2 Księga Kronik 30:13 – znaczenie i zastosowanie

Gdy nadszedł czas Paschy, zebrał się bardzo liczny tłum (Druga Księga Kronik 30:13). Widzimy tu, jak przygotowano się do święta. Było to dobre przygotowanie. Usunięto wszystkie znalezione bożki i ołtarze bałwochwalcze, nie tylko ze świątyni, lecz także z Jerozolimy (Druga Księga Kronik 30:14). Zanim zaczęto obchodzić święto, pozbyto się starego kwasu. Najlepszym przygotowaniem do Paschy w świetle Ewangelii jest odrzucenie grzechów i duchowego bałwochwalstwa.

Widzimy też, jak obchodzono Paschę. Lud był tak gorliwy i pełen zapału, że kapłani i Lewici, słudzy świątyni, zawstydzili się, widząc, jak zwykli ludzie ich wyprzedzają. Lud był bardziej gotowy przynosić ofiary, niż kapłani byli gotowi je składać. To pobudziło kapłanów i Lewitów do poświęcenia się, czyli oddania na służbę Bogu, aby praca nie ustała z braku osób do jej wykonania (Druga Księga Kronik 30:15). Gdy widzimy zapał innych wierzących, powinien on zawstydzić naszą oziębłość i pobudzić nas do wypełniania obowiązków, i to jak najlepiej. Wykonywano obowiązki związane z pełnioną służbą (Druga Księga Kronik 30:16): krew kropiono na ołtarzu, co wskazywało na Chrystusa, naszą ofiarę paschalną, złożoną za nas.

Podczas tej uroczystości pojawiły się też pewne nieprawidłowości. Najważniejsze sprawy przeprowadzono właściwie i z wielkim oddaniem, ale święto odbyło się miesiąc później. Najpierw baranka paschalnego zabili Lewici, choć zwykle powinni robić to wyłącznie kapłani (Druga Księga Kronik 30:17). Pomagali też przy składaniu innych ofiar bardziej, niż zazwyczaj pozwalało Prawo, zwłaszcza tych związanych z oczyszczeniem osób nieczystych rytualnie. Takich przypadków było wówczas wiele. Niektórzy sądzą, że Lewici wykonywali czynność, którą zwykle przeprowadzali sami składający ofiarę, a nie kapłani. Zazwyczaj każdy zabijał własnego baranka, tym razem jednak Lewici robili to za osoby nieczyste rytualnie.

Po drugie, wielu osobom pozwolono spożywać Paschę, choć nie zostały oczyszczone z taką starannością, jakiej wymagało Prawo (Druga Księga Kronik 30:18). Był to drugi miesiąc i nic nie uprawniało do dalszego przesuwania święta, aż na trzeci miesiąc. Gdyby chodziło o pierwszy miesiąc, Prawo pozwalałoby obchodzić Paschę w drugim. Przywódcy nie chcieli całkowicie zabraniać ludziom udziału, bo mogłoby to zniechęcić nowych nawróconych i sprawić, że odeszliby z żalem, podczas gdy przywódcy pragnęli, by odchodzili z radością. Grotius zauważa na tej podstawie, że przepisy obrzędowe powinny ustępować nie tylko wobec publicznej potrzeby, lecz także dla publicznego dobra.

Ezechiasz modlił się do Boga o przebaczenie tych nieprawidłowości. Jego zapał sprawił, że lud zgromadził się w pośpiechu, a on nie chciał, by ktokolwiek ucierpiał z powodu zbyt krótkiego czasu na przygotowanie. Wstawiał się więc za tymi, którzy spożywali Paschę nie w pełni zgodnie z przepisami Prawa, prosząc, by nie spadł na nich gniew Pana. Jego modlitwa była krótka, ale trafiała w sedno. Prosił, by dobry Pan przebaczył każdemu, kto postanowił w sercu szukać Boga, nawet jeśli zabrakło mu wymaganego przygotowania obrzędowego.

Najważniejsze w oddawaniu czci Bogu jest przygotowanie serca do szukania Go. To, co robimy, powinno wypływać ze szczerości i prawości, a nasze wnętrze powinno być w to w pełni zaangażowane. Bez tego wszystko inne jest niczym. Bóg pragnie prawdy w głębi człowieka. Ezechiasz nie prosił, by szczerość zastąpiła wszystkie inne obowiązki ani by można było lekceważyć brak przygotowania serca. Mówił raczej, że niezbędne jest wewnętrzne oddanie: szukanie Boga, Jego przychylności i chwały oraz postanowienie, by to czynić.

Nawet gdy obecna jest taka szczerość, wciąż może być wiele błędów i słabości. Nasz duch może nie być tak czysty, jak powinien, myśli mogą łatwo tracić skupienie, pragnienia mogą nie płonąć dość mocno, a wiara może nie działać tak, jak powinna. Naszemu uświęceniu, czyli stawaniu się świętymi, może wciąż wiele brakować. Na tym świecie nic nie jest doskonałe i nie ma człowieka sprawiedliwego, który zawsze czyni dobro i nigdy nie grzeszy. Te niedoskonałości potrzebują przebaczającej i uzdrawiającej łaski Boga, bo zaniedbanie obowiązku również jest grzechem, podobnie jak całkowita odmowa jego wypełnienia. Gdyby Bóg osądzał nas według ścisłej sprawiedliwości, biorąc pod uwagę nawet nasze najlepsze uczynki, bylibyśmy zgubieni.

O przebaczenie uchybień w wypełnianiu obowiązków i grzechów, które plamią nasze święte czynności, należy prosić Boga w modlitwie. Przebaczenie nie przychodzi bez prośby, lecz trzeba o nie zabiegać w modlitwie i przez krew Chrystusa. W takiej modlitwie powinniśmy odwoływać się do dobroci Boga i prosić: „Niech dobry Pan przebaczy każdemu”. Gdy Bóg objawił swoją dobroć, szczególnie podkreślił, że przebacza winę, bunt i grzech.

Ci, którzy troszczą się o innych, mają obowiązek czuwać nie tylko nad sobą, lecz także nad powierzonymi im osobami, dostrzegać ich braki i modlić się za nie, tak jak Ezechiasz. Zobacz Księgę Hioba 1:5. Pan wysłuchał Ezechiasza, przyjął z upodobaniem jego pobożną troskę o zgromadzony lud i odpowiedział na jego modlitwę, uzdrawiając ludzi (Druga Księga Kronik 30:20). Nie poczytał im grzechu, lecz łaskawie przyjął ich służbę mimo jej niedoskonałości. Uzdrowienie oznacza tu nie tylko przebaczenie (Księga Izajasza 6:10; Księga Psalmów 103:3), lecz także pocieszenie i pokój (Księga Izajasza 57:18; Księga Malachiasza 4:2).