2 Księga Kronik 13:23 – znaczenie i zastosowanie

Oto ogólna charakterystyka Asy. Czynił to, co dobre i słuszne w oczach Pana, swojego Boga. Starał się podobać Bogu i zyskać Jego uznanie. Szczęśliwi są ci, którzy kierują się tą zasadą: czynią to, co słuszne nie we własnych oczach ani w oczach świata, lecz w oczach Boga.

Pamiętał też, że Bóg zawsze na niego patrzy, co pomagało mu wytrwać w czynieniu tego, co dobre i słuszne. Bóg łaskawie przyjmował to, co czynił Asa, i uznawał jego postępowanie za dobre i słuszne.

Warto też przyjrzeć się błogosławionemu dziełu odnowy, które Asa rozpoczął zaraz po objęciu tronu. Usunął i zniszczył przedmioty bałwochwalczego kultu. Ponieważ pod koniec panowania Salomona dopuszczono do oddawania czci bożkom, a później nikt nie próbował temu zapobiec, bałwochwalstwo prawdopodobnie się rozprzestrzeniło. Czczono obcych bogów, stawiano ich ołtarze i posągi, zakładano gaje kultowe, a wielu zaniedbywało służbę w świątyni, choć kapłani nadal tam pełnili swoje obowiązki (Druga Księga Kronik 13:10).

Gdy tylko Asa zdobył władzę, zajął się burzeniem ołtarzy i posągów bożków (Druga Księga Kronik 14:3, Druga Księga Kronik 14:5). Były one wielką zniewagą dla Boga, który nie godzi się na bałwochwalstwo, i poważną pułapką dla nieostrożnych ludzi. Asa miał nadzieję, że zniszczenie bożków pomoże odnowić tych, którzy je czcili. Właśnie na tym mu zależało, a nie na ich zgładzeniu.

Przywrócił też właściwy kult Boga i umocnił go. Skoro kapłani pełnili swoją służbę przy ołtarzach Boga, Asa wymagał, by lud również wypełniał swoją część (Druga Księga Kronik 14:4). Nakazał mieszkańcom Judy szukać Pana, Boga ich ojców, a nie bogów innych narodów, oraz przestrzegać Prawa i przykazań. Mieli więc trzymać się wszystkich ustanowionych przez Boga dróg, które wielu całkowicie porzuciło.

Dzięki temu kraj zaznał spokoju, póki Asa sprawował władzę (Druga Księga Kronik 14:5). Ludzie byli bardzo przywiązani do bożków i niechętnie z nich rezygnowali, ale ich sumienie przyznawało rację poleceniom Asy, więc niełatwo było je odrzucić. Ci, którzy mają władzę i stanowczo wykorzystują ją, by powstrzymywać zło i skłaniać ludzi do zmiany postępowania, często napotykają mniejszy opór, niż się obawiają. Zło jest podstępne, ale ostatecznie słabe, a cnota ma za sobą mocniejsze racje. W końcu wszelkie nieprawości muszą zamilknąć (Księga Psalmów 107:42).

Za dni Asy kraj zaznawał pokoju przez dziesięć lat (Druga Księga Kronik 14:1). Nie było wojny z królestwem Izraela, które nie podniosło się szybko po ciosie zadanym mu za poprzedniego panowania. Zwycięstwo Abiasza, odniesione dzięki jego odwadze pokładanej w Bogu, utorowało drogę do pokoju za Asy. Pokój ten był zaś nagrodą za wiarę i reformy Asy. Abiasz nie był człowiekiem głęboko religijnym, a mimo to pomógł przygotować drogę temu, który nim był.

Gdyby Abiasz nie podjął działań, by uspokoić kraj, Asa nie mógłby przeprowadzić reform. Wśród wojennej wrzawy głos prawa nie byłby słyszalny.

Asa dobrze wykorzystał ten spokojny czas. Kraj zaznawał odpoczynku, bo Pan dał mu odpoczynek. Jeśli Bóg daje spokój, kto może wzniecić zamęt? (Księga Hioba 34:29). Prawdziwy odpoczynek mają ci, którym daje go Bóg. Podobnie prawdziwy pokój mają ci, którym daje go Chrystus — nie taki, jaki daje świat (Ewangelia Jana 14:27).

Po pierwsze, Asa uznał, że odpoczynek ich kraju jest darem od Boga. Powiedział, że Bóg dał im pokój ze wszystkich stron. Powinniśmy dziękować Bogu za odpoczynek, którego doświadczamy w ciele i umyśle, w naszych rodzinach oraz w kraju. Asa dostrzegł też, że ten odpoczynek był nagrodą za rozpoczętą przez nich odnowę. Ponieważ szukali Pana, swojego Boga, On dał im pokój.

Powinniśmy zwracać uwagę zarówno na surowe zrządzenia Opatrzności, które ostrzegają nas przed złem, jak i na jej życzliwe działanie, które zachęca nas do czynienia dobra. Ludzie przekonali się na własnym doświadczeniu, że warto szukać Pana, bo przynosi to pokój. Kiedy gonimy za światem, znajdujemy jedynie kłopoty.

Po drugie, Asa naradził się z ludem za pośrednictwem jego przywódców, jak dobrze wykorzystać czas pokoju. Zgodzili się co do dwóch spraw. Nie powinni być bezczynni, lecz zabrać się do pracy. Czas pokoju należy wykorzystywać na pracę, bo zawsze powinniśmy mieć coś pożytecznego do zrobienia. W latach bez wojny Asa powiedział: „Budujmy i nie ustawajmy w pracy”. Gdy wspólnoty miały pokój, umacniały się (Dzieje Apostolskie 9:31). Kiedy odkłada się miecz, trzeba wziąć do ręki kielnię.

Nie powinni też być beztroscy, lecz przygotować się na wojnę. W czasie pokoju trzeba przygotowywać się na trudności, liczyć się z nimi i gromadzić to, co może się przydać. Asa umocnił główne miasta, budując mury, wieże, bramy i rygle (Druga Księga Kronik 14:7). „Zróbmy to, póki kraj jest jeszcze otwarty przed nami” — powiedział, mając na myśli, że wciąż mają taką możliwość i sprzyjające warunki. Mówił jak ktoś, kto spodziewa się, że kiedyś nadejdą trudności. Wtedy będzie już za późno na budowę umocnień i ludzie będą żałować, że nie zrobili tego wcześniej. Budowali więc i dobrze im się wiodło.

Asa miał też gotową armię na wypadek potrzeby (Druga Księga Kronik 14:8). Nie była to stała armia, lecz milicja złożona z wyszkolonych mężczyzn z kraju. Judę i Beniamina policzono osobno. Beniamin, niegdyś nazywany małym Beniaminem (Księga Psalmów 68:27), wystawił niemal tyle samo żołnierzy co Juda: odpowiednio 280 000 i 300 000. Pokazuje to, jak bardzo rozrosło się to plemię. Boże błogosławieństwo może sprawić, że mały stanie się tysiącem.

Wydaje się, że oba plemiona były uzbrojone inaczej, zarówno do ataku, jak i do obrony. Mężczyźni z Judy nosili duże tarcze, a Beniaminici mniejsze (Pierwsza Księga Królewska 10:16–17). Żołnierze Judy używali włóczni, gdy zbliżali się do wroga, a Beniaminici razili go z daleka z łuków. Jedni i drudzy dobrze służyli, a żadne plemię nie mogło powiedzieć drugiemu: „Nie jesteście nam potrzebni”. Różne dary i zadania mają służyć dobru wszystkich.