2 Księga Kronik 28:16 – znaczenie i zastosowanie

To pokazuje, jak wielkie nieszczęścia spadły na Judę z powodu grzechu Achaza. Ogólnie rzecz biorąc, Pan upokorzył Judę (2 Księga Kronik 28:19). Niedawno była bogata i potężna, lecz Bóg znalazł sposób, by ją upokorzyć, osłabić i wystawić na pogardę. Kto nie chce się uniżyć przed Słowem Bożym, słusznie zostaje upokorzony przez Jego wyroki. Grzech prowadzi ludzi do upadku (Księga Psalmów 106:43).

Achaz pozostawił Judę odsłoniętą i bezbronną. Jego grzech pozbawił ją czci i wystawił na ataki, jak człowieka pozbawionego odzienia lub broni (Księga Wyjścia 32:25). Edomici wzięli odwet za okrutne traktowanie ich przez Amazjasza (2 Księga Kronik 25:12), napadli na Judę i uprowadzili wielu jeńców (2 Księga Kronik 28:17). Filistyni również znieważyli Judę, zajęli kilka miast i wsi przy jej granicy (2 Księga Kronik 28:18) oraz odpłacili jej za wyprawy łupieżcze, które podejmował przeciw nim Ozjasz (2 Księga Kronik 26:6). Aby pokazać, że to grzech Achaza sprowadził Filistynów na Judę, Izajasz zapowiedział później ich zagładę w roku śmierci Achaza (Księga Izajasza 14:28–29).

Achaz pogłębił nieszczęścia narodu, szukając pomocy u obcych królów. Gdy Edomici i Filistyni nękali Judę, zwrócił się o wsparcie do królów asyryjskich (2 Księga Kronik 28:16). Widział, że jego królestwo słabnie, a ponieważ nie ufał Bogu, wydał ogromne sumy, by zyskać przychylność króla Asyrii. Na zapłatę za tę pomoc przeznaczył srebro i złoto ze świątyni Bożej, pałacu królewskiego oraz od książąt (2 Księga Kronik 28:21). Asyryjczykom jednak nie zależało na jego dobru. Przybyli, lecz wyrządzili mu krzywdę i nie udzielili mu wsparcia (2 Księga Kronik 28:20–21). Rozmieścili wojska w jego kraju, co jedynie go wyniszczało i osłabiało. Sami zaś stali się dla niego surowi i uciążliwi, niczym pęknięta trzcina, która zawodzi i rani dłoń.

Achaz zwiększył winę narodu także przez to, że w nieszczęściu zwrócił się ku fałszywym bogom. Zamiast porzucić bałwochwalstwo, choć miał wszelkie powody, by uznać je za głupotę, stał się jeszcze bardziej niewierny (2 Księga Kronik 28:22). To znak, że był naprawdę niegodziwym królem, hańbą dla domu Dawida i przekleństwem dla swojego pokolenia. Człowiek jest głęboko zepsuty, gdy cierpienie zamiast go poprawić, czyni go gorszym, a nieszczęście jedynie zatwardza jego serce.

Jego grzech przeciwko świątyni był poważny. Połamał świątynne naczynia, przez co kapłani nie mogli należycie sprawować służby, a w końcu zamknął drzwi świątyni, uniemożliwiając ludziom oddawanie tam czci Bogu (2 Księga Kronik 28:24). Ustawił też ołtarze w całej Jerozolimie, jak mówi prorok, podobne do stosów kamieni na zaoranym polu (Księga Ozeasza 12:11). W miastach Judy wykorzystał swoją władzę albo pieniądze, a może jedno i drugie, by wznosić miejsca kultu, gdzie ludzie mogli palić kadzidło dowolnym bożkom (2 Księga Kronik 28:25). Wyglądało to tak, jakby chciał rozmyślnie pobudzać do gniewu Boga swoich ojców.

Odwrócił się również od samego Pana. Składał ofiary bogom Damaszku (2 Księga Kronik 28:23) nie dlatego, że ich miłował, lecz dlatego, że się ich bał. Sądził, że pomogli Syrii w walce przeciw niemu, więc chciał mieć ich po swojej stronie. Był jednak w błędzie. To Pan zadawał mu ciosy i wzmacniał Syryjczyków przeciw niemu, a nie bogowie Damaszku. Gdyby służył wyłącznie Panu, Pan by mu pomógł. Kiedy ludzie mylą prawdziwe źródło swoich nieszczęść i pomocy, wypaczają także swój kult. Bogowie Syrii nie pomogli Achazowi bardziej niż królowie Asyrii. Te wybory doprowadziły do ruiny jego samego i całego Izraela.

Ten grzech sprowadził sąd na Achaza i zaszkodził całemu narodowi. Umarł w sile wieku, mając trzydzieści sześć lat, co świadczyło o niezadowoleniu Boga. Bałwochwalstwo tak głęboko zakorzeniło się wśród ludu, że reforma za panowania następnego króla nie zdołała go całkowicie wykorzenić. Naród nosił ten korzeń goryczy aż do niewoli babilońskiej, która w końcu go wyrwała.

Rozdział kończy się opisem końca panowania Achaza (2 Księga Kronik 28:26–27). O ile można sądzić, umarł bez skruchy, a więc także bez czci. Nie pochowano go w grobach królów, i słusznie, bo nie dorównywał im. Wykorzystał swoją królewską władzę, by szkodzić Kościołowi, zamiast go chronić i umacniać.