2 Księga Kronik 28:6 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Juda, która postępowała zdradliwie, została poniżona za sprawą Bożej opatrzności, a kara była surowa. Odkąd Juda stała się królestwem, nigdy wcześniej nie spadła na nią tak krwawa klęska. Co więcej, Bóg posłużył się Izraelitami, by ją ukarać. Achaz naśladował królów Izraela, a król Izraela stał się narzędziem, którym Bóg go skarcił. Słuszne jest, by Bóg uczynił naszym utrapieniem tych, których wybieramy sobie za wzór albo z którymi wspólnie grzeszymy.

Wybuchła wojna między Judą a Izraelem, a Juda poniosła dotkliwą klęskę. Na polu bitwy zginęło wielu ludzi, w sumie aż sto dwadzieścia tysięcy wojowników, którzy nieraz już wykazali się siłą i odwagą (2 Księga Kronik 28:6). Wśród zabitych byli ludzie wysokiej rangi, w tym syn króla. Achaz wcześniej złożył niektórych swoich synów w ofierze Molochowi, pogańskiemu bogu, więc ta śmierć była stosownym aktem Bożego sądu. Zginął także człowiek stojący przy królu, być może jego bliski doradca, najwyższy urzędnik państwowy albo ktoś, kto znajdował się najbliżej niego podczas bitwy. Sam król ledwie uszedł z życiem (2 Księga Kronik 28:7).

Izrael nie był wówczas potężny, a jednak miał dość siły, by zadać Judzie tak wielką klęskę. Tylu ludzi, w tym dzielnych i znakomitych wojowników, nie mogło jednak polec w ciągu jednego dnia, gdyby nie zostali w szczególny sposób osłabieni ciężarem własnej winy i sprawiedliwą ręką Boga, która zwróciła się przeciwko nim. Nawet odważni wojownicy stali się jak owce przeznaczone na rzeź i łatwo padli łupem wroga, bo opuścili Pana, Boga swoich ojców, a On ich opuścił. Do niewoli uprowadzono również wiele kobiet i dzieci (2 Księga Kronik 28:8). Gdy armia w polu została pokonana, miasta, miasteczka i wsie pozostały bezbronne. Ludzi uprowadzono jako niewolników, a ich dobytek zabrano jako łup.

Choć Izrael zwyciężył, Bóg zganił jego mieszkańców przez swoje słowo, ponieważ podjęli wojnę z Judą z niegodziwych pobudek i źle wykorzystali zwycięstwo. To upomnienie przyniosło dobry skutek. Bóg posłał do nich proroka, który wyszedł im naprzeciw, nie po to, by chwalić ich odwagę ani świętować zwycięstwo. Gdy wracali obładowani łupami i chełpili się triumfem, prorok przemówił w imieniu Boga, aby wskazać im ich grzech i ostrzec przed Bożym sądem.

Powiedział im, że zwycięstwo nie dowodzi, iż Bóg ich pochwala, ani nie jest nagrodą za ich zasługi. Bóg rozgniewał się na Judę i posłużył się Izraelem jako rózgą swojego gniewu. Stało się tak nie z powodu sprawiedliwości Izraela, lecz z powodu niegodziwości Judy (Księga Powtórzonego Prawa 9:5). Izraelici nie powinni więc popadać w pychę, lecz odczuwać bojaźń, żeby Bóg i ich nie oszczędził (List do Rzymian 11:20–21).

Prorok oskarżył ich także o nadużywanie władzy, którą Bóg pozwolił im sprawować nad własnymi braćmi. Ci, którzy sądzą, że zwycięstwo daje im prawo do wszystkiego, jak gdyby dłuższy miecz dawał mocniejsze prawo do życia i własności innych ludzi, nie rozumieją, czym ono jest. Zwycięstwa nie wolno nadużywać. Zwycięzcy zostali najpierw zgromieni za okrucieństwo rzezi, której dokonali podczas bitwy. Wojna może wiązać się ze zgodnym z prawem przelewaniem krwi, ale w tym przypadku stała się grzechem, bo działali z gorzkiej nienawiści do swoich braci i z dziką wściekłością. Ich przemoc wołała do nieba o pomstę. Ci, którzy wymierzają Bożą sprawiedliwość, ale czynią to w gniewie i z żądzy odwetu, sami stają się winni przed Bogiem, bo ludzki gniew nie prowadzi do Bożej sprawiedliwości.

Zostali również zgromieni za surowe traktowanie jeńców. Zamierzali zatrzymać ich pod swoją władzą, wykorzystać albo sprzedać w niewolę, choć byli to ich bracia, wolno urodzeni Izraelici. Bóg dostrzega nie tylko to, co ludzie robią, lecz także ich zamiary.

Prorok przypomniał im następnie o ich własnych grzechach, które również narażały ich na Boży gniew: „Czyż i u was, właśnie u was, nie ma grzechów przeciwko Panu, waszemu Bogu?” (2 Księga Kronik 28:10). Odwołał się do ich sumienia i do oczywistych faktów, którym nie mogli zaprzeczyć. Nawet jeśli Bóg posłużył się nimi, by ukarać Judę za grzech, nie powinni uważać się za niewinnych. Oni także byli winni przed Bogiem.

To ostrzeżenie miało powstrzymać ich od pychy z powodu sukcesu. Byli grzesznikami, a grzesznicy nie mają powodu do chluby. Zwyciężyli, lecz nie powinni czuć się bezpiecznie, bo sąd mógł wkrótce dosięgnąć również ich. Jeśli Bóg zaczyna sąd od tych, pośród których znajduje się Jego dom, co stanie się z tymi, którzy oddają cześć cielcom? Ostrzeżenie to miało też powstrzymać ich okrucieństwo wobec braci. Skoro Juda była w ich mocy, powinni okazać jej miłosierdzie, bo sami będą potrzebowali miłosierdzia od Boga. Grzesznikom nigdy nie przystoi zatwardziałość i okrucieństwo. Już mieli dość grzechów, za które musieli odpowiedzieć, nie powinni więc dokładać do nich kolejnego.

Prorok nakazał im potem uwolnić jeńców i bezpiecznie odesłać ich do domu (2 Księga Kronik 28:11). Ponieważ zgrzeszyli, groził im straszliwy gniew i nie było innego sposobu, by go uniknąć, jak tylko okazać miłosierdzie.

Przywódcy postanowili nie zatrzymywać jeńców. Wystąpili przeciwko żołnierzom wracającym z bitwy, choć ci byli upojeni zwycięstwem, i jasno powiedzieli, że nie wolno im sprowadzać jeńców do Samarii (2 Księga Kronik 28:12–13). Już mieli dość grzechów, za które musieli odpowiedzieć, i nie pozwolili dołożyć kolejnych. Okazali w ten sposób szacunek dla słowa Bożego przekazanego przez proroka, a także czułe współczucie dla swoich braci. Miłosierdzie to wzbudził w nich sam Bóg w swojej łaskawej trosce. Wejrzał na cierpienie tego uciśnionego ludu, usłyszał jego wołanie i sprawił, że nawet ci, którzy go pojmali, spojrzeli na niego z litością (Księga Psalmów 106:44, 46).

Żołnierze zgodzili się z przywódcami i uwolnili jeńców. Choć byli uzbrojeni i mogli próbować siłą zatrzymać to, co zdobyli, ustąpili i pozostawili jeńców oraz łupy w rękach przywódców (2 Księga Kronik 28:14). Okazali odwagę większą niż ta, którą wykazali się, biorąc jeńców. Wielkim zaszczytem jest podporządkować się rozsądkowi i zasadom wiary, nawet gdy jest to sprzeczne z własnym interesem.

Przywódcy z wielką hojnością odesłali ubogich jeńców do domu, dając im wszystko, czego potrzebowali (2 Księga Kronik 28:15). Ci, którzy mają nadzieję znaleźć miłosierdzie u Boga, powinni uczyć się z tego przykładu, jak łagodnie traktować ludzi pozostających w ich mocy. Zadziwiające, że ci przywódcy, którzy okazali tak wielki szacunek dla słowa Bożego i mieli tak duży wpływ na lud, nie mieli dość łaski, by wykorzenić bałwochwalstwo ze swojego królestwa, choć wzywało ich do tego tak wielu proroków. Niedługo potem to samo bałwochwalstwo doprowadziło królestwo do upadku.