2 Księga Kronik 30:21 – znaczenie i zastosowanie

Po Passze następowało Święto Przaśników, które trwało siedem dni. Autor opisuje teraz, jak je obchodzono, a cały ten opis tchnie życiem i radością.

Przede wszystkim składano Bogu wiele ofiar pojednania. Wyrażały one wdzięczność Bogu i prośbę o Jego przychylność, a część ofiarnego mięsa spożywali podczas tych siedmiu dni sami uczestnicy, wspólnie z przyjaciółmi (2 Księga Kronik 30:22). W ten sposób wyrażali wspólnotę z Bogiem i pociechę, jaką znajdowali w pojednaniu z Nim. Aby składanie ofiar mogło trwać — by na ołtarzu Bożym nie zabrakło tłuszczu i krwi, a kapłanom i ludowi mięsa — Ezechiasz ofiarował z własnego majątku 1000 wołów i 7000 owiec. Przywódcy, poruszeni jego pobożnym przykładem, ofiarowali tyle samo wołów i jeszcze więcej owiec. Wszystkie te zwierzęta przeznaczono na ofiary pojednania (2 Księga Kronik 30:24).

W ten sposób oddawano cześć Bogu, podtrzymywano radość święta i zachęcano przybyszów, by znów przybywali do Jerozolimy. Król i przywódcy okazali wielką hojność, zapewniając tak wiele całemu zgromadzeniu. Na cóż jednak wielki majątek, jeśli nie po to, by dawać większe możliwości czynienia dobra? Chrystus także karmił tych, którzy za Nim podążali. Nie sądzę, by Ezechiaszowi i jego przywódcom pod koniec roku ubyło zamożności z powodu tej pobożnej hojności.

Po drugie, wraz z ofiarami pojednania zanoszono wiele dobrych modlitw (2 Księga Kronik 30:22). Wyznawano grzechy przed Panem, Bogiem ich ojców, i to nadawało ofiarom pojednania właściwe znaczenie. Gdy kapłani skrapiali ołtarz krwią i spalali tłuszcz, wyznawali grzechy; czynili to także ludzie, gdy spożywali przypadającą im część ofiary. Wyznawali swoją więź z Bogiem i zależność od Niego, z żalem wyznawali swoje grzechy i słabości, dziękowali za Jego miłosierdzie i prosili o to, czego potrzebowali. We wszystkim zwracali się do Boga swoich ojców, Boga, który zawarł z nimi przymierze.

Po trzecie, wiele nauczano. Lewici, do których należało to zadanie (Księga Powtórzonego Prawa 33:10), przekazywali ludowi dobrą znajomość Pana. Czytali i objaśniali Pisma oraz pouczali zgromadzonych o Bogu i o tym, co powinni wobec Niego czynić. Było to bardzo potrzebne po długim okresie, gdy za poprzedniego panowania brakowało Bożego słowa. Ezechiasz sam nie nauczał, ale dodawał otuchy Lewitom, którzy to robili. Uważnie słuchał ich nauczania, chwalił ich wierność i obiecywał wsparcie oraz ochronę. W ten sposób zachęcał ich do gorliwej pracy i okazywał im szacunek, aby lud darzył ich większym poważaniem. Władcy i urzędnicy mogą wiele zrobić dla królestwa Bożego, wspierając wiernych i pilnych kaznodziejów.

Po czwarte, każdego dnia śpiewano psalmy (2 Księga Kronik 30:21). Lewici i kapłani codziennie wysławiali Pana śpiewem i grą na instrumentach, wyrażając własną radość w Bogu i pobudzając się nawzajem do wdzięczności. Wysławianie Boga powinno zajmować ważne miejsce we wspólnym oddawaniu Mu czci.

Po piąte, po pobożnym obchodzeniu święta przez siedem dni uczestnicy tak bardzo cieszyli się służbą Bożą, że postanowili obchodzić je przez kolejnych siedem dni (2 Księga Kronik 30:23). Nie wymyślali nowych form kultu, lecz po prostu dłużej trwali przy tych, które już znali. Była to wyjątkowa sytuacja. Przez długi czas nie obchodzili tego święta, a zaniedbania nagromadziły winę. Teraz zebrał się bardzo liczny tłum, skupiony i oddany Bogu. Nie wiedzieli, kiedy nadarzy się kolejna taka okazja, więc nie potrafili odejść, zanim nie przedłużyli świętowania o kolejny tydzień. Wielu mieszkało daleko i musiało wrócić do pracy na roli, bo był to drugi miesiąc, a żniwa były w pełni. Mimo to nie spieszyli się do domu. Gorliwość o dom Boży kazała im zapomnieć o codziennych zajęciach. Jakże różnili się od tych, których nużyła służba Boża i którzy mówili: „Co za ciężar!”, albo pytali: „Kiedy skończy się szabat?”. Słudzy Boga powinni być całkowicie oddani Jego dziełu.

Po szóste, wszystko to czyniono z radością (2 Księga Kronik 30:23). Wszyscy się radowali, a szczególnie przybysze (2 Księga Kronik 30:25). W Jerozolimie panowała więc wielka radość (2 Księga Kronik 30:26). Nie widziano takiej od czasu poświęcenia świątyni za panowania Salomona. Święte obowiązki należy wypełniać z uświęconą radością. Powinniśmy podejmować je z ochotą, czerpać z nich przyjemność i kosztować słodyczy wspólnoty z Bogiem. Wielkim miłosierdziem jest to, że możemy uczestniczyć w takim uwielbieniu i już teraz zaznawać przedsmaku wiecznej radości.

Po siódme, na koniec całe zgromadzenie odesłano z uroczystym błogosławieństwem (2 Księga Kronik 30:27). Błogosławieństwa udzielili kapłani, bo należało to do ich obowiązków (Księga Liczb 6:22–23). Występowali zarazem jako głos ludu w modlitwie do Boga i jako głos Boga, który przekazuje ludowi obietnicę, ponieważ błogosławieństwo obejmowało oba te elementy. Wyrażali troskę o dobro ludu, zaufanie do Boga i do Jego słowa łaski, powierzając Mu zgromadzonych. Jak wielką pociechą jest dla zgromadzenia powrót do domu z takim błogosławieństwem.

Bóg niejako powiedział na nie „amen”. Głos kapłanów błogosławiących lud został usłyszany w niebie i dotarł do świętego mieszkania Boga. Gdy wypowiadali błogosławieństwo, Bóg je ustanowił; być może dał też jakiś widzialny znak, że je przyjął. Modlitwa, która wznosi się do nieba jak obłok kadzidła, wraca na ziemię w postaci obfitego błogosławieństwa.