2 Księga Kronik 25:17 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu upadłego władcę, który najpierw zostaje upokorzony przez sąsiada, a potem zabity przez własny lud.

Joasz, król Izraela, całkowicie upokorzył Amasjasza i jego dumę. Ta część historii została już opowiedziana wcześniej (Druga Księga Królewska 14:8 i następne wersety), ale tutaj powraca w bardziej szczegółowej relacji. Amasjasz nierozważnie wyzwał Joasza do walki (Druga Księga Kronik 25:17), a Joasz odpowiedział ostrą drwiną i życzliwą radą, by Amasjasz zamilkł i zadowolił się tym, co ma (Druga Księga Kronik 25:18-19). Amasjasz nie posłuchał i nadal nalegał na walkę (Druga Księga Kronik 25:20-21). Potem przyszła klęska (Druga Księga Kronik 25:22) oraz kłopoty, które sprowadził na siebie i swoje miasto (Druga Księga Kronik 25:23-24).

Ta historia potwierdza dwie przysłowiowe mądrości Salomona. Po pierwsze, pycha prowadzi człowieka do upadku, bo wiedzie ku zgubie i często sama staje się jej przyczyną. „Kto wynosi się ponad innych, zostanie poniżony” (Księga Przysłów 29:23). Po drugie, ten, kto pochopnie wdaje się w spór, może nie wiedzieć, co zrobić, gdy druga strona go upokorzy (Księga Przysłów 25:8). Kto lubi konflikty, może w końcu doświadczyć ich znacznie więcej, niż się spodziewał.

Znajdujemy tu także dwa szczegóły, których nie ma w Księgach Królewskich. Amasjasz zasięgnął rady przed wyzwaniem króla Izraela (Druga Księga Kronik 25:17), ale nie zapytał proroka, człowieka przemawiającego w imieniu Boga. Zwrócił się do swoich urzędników, którzy mogli mu schlebiać i zachęcać go do wyprawy, obiecując powodzenie. Dobrze jest zasięgać rady, ale trzeba wybierać osoby, które potrafią jej udzielić. Kto nie chce przyjmować wskazówek ze Słowa Bożego, które prowadzi właściwą drogą, często zdany jest na złe rady innych, prowadzące do zguby. Niech ci, którzy odrzucają mądrość, sami okażą się głupcami.

Zły osąd Amasjasza był również karą za jego grzech przeciwko Bogu (Druga Księga Kronik 25:20). Stało się tak z woli Pana. Bóg pozostawił Amasjasza samemu sobie, by ten postępował nierozważnie i sprowadził nieszczęście na siebie oraz swój lud, ponieważ odwrócili się od Boga i zwrócili ku bogom Edomu. Ci, których nie da się nakłonić do tego, co służy ich duszom, bywają pozostawieni własnym zamysłom, a te przynoszą szkodę także w ich codziennych sprawach.

Widzimy też, jak nieszczęsny władca zostaje brutalnie ścigany przez własnych poddanych. Po tym, jak odwrócił się od Pana, a być może już od chwili odejścia od Pana (Druga Księga Kronik 25:27), jego lud również odwrócił się od niego i zaczął spiskować przeciwko niemu w Jerozolimie. Najpewniej bardziej rozgniewała ich jego lekkomyślna wojna z Izraelem niż oddawanie czci bogom Edomu. Spisek w końcu stał się tak poważny, że Amasjasz uciekł z Jerozolimy do Lakisz, być może szukając schronienia w odosobnionym miejscu albo bezpieczeństwa w ufortyfikowanym mieście. Spiskowcy jednak tam za nim podążyli i go zabili.

Pokazuje to, że zabójstwo było zaplanowane. Nie był to czyn jednego czy dwóch rozgniewanych sług, lecz większej grupy, która miała dość śmiałości, by dokonać go jawnie. Ich postępowanie było złe, ale Bóg pozostał sprawiedliwy.