2 Księga Kronik 23:12 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu radość ludu. Gdy król stanął przy królewskim filarze, w miejscu, które mu przysługiwało, cały lud kraju cieszył się, widząc, jak z rodu Jessego wyrasta latorośl, zgodnie z zapowiedzią Izajasza (Księga Izajasza 11:1). Musiało to być wielką radością: zobaczyć, jak z korzenia, który zdawał się suchy i martwy, wyrasta król z domu Dawida. Ludzie pospiesznie przybywali, radośnie oddawali cześć królowi i chwalili Boga. Byli wśród nich ludzie przygotowani do śpiewania pieśni pochwalnych.

Następnie stracono Atalię. Sama rzuciła się pod miecz sprawiedliwości, bo błędnie sądziła, że jej władza jest znacznie większa, niż była w rzeczywistości. Śmiała wejść wtedy do domu Pana i wołać: „Zdrada! Zdrada!”. Nikt jednak jej nie poparł ani nie stanął po jej stronie. Zgubiła ją pycha. Myślała, że wszyscy należą do niej, lecz w rzeczywistości nie należał do niej nikt. Jehojada, który opiekował się młodym królem, polecił ją zabić (Druga Księga Kronik 23:14), a rozkaz wykonano natychmiast (Druga Księga Kronik 23:15). Zadbano o to, by nie zabito jej w domu Pana, żeby nie zbezczeszczono świętego miejsca i nie oddano tej bezbożnej kobiecie tak wielkiego honoru.

Następnie zawarto przymierze (Druga Księga Kronik 23:16). W Drugiej Księdze Królewskiej czytamy, że Jehojada zawarł przymierze między Panem, ludem i królem (Druga Księga Królewska 11:17). Tutaj mowa o przymierzu między Jehojadą, ludem i królem, ponieważ Jehojada jako kapłan Boga reprezentował Go w tym akcie, pełniąc niejako rolę pośrednika, tak jak wcześniej Mojżesz. Przymierze obejmowało trzy strony, ale jego istotą było to, by stali się ludem Pana. Bóg, za pośrednictwem Jehojady, zawarł z nimi przymierze, przyjmując ich jako swój lud. Król i lud zobowiązali się należeć do Niego. Król zawarł też przymierze z ludem, zobowiązując się rządzić nim jako ludem Boga, a lud zobowiązał się być posłuszny królowi jako lud Pana, z czci dla Boga i ze względu na Niego. Gdy uznajemy siebie i siebie nawzajem za lud Pana, mocno wpływa to na nasz stosunek do Boga i do siebie.

Potem zniszczono kult Baala (Druga Księga Kronik 23:17). Nie wykonano by nawet połowy zadania, gdyby usunięto tylko tego, kto przywłaszczył sobie prawa króla, a nie tego, kto przywłaszczył sobie prawa Boga. Trzeba było bronić tronu, ale także ołtarza. Najgorszym złem za panowania Atalii było wprowadzenie kultu Baala i wspieranie go, dlatego należało go najpierw wykorzenić. Zburzono więc świątynię Baala, jego ołtarze i posągi — wszystkie. Krew jego kapłanów miała zostać zmieszana z ich ofiarami, ponieważ Bóg nakazał skazywać na śmierć tych, którzy prowadzili innych do bałwochwalstwa (Księga Powtórzonego Prawa 13:5–6).

Następnie przywrócono służbę w świątyni (Druga Księga Kronik 23:18–19). Za poprzednich rządów zaniedbano ją, bo kapłan i lud nie mieli dość sił albo zapału, by ją podtrzymywać pod władzą niechętnych jej władców. Jehojada przywrócił właściwy porządek w służbie domu Pana i powierzył ją odpowiednim osobom. Przydzielił kapłanów do ich grup, by składali ofiary zgodnie z Prawem Mojżesza, a śpiewaków skierował na wyznaczone miejsca, zgodnie z poleceniami Dawida. Najwyraźniej ofiarom towarzyszyły radosne śpiewy, i słusznie. Radujemy się w Bogu, gdy dostępujemy pojednania, to znaczy gdy dzięki Jego miłosierdziu nasze grzechy zostają zakryte i przebaczone (List do Rzymian 5:11). Odźwiernych również ustawiono na wyznaczonych stanowiskach, zgodnie z poleceniem Dawida (Druga Księga Kronik 23:19). Mieli pilnować, by na dziedzińce świątyni nie wchodził nikt rytualnie nieczysty, czyli niezdolny do uczestnictwa w kulcie świątynnym według Prawa.

Na koniec przywrócono władzę cywilną (Druga Księga Kronik 23:20). Wprowadzono króla z należnymi mu honorami do jego pałacu i osadzono na tronie, aby stanowił prawa i wydawał wyroki, osobiście albo za pośrednictwem Jehojady, swojego nauczyciela i opiekuna. W ten sposób dokonała się szczęśliwa przemiana. Większość ludu się nią cieszyła, a pozostali milczeli i nie stawiali oporu (Druga Księga Kronik 23:21). Gdy Syn Dawida zasiada na tronie w duszy, wszystko się uspokaja, a źródła radości otwierają się.