2 Księga Kronik 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, ile lat miał Ezechiasz, gdy objął tron: dwadzieścia pięć. Joasz, który został królem po dwóch złych panowaniach, miał zaledwie siedem lat, a Jozjasz, który objął władzę po dwóch złych panowaniach, miał osiem. W ich przypadku młody wiek sprawił, że reforma nastąpiła później. Ezechiasz był już dorosły, więc od razu przystąpił do działania.

Możemy sobie wyobrazić, jak bardzo bolały go bałwochwalstwo i bezwstydne grzechy jego ojca. Musiał cierpieć, widząc zamknięte drzwi świątyni, choć za życia ojca nie śmiał ich otworzyć. Zapewne skrywał w sercu głęboki smutek i już wcześniej postanowił, że gdy obejmie królestwo, naprawi te krzywdy. Dlatego działał z taką gorliwością i stanowczością.

Jego charakter podsumowano krótko: czynił to, co słuszne, podobnie jak Dawid (Druga Księga Kronik 29:2). Niektórzy z wcześniejszych królów postępowali słusznie, ale brakowało im pełni serca, prawości i zapału Dawida. Ezechiasz zaś kochał Arkę i prawo Boże równie szczerze jak Dawid.

Szybko przystąpił do wielkiego dzieła przywracania prawdziwego kultu Boga. Najpierw otworzył drzwi domu Pana (Druga Księga Kronik 29:3). Możemy mieć nadzieję, że jego ojciec nie przerwał całkowicie służby świątynnej, bo wtedy święty ogień na ołtarzu by zgasł, a tekst nie wspomina o ponownym jego rozpaleniu. Achaz nie dopuszczał jednak ludu do kultu i pozwalał służyć kapłanom tylko wtedy, gdy stali po jego stronie (Druga Księga Królewska 16:15). Ezechiasz natychmiast otworzył świątynię i sprowadził do niej kapłanów oraz lewitów.

Juda znajdowała się w słabej i wyniszczonej sytuacji, ale Ezechiasz nie zaczął od odbudowy siły państwa. Najpierw przywrócił religii należne jej miejsce. Kto zaczyna od Boga, zaczyna we właściwym punkcie, a jego praca dzięki temu przynosi lepsze owoce.

Ezechiasz przemówił również do kapłanów i lewitów. Z pewnością wiedzieli, że popiera prawdziwy kult i sprzeciwia się zepsuciu poprzedniego panowania. Nie widzimy jednak, by sami prosili go o przywrócenie służby świątynnej. To on wezwał ich do działania, co może wskazywać, że ich gorliwość osłabła, podczas gdy jego zapał był wielki. Gdyby wiernie wypełniali swoją powinność, sytuacja być może nigdy nie stałaby się tak zła.

Wezwanie Ezechiasza do lewitów było poruszające. Najpierw ukazał im upadek religii i nędzny stan, do którego to doprowadziło (Druga Księga Kronik 29:6–7). Powiedział: „Nasi ojcowie dopuścili się niewierności”. Nie powiedział: „Mój ojciec”, bo syn powinien z największą delikatnością mówić o ojcu. Poza tym jego ojciec nie postąpiłby w ten sposób, gdyby wcześniejsze pokolenia nie zaniedbały swoich obowiązków. Nawet kapłan Uriasz przyłączył się do Achaza, pomagając mu wznieść ołtarz bałwochwalczy.

Ezechiasz najpierw ubolewał nad tym, że dom Boga został opuszczony. Ludzie porzucili Boga i odwrócili się od miejsca, w którym On mieszkał. O tych, którzy odwracają się od kultu Boga, można powiedzieć, że porzucili samego Boga. Po drugie, mówił o zaniedbaniu ustanowionego przez Boga kultu: nie zapalano lamp ani nie spalano kadzidła. Podobne zaniedbania zdarzają się i dziś. Równie poważne jest niewłaściwe czytanie i objaśnianie Słowa, które symbolizowało zapalanie lamp, oraz zaniedbywanie modlitw i uwielbienia, symbolizowanych przez spalanie kadzidła.

Następnie ukazał smutne skutki zaniedbania i upadku religii (Druga Księga Kronik 29:8–9). To one były przyczyną wszystkich nieszczęść, które ich spotkały. W gniewie Bóg wydał ich na cierpienie, pod miecz i w niewolę. Gdy doświadczamy Bożego karcenia, warto zapytać, czy nie zaniedbaliśmy Jego ustanowień i czy przyczyną Jego sporu z nami nie jest właśnie to zaniedbanie.

Ezechiasz wyraził też stanowcze postanowienie, by odnowić religię i uczynić jej wspieranie swoim zadaniem (Druga Księga Kronik 29:10). Powiedział, że „ma to w sercu”, to znaczy: jest w pełni zdecydowany „zawrzeć przymierze z Panem, Bogiem Izraela”. Oznaczało to, że będzie oddawał cześć tylko Jemu i w sposób przez Niego ustanowiony. Był przekonany, że inaczej srogi gniew Boga nie odstąpi od ludu. Chciał nie tylko sam zawrzeć to przymierze, lecz także wprowadzić w nie cały lud.

Na koniec wezwał lewitów i kapłanów, by wypełnili swoje obowiązki. Zaczął od tego wezwania (Druga Księga Kronik 29:5) i na nim zakończył (Druga Księga Kronik 29:11). Nazwał ich lewitami, by przypomnieć im o obowiązku wobec Boga, a synami — by przypomnieć im o więzi z nim. Oczekiwał, że jak syn współpracuje z ojcem, tak oni dołączą do niego w reformowaniu kraju.

Wyjaśnił, co mają zrobić. Najpierw mieli się uświęcić, czyli odwrócić od zaniedbań, naprawić swoje serca i życie oraz odnowić obietnicę wierniejszego wypełniania obowiązków. Następnie, jako słudzy Boga, mieli uświęcić Jego dom: oczyścić go z wszystkiego, co nieodpowiednie, czy to wskutek zaniedbania, czy profanacji, i przygotować go do celu, w jakim został wzniesiony. Ezechiasz zachęcał ich też, by nie popadali w niedbalstwo. Wzywał, żeby nie zwlekali z tym dobrym dziełem (Druga Księga Kronik 29:11).

Niektóre dawne komentarze ujmują to wezwanie jako: „Nie dajcie się zwieść”. Sens jest ten sam. Ci, którzy sądzą, że mogą zaniedbywać służbę Bogu i oszukać Go, oszukują samych siebie i rujnują własną duszę. Inni oddają ten sens słowami: „Nie bądźcie beztroscy”, czyli: nie zachowujcie się tak, jakby nie było pilnego wezwania do działania ani niebezpieczeństwa w bezczynności. Religijne niedbalstwo często bierze się z wygodnego życia i fałszywego poczucia bezpieczeństwa.

Ezechiasz dodatkowo przypomniał lewitom o zaszczycie, jakim obdarzył ich Bóg: Pan wybrał ich, by stawali przed Nim. Bóg nie wybrał ich po to, by bezczynnie cieszyli się swoją godnością, podczas gdy inni wykonują pracę. Wybrał ich, by Mu służyli i pełnili swoją posługę. Powinni więc wstydzić się dotychczasowego niedbalstwa, a teraz, gdy drzwi świątyni znów zostały otwarte, zabrać się do pracy z jeszcze większą gorliwością.