2 Księga Kronik 30:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto decyzja o obchodzeniu Paschy. To coroczne święto ustanowiono na pamiątkę tego, jak Bóg wyprowadził Izraela z Egiptu. Odnowienie kultu w świątyni nastąpiło w wyznaczonym czasie tego święta, siedemnastego dnia pierwszego miesiąca. Dzięki temu przypomniano sobie o zapomnianym świętym dniu.

Ezechiasz zastanawiał się, co zrobić w sprawie Paschy. Była to dająca pociechę uroczystość, której od dawna nie obchodzono. Jak można było ją przywrócić? Termin w tym roku już minął, więc nie mogli od razu przystąpić do obchodów. Zgromadzenie było niewielkie, ludzie nie zostali powiadomieni, a kapłani nie byli gotowi (2 Księga Kronik 30:3). Czy mieli zaczekać do następnego roku?

Wielu zapewne chciało odłożyć obchody. Ezechiasz dostrzegał jednak, że do przyszłego roku zapał ludu osłabnie, a oni przez zbyt długi czas nie zaznają tego błogosławieństwa. Znalazł też w Prawie Mojżeszowym przepis, który pozwalał osobom nieczystym w pierwszym miesiącu obchodzić Paschę czternastego dnia drugiego miesiąca i nadal uznawał te obchody za ważne (Księga Liczb 9:11). Uznał więc, że ten sam przepis można zastosować do całego zgromadzenia. Postanowili obchodzić Paschę w drugim miesiącu. Mądrze jest zrobić miejsce na to, co najważniejsze, zamiast zrezygnować z samej sprawy z powodu drobnej kwestii terminu. Dobrze jest działać, póki ludzie są gotowi. Zwlekanie może być niebezpieczne.

Rozesłano więc obwieszczenie, by ogłosić obchody Paschy i zaprosić na nie lud. Do Efraima i Manassesa, dwóch ważnych plemion północnego królestwa Izraela, wysłano listy z zaproszeniem do Jerozolimy na tę Paschę (2 Księga Kronik 30:1). Nie chodziło o korzyści polityczne ani o to, by skłonić ich do powrotu pod władzę domu Dawida. Celem było pobożne pragnienie, by znów zwrócili się do Pana, Boga Izraela. „Niech wybiorą sobie króla, jakiego chcą” – zdaje się mówić Ezechiasz – „byle wybrali Pana na swojego Boga”. Różnice między Judą a Izraelem, zarówno polityczne, jak i religijne, nie powinny powstrzymywać nikogo, kto szczerze pragnie wrócić do Pana.

Posłańców szybko rozesłano po wszystkich plemionach Izraela. Gorąco zachęcali lud, by skorzystał z tej sposobności i wrócił do Boga, od którego się odwrócił. Ezechiasz bardzo troszczył się o cześć należną Bogu, a także o dobro sąsiedniego królestwa, które często źle traktowało Judę. Odpłacał dobrem za zło.

Przede wszystkim zachęcał ich, by oddali się Panu (2 Księga Kronik 30:8). Zanim mogli cieszyć się bliskością Boga, musieli wejść z Nim w przymierze. Użyte tu wyrażenie znaczy: „Podać rękę Panu”, czyli zgodzić się, by to On był ich Bogiem. Podanie ręki potwierdza zawartą umowę. Ezechiasz wzywał ich więc, by weszli w wieczne przymierze, oddali się Bogu i poświęcili Jego służbie. Poddać się Bogu znaczy uznać Jego władzę i przestać Mu się opierać. Znaczy to być gotowym przyjąć to, kim Bóg chce nas uczynić, czynić to, co nam wyznaczy, mieć to, co nam daje, i znosić to, co dopuszcza. Aby tak postąpić, nie mogli być uparci jak ich ojcowie. Ludzkie serca z natury są nieustępliwe i niechętne do posłuszeństwa Bogu. Ten upór trzeba złamać, a wyniosły kark skłonić pod Jego jarzmo.

Ezechiasz zachęcał ich także, by weszli do Jego świątyni, czyli udali się do miejsca, które Bóg wybrał i gdzie ustanowił swoje imię, aby oddawać Mu cześć w sposób, jaki nakazał. Drzwi świątyni znów stały otworem i wszyscy mogli dołączyć do zgromadzenia. Król mówił: „Przyjdźcie”. Książęta i kapłani mówili: „Przyjdźcie”. Każdy, kto chciał, mógł przyjść. Ezechiasz nazywa to powrotem do Pana, Boga (2 Księga Kronik 30:6), bo ludzie odeszli od Niego i oddawali cześć innym bogom. Musieli się opamiętać i zawrócić. Ci, którzy dzięki łasce Boga już do Niego wrócili, powinni robić wszystko, co mogą, by pomóc innym wrócić także.

Ezechiasz podał kilka powodów, dla których warto było przyjść. Po pierwsze, byli dziećmi Izraela, a więc należeli do Boga Izraela, od którego się odwrócili. Po drugie, Bóg, do którego powrotu ich wzywano, był Bogiem Abrahama, Izaaka i Jakuba, Bogiem ich przymierza. Ich praojcowie służyli Mu i oddali się Jego władzy. Było to zarazem ich zaszczytem i szczęściem. Po trzecie, niedawni przodkowie, którzy porzucili Boga, popadli w ruinę, a bałwochwalstwo doprowadziło ich do zguby. Ich przykład powinien być przestrogą dla obecnego pokolenia (2 Księga Kronik 30:7). Po czwarte, sam lud był tylko niedobitkiem, który z trudem ocalał z rąk królów asyryjskich (2 Księga Kronik 30:6). Potrzebował więc ochrony Boga swoich ojców, bo inaczej czekała go zagłada.

Po piąte, tylko w ten sposób mogli odwrócić od siebie srogi gniew Boga (2 Księga Kronik 30:8). Jeśli pozostaną uparci, ten gniew z pewnością ich pochłonie. Wreszcie, jeśli w posłuszeństwie wrócą do Boga, On odpowie na to miłosierdziem. Ezechiasz rozpoczyna tę obietnicę (2 Księga Kronik 30:6), a kończy ją (2 Księga Kronik 30:9). Ogólnie rzecz biorąc, mogli oczekiwać, że Bóg okaże się łaskawy i miłosierny oraz gotowy przyjąć wszystkich, którzy Go szukają. Mogli też mieć nadzieję, że sprowadzi z powrotem ich braci uprowadzonych do niewoli i przywróci ich do własnej ziemi. Trudno wyobrazić sobie bardziej poruszający apel albo gorliwsze występowanie w słusznej sprawie.

Nie wiemy, by Ozeasz, ówczesny król Izraela, sprzeciwiał się tym listom albo próbował powstrzymać ich rozpowszechnianie w swoim królestwie. Nie wygląda na to, by zabraniał poddanym przyjąć zaproszenie. Pozwolił im udać się do Jerozolimy i oddawać tam cześć Bogu, jeśli tego chcieli. Choć postępował źle, nie był tak zły jak królowie Izraela przed nim (2 Księga Królewska 17:2).

Widział, że jego królestwu grozi zagłada. Jeśli ktoś z jego ludu chciał spróbować powstrzymać ją w ten sposób, miał na to pełne pozwolenie. Większość jednak zlekceważyła wezwanie i nie chciała go słuchać. Posłańcy wędrowali od miasta do miasta, docierając do różnych miejsc i zachęcając lud, by udał się do Jerozolimy na obchody Paschy. Wielu zamiast usłuchać, znieważało posłańców, śmiało się z nich i drwiło z nich (2 Księga Kronik 30:10). Nie poprzestali na odmowie. Odmówili z pogardą.

Mówiono im o Bogu Abrahama, a oni Go nie znali. Mieli innych bogów, którym służyli: Baala i Asztarte. Mówiono im o świątyni, ale wydawało im się, że wyżyny kultowe w zupełności wystarczą. Słyszeli o miłosierdziu Boga i o Jego gniewie, lecz nie bali się ani jednego, ani nie pragnęli drugiego. Nie dziwi więc, że posłańców króla tak potraktował ten buntowniczy lud, skoro podobnie traktowano posłańców samego Boga, proroków, którzy przemawiali z Jego upoważnienia.

Zagłada dziesięciu plemion była już bardzo bliska. Zaledwie dwa lub trzy lata później król Asyrii obległ Samarię, co doprowadziło do uprowadzenia tych plemion do niewoli. Tuż przed tym wydarzeniem lud miał nie tylko własnego króla, który pozwalał mu wrócić do świątyni Boga, lecz także króla Judy, który gorliwie do tego zachęcał. Gdyby większość przyjęła zaproszenie, być może udałoby się uniknąć zagłady. Pogardliwa odmowa powiększyła ich winę, przyspieszyła upadek i pozbawiła ich wszelkiej wymówki.

Niektórzy jednak przyjęli zaproszenie. Dla jednych wezwanie okazało się ostrzeżeniem prowadzącym ku śmierci, dla innych zaś przesłaniem dającym życie (2 Księga Kronik 30:11). Nawet w najgorszych czasach Bóg zawsze zachowywał resztkę wiernych. Tak było i tym razem. Wielu z Aszera, Manassesa i Zabulona upokorzyło się i przybyło do Jerozolimy. Oznacza to, że żałowali za swoje grzechy i poddali się Bogu. Pycha powstrzymuje ludzi przed oddaniem się Panu, ale gdy zostaje złamana, dzieło jest dokonane.

Mężczyznom z Judy również nakazano uczestniczyć w tym święcie, a oni w pełni wykonali polecenie (2 Księga Kronik 30:12). Działali zgodnie, mając jedno serce i jednomyślne nastawienie, a to Bóg obdarzył ich takim sercem. To w dniu swojej mocy Chrystus sprawia, że Jego lud staje się gotowy. Bóg działa w ludziach, aby chcieli i czynili to, co się Jemu podoba. Ilekroć ludzie z nieoczekiwaną gotowością podejmują się dobrego dzieła, powinniśmy dostrzec w tym działanie Boga.