2 Księga Kronik 17:10 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu dalszy opis wielkiego dobrobytu Jehoszafata i rozkwitu jego królestwa.

Cieszył się dobrą opinią wśród sąsiednich władców i narodów. Być może nie był tak wielkim wojownikiem jak Dawid, którego mogliby się obawiać, ani tak znakomitym uczonym jak Salomon, którego mogliby podziwiać. Spadła na nich jednak bojaźń Pana: Bóg tak poruszył ich serca i nimi pokierował, że okazywali Jehoszafatowi szacunek (2 Księga Kronik 17:10). Żaden z nich nie wszczął przeciwko niemu wojny. Boża opatrzność sprawiła, że gdy książęta i kapłani nauczali lud i reformowali kraj, żaden z sąsiadów nie niepokoił Jehoszafata ani nie odciągał go od tego dobrego dzieła. Podobnie gdy Jakub i jego synowie udali się do Betel, strach przed Bogiem ogarnął okoliczne miasta, więc nikt ich nie ścigał (Księga Rodzaju 35:5; zob. także Księga Wyjścia 34:24).

Wielu przynosiło mu również dary (2 Księga Kronik 17:11), zapewne po to, by zyskać jego przychylność. Mogły to być daniny nałożone wcześniej przez Asę, który podporządkował sobie miasta Filistynów i obozowiska Arabów (2 Księga Kronik 14:14–15). Do 7700 baranów i tyluż kozłów, które przynieśli Arabowie, prawdopodobnie dołączono tyle samo owiec i jagniąt oraz kóz i koźląt.

Jehoszafat zgromadził też wielkie zapasy w miastach Judy. Burzył spichlerze i wznosił większe, a także budował twierdze oraz miasta, w których przechowywano broń i żywność (2 Księga Kronik 17:12). Był człowiekiem czynu, który we wszystkim, co robił, miał na względzie dobro wspólne, zarówno gdy dbał o pokój, jak i wtedy, gdy przygotowywał się do wojny.

Dbał też o sprawne funkcjonowanie wojska, które od czasów, gdy Dawid je zorganizował, nie było w lepszym stanie. Wymieniono tu pięciu głównych dowódców, jeśli tak można ich nazwać, oraz liczbę podległych im żołnierzy — zdolnych do walki mężczyzn z ich okręgów: trzech dowódców z Judy i dwóch z Beniamina. O jednym z nich, Amasjaszu, powiedziano, że dobrowolnie oddał się Panu (2 Księga Kronik 17:16). Oznacza to, że nie tylko chętnie służył królowi na tym stanowisku, lecz także pragnął przez tę służbę oddawać cześć Bogu. Wśród dowódców wyróżniał się prawdziwą pobożnością. Przyjął to stanowisko nie dla zaszczytów, władzy ani zysku, lecz z poczucia obowiązku wobec Boga i pragnienia, by dobrze służyć swojemu krajowi.

W tamtych czasach wielcy dowódcy często ofiarowywali Panu zdobyte łupy (1 Księga Kronik 26:26). Ten prawy człowiek najpierw oddał jednak Panu samego siebie, a dopiero potem przekazał rzeczy przeznaczone na ofiarę. Żołnierzy podległych pięciu dowódcom było 1 160 000. Była to ogromna siła, jak na tak niewielki obszar, jaki stanowiły Juda i Beniamin, i wielkie obciążenie dla tych ziem. Abijasz mógł wystawić do walki jedynie 400 000 żołnierzy (2 Księga Kronik 13:3), a Asa nie więcej niż 600 000 (2 Księga Kronik 14:8), tymczasem Jehoszafat miał do dyspozycji niemal 1 200 000. Trzeba jednak pamiętać o kilku sprawach. Bóg obiecał, że potomstwo Abrahama będzie liczne jak piasek nad morzem. Ponadto przez długi czas panował pokój, Jerozolima była zapewne znacznie większa, a wielu ludzi przyłączyło się do królestwa Judy z królestwa Izraela (2 Księga Kronik 15:9). Jehoszafat cieszył się też szczególnym błogosławieństwem Boga, dzięki któremu jego sprawy układały się pomyślnie.

Można przypuszczać, że wojska były rozlokowane w całym kraju, a żołnierze na co dzień mieszkali głównie na własnych gospodarstwach. Mimo to często zbierali się na przeglądy i ćwiczenia, by być gotowymi do działania, gdy zajdzie potrzeba. Dowódcy służyli także królowi (2 Księga Kronik 17:19), pełniąc funkcje dworskie, będąc zaufanymi doradcami i urzędnikami państwowymi.

Zwróćmy jednak uwagę na to, że sąsiednie narody nie bały się z powodu wielkiej i imponującej armii, nie powstrzymywała ich ona od napaści na Izrael ani nie zmuszała do płacenia daniny. Ogarnęła je bojaźń Boga, gdy Jehoszafat reformował kraj i ustanowił w nim służbę głoszenia (2 Księga Kronik 17:10). Boże nakazy są najpewniejszym źródłem siły i bezpieczeństwa królestwa, ważniejszym niż potęga militarna, a słudzy Boga mają większe znaczenie niż żołnierze.