2 Księga Kronik 20:14 – znaczenie i zastosowanie

Oto łaskawa odpowiedź Boga na modlitwę Jehoszafata, która nadeszła szybko. Bóg odpowiedział, gdy Jehoszafat jeszcze się modlił. Zanim zgromadzenie się rozeszło, otrzymało zapewnienie, że zwycięży, bo szukanie Boga nigdy nie jest daremne.

Duch Pański spoczął na obecnym tam Lewicie, który nie zajmował honorowego miejsca, lecz znajdował się pośród zgromadzenia (Druga Księga Kronik 20:14). Duch Święty, podobnie jak wiatr, wieje tam, gdzie chce. Człowiek ten należał do potomków Asafa, był więc także jednym ze śpiewaków. Bóg okazał uznanie tej służbie. Nie wiadomo, czy już wcześniej był prorokiem, choć jest to prawdopodobne, a jeśli tak, jego słowa mogły mieć jeszcze większą wagę. Nie musiał potwierdzać ich znakiem, bo wydarzenia następnego dnia miały dowieść, że mówił prawdę.

Zachęcił ich, by ufali Bogu, mimo że zagrożenie było bardzo realne (Druga Księga Kronik 20:15). Powiedział im, by się nie bali. Strach już skłonił ich, by zwrócili się do Boga, nie powinni więc pozwolić, by teraz odsunął ich od Niego. Bitwa nie należała do nich. Nie walczyli własnymi siłami ani o własną sprawę. Bitwa należała do Boga. Podjął się obrony ich sprawy, tak jak Go o to prosili.

Przekazał im także, gdzie znajdzie się nieprzyjaciel i kiedy mają wyruszyć. Nazajutrz, dzień po poście, mieli ruszyć przeciwko niemu (Druga Księga Kronik 20:16–17). Słusznie jest, by Ten, który zarządza wybawienie, wskazał też tym, za których działa, potrzebne szczegóły, w tym czas i miejsce.

Zapewnił ich, że nie zwyciężą tej bitwy własnymi rękami, lecz z radością zobaczą całkowitą klęskę wroga. Nie będą musieli walczyć. Mają zająć swoje miejsca, pozostać na nich i zobaczyć, jak Pan ich wybawia (Druga Księga Kronik 20:17). Jak Mojżesz powiedział Izraelitom nad Morzem Czerwonym, Bóg jest z nimi i może sam dokonać swojego dzieła (Księga Wyjścia 14:13). Skoro bitwa należy do Boga, zwycięstwo także będzie należeć do Niego. Niech chrześcijański żołnierz wyruszy przeciwko duchowym wrogom, a Bóg pokoju zmiażdży ich pod jego stopami i uczyni go kimś więcej niż zwycięzcą.

Jehoszafat i lud przyjęli to słowo z wiarą, czcią i wdzięcznością. Pochylili głowy, a Jehoszafat poprowadził ich w tym geście. Potem cały lud padł przed Panem na twarz i oddał Mu pokłon. Ten znak Bożej przychylności przyjęli z bojaźnią Bożą, jakby mówili: „Niech stanie się z nami zgodnie z Twoim słowem”. Następnie wznieśli głosy w uwielbieniu Boga (Druga Księga Kronik 20:19). Żywa wiara potrafi dziękować Bogu za obietnicę, zanim się ona spełni, bo Jego słowo jest równie pewne jak pieniądze, które ma się już w ręku. „Bóg przemówił w swojej świętości, a ja będę się radować” (Księga Psalmów 60:5).