2 Księga Kronik 12:13 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj kończy się opowieść o panowaniu Rechabeama, podobnie jak często kończą się opisy rządów innych królów. W tym wersecie wyróżniają się dwie sprawy.

Po pierwsze, Rechabeam w końcu umocnił swoją pozycję w królestwie, choć nie w sposób, który świadczyłby o czci dla Boga. Umocnione miasta Judy nie spełniły jego oczekiwań, dlatego skupił się na obronie Jerozolimy i uczynił ją głównym przedmiotem swojej troski. Panował tam przez siedemnaście lat, w mieście wybranym przez Pana, aby przebywało w nim Jego imię. Było to oznaką zaszczytu i przywileju, bo jego królewska siedziba znajdowała się w świętym mieście. Zarazem jednak pogłębiało to jego winę: mieszkał blisko świątyni, a mimo to pozostawał daleko od Boga.

Między jego ludem a ludem Jeroboama często dochodziło do starć, które przeradzały się w nieustanną wojnę (Druga Księga Kronik 12:15). Rechabeam zachował jednak tron i, jak się wydaje, nie powrócił do tak jawnego odstępstwa od Boga, jakie okazał w czwartym roku panowania (Druga Księga Kronik 12:1).

Po drugie, nigdy naprawdę nie umocnił się w swojej wierze. Nie odrzucił całkowicie Boga, a jednak postępował źle, ponieważ nie przygotował serca, by szukać Pana. Zwróćmy uwagę, gdzie wskazano przyczynę: nie służył Panu, bo Go nie szukał. Nie modlił się, jak Salomon, o mądrość i łaskę. Gdybyśmy modlili się lepiej, bylibyśmy lepsi także pod każdym innym względem. Możliwe też, że nie zwracał się ku Słowu Bożemu i nie traktował go jako przewodnika ani źródła odpowiedzi.

Lekceważył również sprawy wiary, bo nie poświęcił im serca. Nigdy nie poświęcał im należytej uwagi ani nie żywił szczerego pragnienia, by się nimi kierować. Nigdy zdecydowanie nie opowiedział się po stronie Boga. Wszelkie dobro, jakie czynił, trwało krótko, jak poranna chmura, która szybko znika. Postępował źle, bo nigdy nie postanowił trwale czynić dobra. Szatan z łatwością prowadzi ku złu tych, którzy się wahają, są chwiejni i nie postanowili naprawdę uczynić służby Bogu poważnym zadaniem.