2 Księga Kronik 29:12 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu do czynienia z pracą wymagającą zaangażowania, dobrą i potrzebną: oczyszczeniem domu Pana.

Pracę tę wykonali kapłani i Lewici. To oni powinni byli wcześniej dbać o czystość świątyni, lecz zaniedbali ten obowiązek i teraz zatroszczyli się o to, by znów ją oczyścić. Wymieniono kilku Lewitów: po dwóch z każdego z trzech głównych rodów — Kehatytów, Gerszonitów i Merarytów (Druga Księga Kronik 29:12), a także po dwóch z każdego z trzech rodów śpiewaków: Asafa, Hemana i Jedutuna (Druga Księga Kronik 29:13; Druga Księga Kronik 29:14). Nie wymieniono ich wyłącznie ze względu na wysoką pozycję, bo wtedy z pewnością wspomniano by najwyższego kapłana albo któregoś z przełożonych oddziałów kapłańskich. Wyróżniono ich, ponieważ byli gorliwsi i bardziej aktywni niż pozostali. Gdy Bóg powierza jakąś pracę, wzbudza przywódców, którzy nią pokierują. Osoby zajmujące najwyższe stanowiska nie zawsze są najlepiej przygotowane do służby ani najbardziej gotowe, by się jej podjąć.

Lewici nie tylko sami pracowali, lecz także zebrali swoich braci i zachęcili ich do wykonania tego, co król nakazał zgodnie ze słowem Pana. Zauważmy, że byli posłuszni królewskiemu rozkazowi, ale mieli na uwadze słowo Boże. Król nakazał im jedynie to, do czego już wcześniej zobowiązywało ich Pismo. Słowo Boże było więc dla nich zasadą postępowania, a rozkaz króla — zachętą, by wypełnić ten obowiązek.

Praca polegała na oczyszczeniu domu Bożego. Najpierw usunięto zwykły brud, który nagromadził się podczas zamknięcia świątyni: kurz, pajęczyny i rdzę z naczyń. Następnie usunięto bożki i ołtarze bożków, które tam ustawiono. Nawet gdyby dbano o ich czystość, skalałyby świątynię bardziej niż zamienienie jej w miejskie ścieki.

Kapłanów nie wymieniono jako przywódców tej pracy, jednak tylko oni odważyli się wejść do wewnętrznej części domu, by ją oczyścić. Być może najwyższy kapłan wszedł nawet do Miejsca Najświętszego, aby je oczyścić. Lewici mieli zaszczyt kierować pracami, ale nie uważali za ujmę służyć kapłanom zgodnie z obowiązkami swojego urzędu. To, co kapłani wynosili na dziedziniec, Lewici zanosili do doliny Cedronu, na wschód od Jerozolimy. Niech nikomu wielka użyteczność nie przesłoni jego właściwego miejsca.

Warto też zwrócić uwagę na tempo ich pracy. Zaczęli pierwszego dnia pierwszego miesiąca — był to dobry początek nowego roku i pomyślny znak na nadchodzący rok. Każdy rok powinien zaczynać się od naprawienia tego, co jest niewłaściwe, i oczyszczenia przez prawdziwą skruchę ze skalań pozostałych po poprzednim roku. W ciągu ośmiu dni oczyścili świątynię, a w ciągu kolejnych ośmiu — jej dziedzińce (Druga Księga Kronik 29:17). Ci, którzy wykonują dobrą pracę, powinni uczyć się działać sprawnie i doprowadzać ją do końca. To, co niewłaściwe, trzeba naprawiać bez zwłoki.

Ich sprawozdanie złożone Ezechiaszowi było dla niego bardzo dobrą wiadomością (Druga Księga Kronik 29:18; Druga Księga Kronik 29:19). Powiedzieli mu, co zrobili, ponieważ to on powierzył im tę pracę. Nie chełpili się własną starannością i wysiłkiem ani nie przyszli prosić o nagrodę. Oznajmili, że wszystko, co zostało zbezczeszczone, znów jest poświęcone zgodnie z Prawem i gotowe do użytku, kiedy tylko król zechce.

Wiedzieli, że dobry król całym sercem oddał się sprawom ołtarza Bożego i pragnął się o niego zatroszczyć. Dlatego szczególnie podkreślili, że naczynia ołtarzowe zostały oczyszczone i wypolerowane. Naczynia, które Achaz w swoim buncie odrzucił jako bezużyteczne, zebrali, ponownie przeznaczyli do świętego użytku i ustawili na ich miejscu przed ołtarzem. Naczynia ze świątyni mogą przez pewien czas być zbezczeszczone, lecz Bóg znajdzie czas i sposób, by znów je uświęcić. Nie dopuści, by Jego ustanowienia ani Jego lud na zawsze uległy zagładzie.