2 Księga Kronik 29:20 – znaczenie i zastosowanie

Gdy świątynia została oczyszczona, lud od razu zaczął z niej korzystać. Na następny dzień zwołano uroczyste zgromadzenie, a król udał się do świątyni. Zapewne wierni mieszkańcy Jerozolimy z radością mówili, że chcą wyruszyć do domu Pana (Księga Psalmów 122:1). Gdy tylko Hiskiasz usłyszał, że świątynia jest gotowa, nie zwlekał. Wstał wcześnie, wcześniej niż zwykle, i poszedł do domu Pana, pokazując w ten sposób, jak bardzo zależy mu na tej sprawie.

Ten dzień był skierowany zarówno ku przeszłości, jak i ku przyszłości. Najpierw należało dokonać przebłagania za grzechy popełnione za panowania poprzedniego króla. Nie uważano, że wystarczy opłakiwać te grzechy i odwrócić się od nich. Złożono także ofiarę za grzech. Nawet nasza skrucha i poprawa nie zapewnią nam przebaczenia bez Chrystusa, który stał się za nas ofiarą za grzech. Nie ma pokoju bez Jego krwi, nawet dla tych, którzy żałują za swoje grzechy.

Ofiarę za grzech złożono za królestwo, świątynię i Judę (2 Księga Kronik 29:21). Miała więc objąć grzechy władców, kapłanów i ludu, bo wszyscy zbłądzili. Mojżesz ustanowił ofiary za grzechy całego ludu (Księga Kapłańska 4:13, 14; Księga Liczb 15:24, 25), aby odwrócić od narodu kary, na które zasłużył. Podobnie i my powinniśmy teraz zwracać się ku Chrystusowi, wielkiej ofierze, która odwraca gniew Boga, prosząc o przebaczenie i zbawienie także dla poszczególnych osób.

Prawo zazwyczaj wymagało złożenia tylko jednego kozła jako ofiary za grzech, zarówno w Dniu Przebłagania (Księga Kapłańska 16:15), jak i przy innych szczególnych okazjach tego rodzaju (Księga Liczb 15:24). Tym razem złożono jednak siedem kozłów (2 Księga Kronik 29:21), ponieważ grzechy ludu były bardzo ciężkie i ciągnęły się przez długi czas. Siedem to liczba oznaczająca pełnię lub doskonałość. Nasza wielka ofiara za grzech również jest jedna, lecz ta jedna ofiara na zawsze doskonali tych, którzy zostają uświęceni.

Król i zgromadzenie, czyli przedstawiciele całego narodu, położyli ręce na głowach kozłów przeznaczonych na ofiarę za grzech (2 Księga Kronik 29:23). W ten sposób wyznali, że są winni przed Bogiem, i wyrazili pragnienie, by wina grzesznika przeszła na ofiarę. Przez wiarę kładziemy ręce na Panu Jezusie i otrzymujemy pojednanie, przebaczenie, które prowadzi nas do pokoju z Bogiem (List do Rzymian 5:11).

Wraz z ofiarami za grzech złożono ofiary całopalne: siedem cielców, siedem baranów i siedem jagniąt. Miały one uczcić Boga Izraela, którego lud uznał teraz za jedynego prawdziwego Boga. Właśnie wtedy składanie takich ofiar było stosowne, ponieważ dokonywano także przebłagania za grzechy. Krew tych ofiar, podobnie jak krew ofiary za grzech, pokropiła ołtarz (2 Księga Kronik 29:22), aby dokonać pojednania za cały Izrael (2 Księga Kronik 29:24), a nie tylko za Judę. Chrystus jest ofiarą za grzechy nie tylko Izraela, lecz całego świata (1 List Jana 2:1, 2).

Gdy ofiary płonęły na ołtarzu, Lewici śpiewali pieśń Pana (2 Księga Kronik 29:27), czyli psalmy napisane przez Dawida i Asafa (2 Księga Kronik 29:30). Akompaniowali sobie na instrumentach, których używanie Bóg polecił przez swoich proroków (2 Księga Kronik 29:25), choć przez długi czas ich zaniedbywano. Nawet smutek z powodu grzechu nie powinien odbierać nam chęci do wielbienia Boga. Przez wiarę powinniśmy radować się w Chrystusie Jezusie, który jest naszą sprawiedliwością, a nasze modlitwy i uwielbienie powinny wznosić się wraz z Jego ofiarą i dzięki niej zostają przyjęte.

Król i cały lud pokazali, że zgadzają się z tym, co się dokonało: skłonili głowy i oddali Bogu cześć. W ten sposób wyrazili szacunek dla Jego wielkiego majestatu. Opisuje to 2 Księga Kronik 29:28–30. Nie wystarczy znaleźć się w miejscu, gdzie oddaje się cześć Bogu, jeśli sami Go nie wielbimy. A uwielbienie musi płynąć z serca, nie ograniczać się do zewnętrznych gestów, które niewiele dają.

Ten dzień wskazywał również na to, co miało nastąpić. Służba w świątyni miała zostać wznowiona i trwać odtąd nieprzerwanie, a Hiskiasz wezwał lud do podjęcia tego zadania (2 Księga Kronik 29:31). Powiedział w istocie: „Skoro poświęciliście się Panu, dokonaliście przebłagania, zawarliście z Nim przymierze przez ofiarę, a teraz jesteście pojednani z Nim i oddani Jemu, podejdźcie i przynieście ofiary”. Nasze przymierze z Bogiem powinno być podtrzymywane i pogłębiane przez życie w bliskości z Nim. Gdy już oddamy się Panu, powinniśmy przynosić do Jego domu ofiary modlitwy, uwielbienia i jałmużny.

Lud chętnie podjął to zadanie. Wezwanie króla skłoniło ludzi do przyniesienia ofiar, choć nie było ich tyle, co za czasów Salomona, ponieważ Juda została osłabiona, zubożała i upokorzona. Mimo to ludzie dawali stosownie do swoich możliwości, tyle, ile można było oczekiwać w ich ubóstwie i przy tak osłabionej pobożności. Niektórzy byli na tyle hojni, że przynieśli ofiary całopalne, które w całości oddawano na cześć Boga i z których składający ofiarę nie otrzymywał żadnej części. Przyniesiono siedemdziesiąt cielców, sto baranów i dwieście jagniąt (2 Księga Kronik 29:32).

Inni przynieśli ofiary biesiadne i dziękczynne. Ich tłuszcz spalano na ołtarzu, a mięso dzielili między siebie kapłani i składający ofiary (2 Księga Kronik 29:35). Przyniesiono sześćset wołów i trzy tysiące owiec (2 Księga Kronik 29:33). Być może pamięć o grzechu, jakim było składanie ofiar na wyżynach, sprawiła, że chętniej przynosili teraz swoje ofiary do ołtarza Boga.

Kapłanów było zbyt mało, by podołać pracy (2 Księga Kronik 29:34). Wielu z nich prawdopodobnie odsunięto jako nieczystych i niezdolnych do służby, ponieważ za poprzedniego panowania składali ofiary bożkom. Pozostali nie wykazali gorliwości, jakiej można było oczekiwać przy takiej okazji. Być może uznali, że król zbytnio się spieszy albo że nie ma potrzeby tak szybko otwierać świątyni. Nie zadbali więc o własne poświęcenie. Potem, nieprzygotowani, wykorzystali to jako wymówkę, by nie przyjść, jakby ich własna wina mogła ich usprawiedliwić. Ten opis pozostaje dla kapłanów trwałym powodem do wstydu. Choć utrzymywali się z ofiar składanych Panu, nie wypełniali swoich obowiązków. Pracy było wiele, lecz nie było dość chętnych do jej podjęcia.

Lewici natomiast chętnie wzięli się do dzieła. Chętniej niż kapłani poświęcili się do służby (2 Księga Kronik 29:34). Byli lepiej usposobieni do pracy i lepiej do niej przygotowani. Przyniosło im to uznanie, a w nagrodę powierzono im zadanie zwykle należące do kapłanów: pomagali zdejmować skóry z ofiar. Nie było to zgodne z prawem (Księga Kapłańska 1:5, 6), lecz wyjątkowa sytuacja tego wymagała. Dzięki temu zachęcono wiernych i gorliwych Lewitów, a niedbałych kapłanów słusznie zawstydzono. To, czego Lewitom brakowało pod względem pochodzenia i rangi obrzędowej, z nawiązką nadrabiali umiejętnościami i gotowością do służby.

Wszyscy byli zadowoleni.

Król i cały lud radowali się tą błogosławioną zmianą i nowym kształtem życia religijnego w królestwie (2 Księga Kronik 29:36). Szczególnie cieszyły ich dwie rzeczy. Po pierwsze, wszystko wydarzyło się szybko. Ukończono dzieło w krótkim czasie, bez większego trudu i bez sprzeciwu. Ci, którzy z wiarą i niezłomnym postanowieniem podejmują się dzieła Bożego, często przekonują się, że nie jest ono tak trudne, jak się obawiali, i z radością dostrzegają, jak szybko zostaje ukończone.

Po drugie, wyraźnie widzieli w tym działanie Boga. Bóg przygotowywał lud przez ukryte działanie swojej łaski, tak że wielu z tych, którzy za poprzedniego panowania miłowali ołtarze bożków, teraz pokochało ołtarz Boga. Ta przemiana serc znacznie ułatwiła postęp prac. Niech władcy i duszpasterze robią to, co do nich należy, by odnowić kraj, a za wszystko, co się dokonało, oddają chwałę Bogu, zwłaszcza gdy dzieje się to nagle i przynosi radość. To dzieło Pana i jest zdumiewające.