2 Księga Kronik 16:1 – znaczenie i zastosowanie

Trudno umiejscowić datę tego wydarzenia na osi czasu panowania królów. Baasza zmarł w dwudziestym szóstym roku panowania Asy (Pierwsza Księga Królewska 16:8). Jak więc mogło do tego dojść w trzydziestym szóstym roku, skoro ród Baaszy został już wcześniej wytępiony, a królem był Omri? Wielu uważa, że chodzi tu o trzydziesty szósty rok istnienia królestwa Judy, liczony od pierwszego roku panowania Roboama. W takim razie odpowiadałby on szesnastemu rokowi panowania Asy, ale oznaczałoby to, że również werset z Drugiej Księgi Kronik 15:19 trzeba tak rozumieć, a to rodzi kolejny problem.

Jak można mówić o wielkim osiągnięciu, że nie było już wojny aż do piętnastego roku panowania Asy, skoro wcześniejszy fragment również umiejscawia wydarzenia w jego piętnastym roku? Poza tym po tym błędzie Asa znów prowadził wojny (Druga Księga Kronik 16:9). Józef Flawiusz umiejscawia to wydarzenie w dwudziestym szóstym roku panowania Asy. Najprostszym rozwiązaniem jest więc uznać, że tutaj i w Drugiej Księdze Kronik 15:19 doszło do błędu przy przepisywaniu tekstu. Niezależnie od dokładnej daty, wydarzenie to zostało już wcześniej opisane (Pierwsza Księga Królewska 15:17 i następne wersety), a Asa postąpił niewłaściwie na kilka sposobów.

Po pierwsze, nie powinien był zawierać sojuszu z Ben-Hadadem, pogańskim królem, a potem tak się nim chełpić (Druga Księga Kronik 16:3). Gdyby bardziej ufał przymierzu z Bogiem, a także przymierzu, które z Bogiem zawarł jego ojciec, nie mówiłby z taką dumą o układzie z królewskim rodem Syrii. Po drugie, gdyby właściwie troszczył się o dobro całego Izraela, znalazłby inny sposób, by odwrócić uwagę Baaszy, zamiast sprowadzać obce wojska. W ten sposób wpuścił do kraju wspólnego wroga, który później mógł zagrozić także Judzie.

Po trzecie, Ben-Hadad z pewnością zgrzeszył, łamiąc przymierze z Baaszą bez żadnego powodu, jedynie dla zapłaty. Jeśli było to grzechem, zgrzeszył również Asa, nakłaniając go do tego, a tym bardziej płacąc mu za to. Zaufania, na którym opierają się stosunki między królami i królestwami, nie powinno się lekceważyć. Po czwarte, grzech Asy był tym większy, że wziął na ten cel srebro i złoto ze świątyni Pana (Druga Księga Kronik 16:2). Czy świątynia miała zostać ograbiona, by wesprzeć jego polityczne kalkulacje?

Lepiej zrobiłby, gdyby przyniósł do świątyni Pana dary i ofiary, a także zanosił tam modlitwy i błagania. Mógł wtedy szukać Bożego wsparcia i uczynić Pana swoim sprzymierzeńcem, zamiast wydawać te pieniądze, by pozyskać przyjaźń Ben-Hadada. Po piąte, Asa miał szczęście, jeśli nie musiał odpowiadać za wszystkie szkody, jakie wojska Ben-Hadada wyrządziły Izraelowi. Niesprawiedliwie napadły na izraelskie miasta, zabijając wielu ludzi i zabierając wielkie łupy (Druga Księga Kronik 16:4).

Być może Asa nie zamierzał doprowadzić do tak daleko idących skutków. Ci, którzy skłaniają innych do grzechu, często nie wiedzą, co zapoczątkowują ani do czego to doprowadzi. Grzech zaczyna się niewinnie, jak woda spuszczona z tamy. Mimo to plan Asy się powiódł. Ben-Hadad skutecznie odciągnął uwagę Baaszy, zmuszając go do przerwania budowy Ramy i zwrócenia się na północ, by bronić własnego kraju. Dzięki temu Asa mógł nie tylko zburzyć umocnienia Baaszy, lecz także zabrać materiały budowlane i wykorzystać je na własne potrzeby.