2 Księga Kronik 25:14 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak Amasjasz odwraca się od Boga Izraela i zwraca ku bogom Edomitów. To zdumiewająca głupota. Achaz czcił bogów tych, którzy go pokonali, co przynajmniej stanowiło jakieś pokrętne usprawiedliwienie (Druga Księga Kronik 28:23). Amasjasz zaś oddawał cześć bogom ludzi, których właśnie zwyciężył — bogom, którzy nie potrafili ocalić nawet własnych czcicieli. Co takiego dostrzegł w bogach Seiru, że ustanowił ich swoimi bogami i oddawał im pokłon (Druga Księga Kronik 25:14)?

Gdyby strącił te bożki ze skały i roztrzaskał je, zamiast zabijać jeńców, okazałby większą wiarę, godną Izraelity, i więcej miłosierdzia. Być może z powodu tego okrutnego czynu Bóg dopuścił, by popadł w tę bezmyślną bałwochwalczą praktykę.

Bóg posłał potem proroka, by zganił go za ten grzech. Pan słusznie się na niego rozgniewał, ale zanim zesłał karę, najpierw próbował go ostrzec i zawrócić, aby uchronić go przed zgubą. Prorok przemówił do niego łagodnie i rzeczowo: zapytał, dlaczego szukał przychylności bogów, którzy nie potrafili ocalić własnego ludu (Druga Księga Kronik 25:15). Gdyby ludzie naprawdę zastanawiali się, jak bezradne są wszystkie rzeczy, którym ufają, kiedy odwracają się od Boga, nie wyrządzaliby sobie wciąż takiej krzywdy.

Amasjasz nie miał żadnej obrony dla swojej głupoty, bo zarzut proroka był zbyt trafny, by można było na niego odpowiedzieć. Zamiast jednak żałować za grzechy, rozgniewał się na proroka. Obraził go, zarzucając mu bezczelność i wtrącanie się w nie swoje sprawy, jakby prorok nie miał prawa zabierać głosu: „Czy ustanowiono cię doradcą króla?”. Tymczasem jako prorok przemawiał w imieniu Króla królów, a król powinien był go posłuchać. Amasjasz uciszył go, nakazując mu przestać mówić, podobnie jak ci, którzy mówią: „Nie prorokujcie nam tego, co słuszne” (Księga Izajasza 30:10). Zagroził mu też, że jeśli będzie mówił dalej, spotka go za to kara. Wygląda na to, że pamiętał, iż za poprzedniego panowania zabito proroka za odważne słowa skierowane przeciw królowi, i ostrzegł tego proroka, by miał się na baczności. W ten sposób wziął w obronę zabójstwo tamtego proroka i sam obciążył się winą za krew ich obu.

Amasjasz wcześniej posłuchał proroka, który kazał mu odesłać wojsko izraelskie do domu, choć było to wbrew jego planom i kosztowało go sto talentów srebra (Druga Księga Kronik 25:10). Teraz jednak, gdy prorok powiedział mu, by nie czcił bogów Edomu, Amasjasz zwrócił się przeciwko niemu z niepohamowanym gniewem. Taka jest dziwna moc bałwochwalstwa. Potrafił zrezygnować ze srebrnych pieniędzy, ale nie chciał wyrzec się swoich srebrnych bogów.

Wtedy prorok ogłosił mu wyrok Boga. Miał jeszcze wiele do powiedzenia, by pouczyć Amasjasza i go ostrzec, lecz król był zdecydowany czynić zło, więc prorok umilkł. To straszne, gdy Bóg, działając przez swoich sług i sumienie, przestaje podejmować starania, by zawrócić człowieka z drogi grzechu (Księga Rodzaju 6:3). Po wielokrotnym odrzucaniu upomnień w końcu milkną zarówno te zewnętrzne, jak i ostrzeżenia płynące z wnętrza człowieka. Człowiek pewny siebie w grzechu może uznać za wielkie zwycięstwo to, że uciszył tych, którzy go napominają, i się od nich uwolnił. W rzeczywistości oznacza to: „Wiem, że Bóg postanowił cię zgładzić, bo tak postąpiłeś i odrzuciłeś moją radę”. Ci, którzy nie chcą słuchać upomnień, pędzą ku zagładzie (Księga Przysłów 29:1).