2 Księga Kronik 16:7 – znaczenie i zastosowanie

Prorok Pana udzielił Asie szczerej i rzeczowej nagany za zawarcie sojuszu przeciw Baaszy. Był nim Chanani, widzący, czyli człowiek przekazujący słowo Boże. Był ojcem Jehu, innego proroka wspomnianego w Pierwszej Księdze Królewskiej 16:1 i Drugiej Księdze Kronik 19:2. W porozumieniu Asy z Benhadadem było kilka niewłaściwych rzeczy, ale prorok wskazuje tu na główny grzech Asy: zaufał królowi Syrii zamiast Panu, swojemu Bogu (Druga Księga Kronik 16:7).

Asa zdaje się sądzić, że nawet jeśli Bóg jest po jego stronie, to nie wystarczy, jeśli nie poprze go także Benhadad. Innymi słowy, postępował tak, jakby Bóg nie mógł albo nie chciał mu pomóc, więc musiał ratować się sprytnym ludzkim planem. Bóg bardzo nie pochwala, gdy ludzie Mu nie ufają i bardziej polegają na ludzkiej sile niż na Jego mocy i dobroci. Zaufanie Bogu oddaje Mu cześć, dlatego słusznie uznaje za zniewagę, gdy tę cześć przypisuje się komuś innemu.

Prorok wprost mówi Asie, że postąpił nierozsądnie (Druga Księga Kronik 16:9). Nierozsądnie jest opierać się na nadłamanej trzcinie, gdy mamy Skałę na wieki — pewne i trwałe oparcie. Aby ukazać Asie jego nierozwagę, prorok najpierw przypomina, że jego postępowanie przeczyło własnemu doświadczeniu Asy (Druga Księga Kronik 16:8). Asa miał wszelkie powody, by ufać Bogu, bo Bóg już wcześniej potężnie mu pomógł i dał mu zwycięstwo nad groźnym wrogiem. Tak samo pomógł jego ojcu, ponieważ obaj polegali na Panu, swoim Bogu (Druga Księga Kronik 13:18; Druga Księga Kronik 14:11).

Myśl proroka jest jasna: Etiopczycy i Libijczycy tworzyli ogromną armię, zdolną pokonać całe królestwo, a jednak Bóg wydał ich w ręce Asy, bo ten Mu zaufał. Jeśli wtedy Bóg wystarczył, dlaczego teraz Asa wątpi w Niego w obliczu Baaszy? Im częściej Bóg okazywał nam dobroć, tym poważniejszy staje się nasz brak zaufania. Pomógł nam w sześciu utrapieniach, więc dlaczego mielibyśmy podejrzewać, że nie pomoże w siódmym?

Nasze serca bywają dziwnie rozdwojone. Gdy nie mamy na czym innym polegać, ufamy Bogu. Lecz gdy pojawiają się inne podpory, zbytnio się na nich opieramy i ufamy własnemu rozumowi. Prawdziwa wiara nadal polega wyłącznie na Bogu, nawet gdy świat wydaje się przyjazny i pociągający.

Prorok mówi też, że Asa postąpił wbrew temu, co wiedział o Bogu i Jego opatrzności, czyli o Jego mądrej trosce nad światem (Druga Księga Kronik 16:9). Asa powinien był wiedzieć, że oczy Pana przemierzają całą ziemię, by umacniać tych, którzy są Mu całym sercem oddani. Bóg rządzi światem z doskonałą mądrością, a wszystkie stworzenia i ich czyny zawsze są przed Jego oczami. Jego opatrzność działa nieustannie, czuwa i dociera wszędzie, nawet w najciemniejsze i najodleglejsze miejsca.

Oko Boga kieruje także Jego ręką, a Jego moc nigdy nie słabnie ani nie zawodzi. Szatan może krążyć po ziemi, ale opatrzność Boża również dociera wszędzie, nigdy nie zbacza z drogi ani nie traci rozeznania. Bóg rządzi światem dla dobra swojego ludu i realizuje pełne miłości zamierzenia, by go zbawić. Chrystus panuje nad wszystkim dla dobra Kościoła (List do Efezjan 1:22). Ci, których serca są prawe przed Bogiem, mogą być pewni Jego ochrony i mają wszelkie powody, by na niej polegać.

Prorok pokazuje również, że Asa postąpił wbrew własnemu dobru. Zmarnował okazję, by powstrzymać rosnącą potęgę króla Syrii, bo wojsko Benhadada wymknęło mu się z rąk (Druga Księga Kronik 16:7). Mogło połączyć się z wojskami Baaszy i zostać razem z nimi pokonane, ale Asa pozwolił mu odejść. Sprowadził też na siebie niezadowolenie Boga, a odtąd zamiast pokoju mógł spodziewać się konfliktów i nieustannych wieści o zagrożeniu wojną (Druga Księga Kronik 16:9). Ci, którzy nie chcą ufać Bogu, tracą osłonę Jego opieki i sami się od niej oddzielają.

Asa gniewnie zareagował na tę naganę. Ostrzeżenie przekazał mu Bóg przez człowieka znanego jako Jego posłaniec, a nagana była słuszna i miała służyć dobru Asy. Mimo to Asa wpadł we wściekłość na widzącego za to, że powiedział mu prawdę (Druga Księga Kronik 16:10). Niepokojące jest, jak bardzo zmienił się Asa, którego serce niegdyś uznawano za wierne Panu. Nawet mądry człowiek może wpaść w gniew, a dobry człowiek może nie znosić upomnień. Gdy Bóg pozostawia ludzi samym sobie, mogą posunąć się do wielu grzechów.

Ci, którzy chwalą własne postępowanie, nie potrafią znieść sprzeciwu. Porywczy i gorzki gniew może doprowadzić człowieka zarówno do grzechów przeciw Bogu, jak i do haniebnego traktowania innych. Gniew Asy ujawnił się na dwa sposoby. Po pierwsze, wtrącił proroka do więzienia, potraktował go jak przestępcę i zakuł w dyby albo zastosował wobec niego inną bolesną formę skrępowania. Prorocy Boży często spotykają ludzi, którzy nie znoszą upomnień, ale mimo to muszą wypełniać swoje obowiązki.

Po drugie, Asa uciskał część ludu, prawdopodobnie tych, którzy popierali proroka albo byli znani jako jego przyjaciele. Ten, kto nadużył swojej władzy, atakując proroka Bożego, zaczął potem wykorzystywać tę samą władzę przeciw własnemu ludowi. Osłabiało to jego królestwo i podważało jego wpływy. Prześladowcy często stają się tyranami.

Dwa lata przed śmiercią Asa ciężko zachorował na nogi i bardzo cierpiał z powodu dny moczanowej (Druga Księga Kronik 16:12). Wcześniej kazał zakłuć proroka w dyby, a teraz Bóg niejako sam zakuł w nie Asę, tak że kara odpowiadała jego grzechowi. Choroba była bardzo poważna i, jak sądzą niektórzy, rozprzestrzeniła się w górę ciała i doprowadziła do jego śmierci. Wielkim błędem Asy było to, że zamiast szukać pomocy u Pana, zwrócił się wyłącznie do lekarzy.

Samo korzystanie z pomocy lekarzy nie było niczym złym. Grzechem było pokładać w nich ufność i oczekiwać od nich tego, co może dać tylko Bóg. Powinniśmy korzystać z ludzkiej pomocy, nie tracąc z oczu Stwórcy i polegając na Nim, bo to On daje wszystkim stworzeniom ich moc i użyteczność. Bez Niego nawet najbardziej wykwalifikowani i sumienni lekarze nie mogą pomóc. Niektórzy sądzą, że lekarze ci byli cudzoziemcami, a nawet czarownikami, do których Asa zwrócił się tak, jakby w Izraelu nie było Boga.

Śmierć i pogrzeb Asy zostały uczczone w szczególny sposób (Druga Księga Kronik 16:14). Wyprawiono mu bardzo okazały pogrzeb. Niechętnie przyjmuję pogląd niektórych, że to sam Asa zarządził taką wystawność, kierując się próżnością i pragnieniem, by pochowano go jak poganina, a nie według żydowskiego zwyczaju.

Mówi się, że Asa wykuł sobie grobowiec, świadom, że kiedyś umrze. Wolę jednak myśleć, że tak uroczysty pogrzeb świadczył o głębokim szacunku, jaki lud nadal mu okazywał, mimo jego późniejszych uchybień i słabości. Jego lud postanowił oddać mu cześć po śmierci.

Wniosek jest taki: warto z uznaniem pamiętać o szczerym oddaniu Bogu i pożytecznej służbie dobrych ludzi, nawet jeśli mieli wady. Niech ich grzechy zostaną pogrzebane razem z nimi, a ich dobre czyny niech będą wspominane nad ich grobami. Ten, kto powiedział, że nie ma sprawiedliwego człowieka, który czyni dobro i nigdy nie grzeszy, powiedział też, że pamięć o sprawiedliwym jest błogosławieństwem — i tak właśnie powinno być.