2 Księga Kronik 23:1 – znaczenie i zastosowanie

Możemy sobie tylko wyobrażać, jak źle działo się w Jerozolimie podczas sześciu lat rządów Atalii. Trudno zrozumieć, dlaczego Bóg na to pozwolił, a jeszcze trudniej pojąć, jak lud znosił tę sytuację tak długo. Jednak po tak długiej i mrocznej nocy powrót prawowitej władzy był tym jaśniejszy i bardziej mile widziany. Bóg przysiągł na swoją świętość, że ród Dawida i jego tron przetrwają (Księga Psalmów 89:35), a to przerwanie ciągłości nie unieważniło tej obietnicy. Władza wraca teraz na właściwe tory.

Głównym narzędziem przywrócenia królestwa był Jehojada, który najwyraźniej odznaczał się wielką mądrością. Przez wiele lat ukrywał młodego księcia, aż ten był gotowy wystąpić publicznie, a naród zdążył się zmęczyć uzurpatorką. Jehojada zawczasu wszystko zaplanował, a potem przeprowadził plan z niezwykłą dyskrecją i szybkością. Gdy Bóg ma dzieło do wykonania, daje ludziom zdolność i siłę, by je podjęli.

Jehojada cieszył się także wielkim wpływem. Przyłączyli się do niego dowódcy wojska (Druga Księga Kronik 23:1). Lewici, kapłani służący w świątyni oraz przywódcy rodów Izraela przybyli do Jerozolimy na jego wezwanie (Druga Księga Kronik 23:2), gotowi wykonać jego polecenia. Pokazuje to, jak wiele szacunku mogą budzić mądrość i dobroć. Lewici i cała Juda postąpili zgodnie z rozkazem Jehojady (Druga Księga Kronik 23:8), a uderza to, że wszyscy wtajemniczeni dochowali milczenia, aż plan został zrealizowany. „Słów mędrców wypowiadanych spokojnie się słucha” (Księga Koheleta 9:17).

Jehojada był również człowiekiem wielkiej wiary. Kierowało nim poczucie sprawiedliwości, ale nie tylko ono, ani też same więzy rodzinne łączące go z królewskim rodem. Przede wszystkim szanował słowo Boże i Bożą obietnicę dotyczącą tronu (Druga Księga Kronik 23:3). Syn króla miał panować, bo tak powiedział Pan. Skupienie Jehojady na tej obietnicy i zaufanie do niej nadały całemu przedsięwzięciu szczególną godność.

Jehojada głęboko czcił także Boga. Całą sprawę przeprowadzono w świątyni, co ze względu na pilną sytuację mogłoby się wydawać usprawiedliwieniem pewnego naruszenia porządku. Mimo to Jehojada surowo nakazał, by nikt poza kapłanami i lewitami, którzy byli poświęceni, nie wchodził do domu Pana, pod karą śmierci (Druga Księga Kronik 23:6–7). Rzeczy świętych nigdy nie wolno traktować jak zwyczajnych, nawet gdy ludzie bronią prawowitej władzy świeckiej.

Jehojada odznaczał się również wielką odwagą. Gdy podjął się tego dzieła, doprowadził je do końca. Wyprowadził króla, włożył mu koronę i wręczył świadectwo, czyli Prawo Boże lub świadectwo przymierza (Druga Księga Kronik 23:11). Ryzykował życie, ale występował w słusznej sprawie, więc działał śmiało. Tekst mówi, że jego synowie przyłączyli się do niego przy namaszczeniu młodego króla. Jednym z nich mógł być Zachariasz, którego Joasz później zabił za to, że go upomniał (Druga Księga Kronik 24:20). To czyni zbrodnię Joasza jeszcze bardziej niewdzięczną, bo ten syn z radością pomagał namaścić go na króla.