2 Księga Kronik 20:31 – znaczenie i zastosowanie

Zbliżamy się do końca panowania Jehoszafata. Pełniejszy opis jego życia można było znaleźć w wiarygodnej kronice spisanej przez proroka Jehu (2 Księga Kronik 19:2), która była dostępna także w tamtym czasie (2 Księga Kronik 20:34). Panowanie Jehoszafata miało przede wszystkim dobrą cechę: czynił to, co słuszne w oczach Boga. Sam trwał przy oddawaniu czci Bogu i starał się, by jego lud również był Mu wierny.

Pozostają jednak dwie smutne sprawy. Po pierwsze, lud nadal miał upodobanie do wyżyn, czyli miejsc kultu położonych na wzgórzach (2 Księga Kronik 20:33). Miejsca poświęcone fałszywym bogom zostały usunięte (2 Księga Kronik 17:6), ale te, na których czczono prawdziwego Boga, uznawano za mniej groźne, więc je pozostawiono. Jehoszafat nie chciał posunąć się tak daleko, by narazić się ludziom i kazać je zburzyć, ponieważ nie postanowili jeszcze całym sercem służyć Bogu swoich przodków. Popierali reformę, bo wstydzili się postąpić inaczej, lecz nie byli jej naprawdę oddani. Ich serca nie zwróciły się w pełni ku Bogu, a ich działania nie wypływały z właściwych pobudek ani z gorliwości. Nawet najlepsi władcy nie mogą przeprowadzić wszystkich zamierzonych reform, gdy ludzie angażują się w nie tylko połowicznie.

Po drugie, Jehoszafat wciąż zbyt przychylnie odnosił się do rodziny Achaba. Wydał swego syna za córkę z tego rodu, mimo że wcześniej wyraźnie go za to upomniano i omal nie poniósł z tego powodu konsekwencji. Wiedział, że Achazjasz, syn Achaba, był bardzo niegodziwy, więc nie mógł oczekiwać, że współpraca z nim przyniesie powodzenie. Mimo to nawiązał z nim współpracę, tym razem nie wojenną, jak wcześniej z Ahabem, lecz handlową. Został jego wspólnikiem w przedsięwzięciu związanym z flotą, która miała popłynąć do Ofiru w celach handlowych (2 Księga Kronik 20:35–36).

Tekst szczególnie podkreśla to, co wydarzyło się później. Bóg wcześniej dokonał dla Jehoszafata wielkich rzeczy i dał mu zwycięstwo oraz bogactwo bez potrzeby zawierania takich grzesznych sojuszy. Dlatego przyłączenie się do niegodziwego króla było wyrazem wielkiej niewdzięczności. Skoro Bóg dał mu tak wielkie ocalenie, czy teraz miałby łamać Jego przykazania i łączyć się z ludźmi oddanymi takim obrzydliwościom? Czego mógł się spodziewać, jeśli nie gniewu Boga? (Księga Ezdrasza 9:13–14)

Bóg jednak nadal go ostrzegał, aby pokazać mu jego błąd i wezwać go do pokuty. Zrobił to na dwa sposoby. Najpierw przez proroka, który zapowiedział, że plan Jehoszafata zakończy się niepowodzeniem (2 Księga Kronik 20:37). Potem przez burzę, która rozbiła statki w porcie, zanim zdążyły wypłynąć, i w ten sposób ostrzegła Jehoszafata, by zerwał współpracę z Achazjaszem. Wygląda na to, że przyjął to ostrzeżenie, ponieważ później odmówił, gdy Achazjasz ponownie namawiał go do współpracy (1 Księga Królewska 22:49). Pokazuje to, jak szkodliwe jest zawieranie bliskich przyjaźni i podejmowanie wspólnych przedsięwzięć z niegodziwymi ludźmi. Gdy już wpadnie się w pułapkę, znacznie trudniej się z niej wydostać, niż nie dać się w nią schwytać.