg bronił swojego ludu, przyniosło dary Panu. Nawet obcy zapragnęli pozyskać Jego przychylność, a wrogowie zaczęli się lękać Jego gniewu; jedni i drudzy przynosili dary do świątyni. Ezechiasz również został uhonorowany jako człowiek otoczony szczególną przychylnością i troską nieba. Wielu przyniosło także podarunki dla niego (2 Księga Kronik 32:22–23), okazując mu szacunek i licząc na jego życzliwość. Gdy Bóg komuś błogosławi, człowiek ten traci wrogów, a zyskuje przyjaciół.