2 Księga Kronik 19:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy, jak wielką życzliwość Bóg okazał Jehoszafatowi. Bezpiecznie sprowadził go z niebezpiecznej wyprawy z Achabem, która mogła go drogo kosztować (2 Księga Kronik 19:1). Jehoszafat wrócił spokojnie do domu. Stało się to lepsze, niż mógł się spodziewać: znalazł się w prawdziwym niebezpieczeństwie, a jednak Bóg go ochronił. Za każdym razem, gdy bezpiecznie wracamy do domu, powinniśmy dziękować Bogu, że strzeże nas przy wyjściu i powrocie. A jeśli ocalało nam życie w wyjątkowo niebezpiecznej sytuacji, tym bardziej powinniśmy być wdzięczni.

Wrócił też w lepszej sytuacji, niż na to zasługiwał. Porzucił swoje obowiązki i przyłączył się do wyprawy, której trudno było bronić przed Bogiem czy własnym sumieniem. Mimo to Bóg sprowadził go z powrotem w pokoju. Nie odbiera nam swojej opieki natychmiast za każdym razem, gdy Go zawodzimy.

Powiodło mu się lepiej niż Achabowi, królowi Izraela, który wrócił martwy. Jehoszafat powiedział Achabowi: „Jestem taki jak ty”, a jednak Bóg potraktował ich inaczej. Zna drogę sprawiedliwych, lecz droga bezbożnych prowadzi do zguby. Szczególne łaski powinny głęboko poruszać nasze serca. Dwaj królowie wyruszyli razem, ale jeden wrócił martwy, a drugi w pokoju.

Bóg posłał też Jehoszafatowi napomnienie z powodu jego przyjaźni z Achabem. To łaska, gdy Bóg pozwala nam dostrzec nasze błędy i na czas wskazuje, gdzie zboczyliśmy z drogi. Dzięki temu możemy pokutować, zanim będzie za późno. Napomnienie przyniósł prorok Jehu, syn Chananiego. Jego ojciec był odważnym prorokiem za wcześniejszego panowania, a Jehu równie chętnie mówił królowi prosto w oczy.

Jehu jasno powiedział Jehoszafatowi, że postąpił źle, sprzymierzając się z Achabem. Człowiek pobożny nie powinien wspierać bezbożnych, przyjaźnić się z nimi ani udzielać im pomocy. Nie powinien też kochać tych, którzy nienawidzą Pana. Bezbożnych określa się jako tych, którzy nienawidzą Boga, a zalicza się do nich także bałwochwalców. Dlatego ci, którzy kochają Boga, nie powinni czerpać przyjemności z ich towarzystwa ani zacieśniać z nimi więzi. Dawid mówił, że nienawidzi tych, którzy nienawidzą Boga. Lud Boży powinien podzielać Boży sposób myślenia.

Jehu powiedział także, że Bóg rozgniewał się na Jehoszafata z powodu tego postępku. „Ciąży na tobie gniew Pana” — oznaczało to, że Jehoszafat powinien pokutować i pojednać się z Bogiem, bo inaczej jego sytuacja mogła się pogorszyć. Jehoszafat pokutował i gniew Boga się odwrócił. Mimo to wydarzenia opisane w następnym rozdziale nadal stanowiły dla niego ostrzeżenie przed wikłaniem się w cudzy konflikt. Skoro tak chętnie ruszał na wojnę, miał się przekonać, że wojny może mu nie zabraknąć. Poważne nieszczęścia, które później spotkały jego potomków z powodu rodu Achaba, były też słuszną konsekwencją tego przymierza.

Jehu dostrzegł jednak również to, co w Jehoszafacie było dobre, a właściwe napomnienie powinno to uwzględniać. Powiedział: „Są w tobie dobre rzeczy”. Bóg był więc niezadowolony z jego postępku, ale nie odrzucił go całkowicie. Usuwanie bożków oraz trwałe postanowienie, by szukać Boga, były czymś dobrym. Bóg to przyjął i chciał, by Jehoszafat dalej podążał tą drogą.

Po drugie, widzimy, jak Jehoszafat odpowiedział Bogu na tę łaskę. Dobrze przyjął napomnienie i nie rozgniewał się na proroka, inaczej niż jego ojciec Asa, który kiedyś źle zareagował na szczere słowa. Mądry człowiek przyjmuje pouczenie i staje się mądrzejszy. Jehoszafat wyraźnie potraktował je jako ostrzeżenie.

Pozostał w Jerozolimie i zajął się tam własnymi sprawami. Nie narażał się już na niebezpieczeństwo, składając kolejne wizyty u Achaba. Człowiek, który mądrze przyjmuje napomnienie, wyciąga z niego wnioski i postępuje ostrożniej.

Jakby chcąc naprawić skutki wizyty u Achaba, Jehoszafat odbył potem pożyteczną, pobożną podróż po własnym królestwie. Osobiście odwiedzał lud, od Beer-Szeby na południu po górzystą krainę Efraima na północy, i zawracał go ku Panu, Bogu jego przodków. Robił wszystko, co mógł, aby ponownie skierować lud ku Bogu.

Ze słów proroka mógł wywnioskować, że wcześniejsze wysiłki na rzecz odnowy podobały się Bogu. Dlatego podjął je na nowo i dokończył to, co wciąż pozostawało niewykonane. Dobrze jest, gdy pochwała skłania nas do wierniejszego wypełniania obowiązków, a uznanie dla dobrej pracy pobudza do jeszcze większego zaangażowania.

Jehoszafat mógł też dostrzec, że jego niedawna przyjaźń z bałwochwalczym rodem Achaba i z królestwem Izraela zaszkodziła jego własnemu ludowi. Wielu mogło poczuć się zachęconych do bałwochwalstwa, widząc, że król, który sam wprowadzał reformy, tak blisko trzyma się czcicieli bożków. To mogło go jeszcze mocniej zobowiązywać do zrobienia wszystkiego, co w jego mocy, by zawrócić lud ku Bogu.

Jeśli naprawdę pokutujemy z powodu grzechu, robimy wszystko, co możemy, by naprawić szkody, które wyrządziliśmy sprawom wiary i duszom innych ludzi. Powinniśmy szczególnie starać się odzyskać tych, którzy popadli w grzech albo jeszcze bardziej się w nim utwierdzili z powodu naszego przykładu.