2 Księga Kronik 32:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy poważne zamiary Sancheryba wobec królestwa Ezechiasza i jego potężny atak. Podobnie jak później Nabuchodonozor, Sancheryb był postrachem okolicy i okrutnym ciemiężycielem. Chciał zbudować rozległe imperium, podporządkowując sobie wszystkich sąsiadów. Jego poprzednik Salmanasar niedawno podbił królestwo Izraela i uprowadził dziesięć plemion, a Sancheryb miał nadzieję uczynić to samo z Judą.

Pycha i ambicja często popychają ludzi do dążenia do władzy nad wszystkimi. Warto zauważyć, że mniej więcej w tym samym czasie Romulus założył Rzym, miasto, które później panowało nad większą liczbą królów niż jakiekolwiek inne. Sancheryb najechał Judę zaraz po przeprowadzonej tam reformie i odnowieniu prawdziwego kultu: „Po tych wydarzeniach wkroczył do Judy” (Druga Księga Kronik 32:1). Bóg miał mądry cel w tym, że stało się to właśnie wtedy. Nie dopuścił do tego zagrożenia przed zakończeniem reformy, kiedy mogłoby przerwać jej przebieg. Być może pozwolił na nie także dlatego, że Sancheryb chciał ukarać Ezechiasza za zniszczenie bałwochwalstwa, które sam miłował.

Sancheryb zapewne uważał Ezechiasza za człowieka, który obraził Boga, a zatem można go łatwo pokonać. Bóg dopuścił jednak, by zagrożenie nadeszło właśnie w tej chwili, aby okazać swoją moc w obronie tego skruszonego ludu, który podjął reformę. Sprowadził niebezpieczeństwo, by Jemu przypadła chwała za wybawienie, a lud mógł dzięki temu dostąpić zaszczytu. Po takiej reformie można by się spodziewać pełnego pokoju. Tymczasem następna wiadomość mówi o zagrażającej armii, która wkroczyła do kraju i jest gotowa wszystko zniszczyć. Możemy wypełniać swoje obowiązki, a mimo to napotkać niebezpieczeństwo i trudności. Bóg czasem na nie pozwala, by wypróbować naszą ufność i okazać nam swoją troskę.

Sancheryb napotkał w Judzie niewielki opór i uznał, że wkrótce wszystko będzie należeć do niego. Zamierzał zdobyć wszystkie warowne miasta (Druga Księga Kronik 32:1), a następnie zaatakować Jerozolimę (Druga Księga Kronik 32:2; zob. także Druga Księga Królewska 18:7, 13).

Po drugie, widzimy, jak mądrze Ezechiasz przygotował się na nadchodzącą nawałnicę. Naradził się z dostojnikami, co należy zrobić (Druga Księga Kronik 32:3). Za ich radą zadbał o to, by wróg nie mógł łatwo znaleźć w kraju wody. Najeźdźcy mieli przez to cierpieć z pragnienia albo przynajmniej zmagać się z jej niedostatkiem, który osłabiłby ich i utrudnił walkę.

Nawet silna armia może szybko stać się bezradna, jeśli przez kilka dni zabraknie jej wody. Dlatego wszyscy od razu przystąpili do pracy, by zasypać źródła i potok płynący przez środek kraju. Możliwe, że skierowali też wodę do miasta podziemnymi przewodami. W naszych czasach armie osłabia się podobnie, niszcząc paszę, zanim dotrą na miejsce. Ezechiasz przygotował również samo miasto do obrony. Naprawił mur, wzniósł wieże, zgromadził wielkie ilości broni i tarcz (Druga Księga Kronik 32:5) oraz ustanowił dowódców nad ludem (Druga Księga Kronik 32:6).

Ci, którzy ufają, że Bóg ich ochroni, powinni jednak korzystać z właściwych środków, by zadbać o własne bezpieczeństwo. W przeciwnym razie wystawiają Boga na próbę zamiast Mu ufać. Bóg zapewni to, czego potrzeba, ale i my musimy działać roztropnie.

Po trzecie, Ezechiasz umacniał lud, by w tym kryzysie pokładał ufność w Bogu. Zebrał ludzi na szerokim placu i przemówił do nich pokrzepiająco (Druga Księga Kronik 32:6). Sam zachowywał spokój, bo wierzył, że najazd dobrze się zakończy. Nie był jak jego ojciec, który miał na sumieniu zbyt wiele, by zachować opanowanie, i nie miał dość wiary, by znaleźć w niej oparcie. Serce jego ojca drżało ze strachu jak drzewa poruszane wiatrem, a wraz z nim drżały serca ludu (Księga Izajasza 7:2).

Słowa Ezechiasza dodały ludziom sił, zwłaszcza dowódcom. Przemawiał do ich serc, nie tylko do ich uszu. Chciał uciszyć ich lęk: „Bądźcie silni i odważni. Nie myślcie o poddaniu miasta ani o zawieraniu układu z wrogiem. Wytrwajcie do końca. Nie bójcie się króla asyryjskiego”. Prorok już wcześniej zachęcał ich w imieniu Boga podobnymi słowami (Księga Izajasza 10:24), a teraz król je powtarzał. W tamtym czasie grzesznicy na Syjonie byli przerażeni (Księga Izajasza 33:14), lecz sprawiedliwi, ufając Bogu, byli bezpieczni i niezachwiani (Księga Izajasza 33:15–16). Uczyli się rozważać to, co budziło grozę, aż w końcu nad nią zapanowali, jak pokazuje Księga Izajasza 33:18.

Ezechiasz starał się też umocnić ich wiarę, bo to ona miała uciszyć ich lęk. Mówił w istocie: „Sancheryb ma wielką armię, ale po naszej stronie jest więcej niż po jego stronie. On ma po swojej stronie jedynie ludzką siłę, której ufa. Z nami jest Pan, któremu nikt nie może się oprzeć. On jest naszym Bogiem, a Jego obietnica nie zawiedzie. Jest z nami związany przymierzem, by nam pomagać i walczyć w naszych bitwach, a jeśli zechce, może walczyć za nas bezpośrednio”. I właśnie tak postąpił.

Mocna ufność w Bogu wznosi nas ponad strach przed ludźmi. Kto boi się ciemiężyciela, zapomina o Panu, swoim Stwórcy (Księga Izajasza 51:12–13). Ezechiasz zapewne powiedział jeszcze więcej, a lud oparł się na jego słowach nie tylko dlatego, że był ich królem, lecz także dlatego, że wierzył w to, co mówił o obecności i mocy Boga. Ta prawda przyniosła im spokój. Niech wierni poddani i żołnierze Jezusa Chrystusa tak samo opierają się na Jego słowie i śmiało mówią: „Jeśli Bóg jest z nami, któż przeciwko nam?”