2 Księga Kronik 31:11 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu dwa szczególne sposoby, na jakie Ezechiasz troszczył się o sprawy Boże, gdy już zaprowadził w nich porządek i chciał go utrzymać. Kiedy przynoszono dziesięciny i inne święte dary, dbał o to, by je starannie przechowywać, a nie zostawiać w luźnych stosach, gdzie mogłyby się zmarnować albo paść łupem złodziei. Kazał przygotować pomieszczenia w obrębie dziedzińców świątyni, aby służyły za magazyny (2 Księga Kronik 31:11), i tam składano ofiary, przechowując je pod kluczem (2 Księga Kronik 31:12, 2 Księga Kronik 31:13). Wyznaczono skarbników, czyli opiekunów magazynów, którzy mieli nad nimi czuwać, by niczego nie stracić przez mole, rdzę ani złodziei. Możemy uczyć się od mrówki, która gromadzi żywność latem: mądrze jest odkładać nadwyżki na czas obfitości. Bezpieczne przechowywanie darów zachęcało też ludzi do ofiarności, bo ludzie chętniej dają, gdy widzą, że dobrze zarządza się powierzonymi środkami.

Ezechiasz dbał również o to, by złożone dary wiernie wykorzystywano zgodnie z ich przeznaczeniem. Środków wspólnoty nie należy przetrzymywać dłużej, niż to konieczne, bo nawet rdza zaświadczy przeciw tym, którzy je gromadzą. Wyznaczył urzędników, zapewne ludzi znanych z mądrości i wierności, by rozdzielali ofiary dla Pana i najświętsze dary między kapłanów (2 Księga Kronik 31:14). Mieli dopilnować, by wszyscy kapłani mieli dość dla siebie i swoich rodzin. Prawo zapewniało wystarczające środki dla wszystkich, więc jeśli niektórym brakowało, oznaczało to, że inni mieli za dużo. Urzędnicy mieli stosować sprawiedliwe zasady, aby dochody świątyni rozdzielano właściwie.

O kapłanach powiedziano, że podczas wyznaczonej im służby poświęcali się (2 Księga Kronik 31:18). Oznacza to, jak wyjaśnia biskup Patrick, że przez wiarę oddawali się Bogu, ufając, iż On zapewni im to, czego potrzebują. Ponieważ służyli Bogu z takim zaufaniem, zadbano o to, by nie musieli wstydzić się z powodu niedostatku. Ci, którzy przez wiarę oddają się służbie Bogu, ufając, że da im to, co naprawdę dobre, z pewnością otrzymają potrzebne zaopatrzenie.

Z ofiar dla Pana rozdzielano dary również kapłanom mieszkającym w miastach (2 Księga Kronik 31:15). Byli to kapłani, którzy pozostawali w swoich miejscowościach, podczas gdy ich bracia udawali się do Jerozolimy i służyli tam, ucząc lud poznania Pana. Kapłani nauczający otrzymywali takie samo wsparcie jak ci, którzy składali ofiary, a o tych, którzy pozostawali przy zapasach, troszczono się tak samo jak o tych, którzy wyruszali do pracy. Takie samo wsparcie otrzymywali wszyscy, którzy wchodzili do domu Pana, nawet chłopcy od trzeciego roku życia, ponieważ wygląda na to, że małym chłopcom wolno było przychodzić do świątyni z rodzicami i korzystać z tego zaopatrzenia (2 Księga Kronik 31:16). Lewici od dwudziestego roku życia również otrzymywali swoją część (2 Księga Kronik 31:17). Żony i dzieci kapłanów oraz lewitów także miały dzięki tym darom godziwe utrzymanie (2 Księga Kronik 31:18). Gdy wspiera się sług Bożych, trzeba pamiętać również o ich rodzinach, aby potrzeb nie brakowało ani im, ani ich bliskim. W niektórych krajach, gdzie słudzy Boży otrzymują wynagrodzenie od państwa, po narodzinach dziecka przyznaje się dodatkowe wsparcie. W podziale nie pominięto nawet kapłanów mieszkających na wsi, na polach wokół miast (2 Księga Kronik 31:19). Swoją część otrzymywali także kapłani mieszkający na wsi, choć mogli mieć mniej wydatków.

Następnie otrzymujemy ogólny obraz działań Ezechiasza na rzecz wspierania religii (2 Księga Kronik 31:20, 2 Księga Kronik 31:21). Jego pobożna gorliwość obejmowała każdy zakątek Judy. Dobroczynne skutki jego rządów odczuwał cały kraj, a nie tylko miejsca położone najbliżej niego. Ezechiasz szczerze pragnął podobać się Bogu i postępował właściwie w oczach Pana, swojego Boga. Zależało mu na tym, by czynić to, co Bóg przyjmuje, co jest słuszne w świetle naturalnego poczucia sprawiedliwości i co odpowiada prawdzie objawionej przez Boga oraz Jego przymierzu. Innymi słowy, chciał żyć zgodnie z prawem, które jest święte, sprawiedliwe i dobre.

To, co rozpoczął, doprowadził do końca z wielką wytrwałością i całym sercem. Jego dobre zamierzenia przyniosły też dobre owoce. We wszystkim, co czynił dla domu Bożego i dla sprawowania rządów w swoim królestwie, odnosił powodzenie. To, co robimy ze szczerym pragnieniem oddania czci Bogu, ostatecznie przyniesie także nam cześć i pociechę.