2 Księga Kronik 11:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak Roboam umocnił się, gdy przyszli do niego kapłani, Lewici i wszyscy pobożni Izraelici, wierni Bogu i swojej wierze.

Jeroboam ich odrzucił. Wprowadził formę kultu, której nie mogli szczerze zaakceptować, i w ten sposób odsunął ich od swojego ołtarza. Jednocześnie nie pozwalał im chodzić do Jerozolimy, by oddawać cześć przy tamtejszym prawdziwym ołtarzu, pozbawił ich więc służby kapłańskiej (2 Księga Kronik 11:14). Chętnie zastąpił ich ludźmi podłymi i hańbiącymi kapłański urząd, których ustanowił kapłanami na wyżynach (2 Księga Kronik 11:15; por. 1 Księga Królewska 12:31). Nic dziwnego, że człowiek, który odrzucił Boga, odrzucił też Jego sługi. Nie chcieli robić wszystkiego, co im nakazywał, służyć jego bogom ani kłaniać się jego złotemu posągowi.

Lewici opuścili więc swoje miasta i pola (2 Księga Kronik 11:14). Każde plemię przydzieliło im miasta wraz z okolicznymi pastwiskami, dzięki czemu mieli zapewnione utrzymanie i mogli wiele dobrego czynić. Teraz zostali wypędzeni ze wszystkich swoich miast z wyjątkiem tych leżących w Judzie i Beniaminie. Ich byt wydawał się pewny, a jednak go utracili. Mogli jednak pocieszać się myślą, że sam Pan jest ich dziedzictwem i że nadal będą mogli Go odnaleźć, nawet gdy zostali pozbawieni domu i ziemi.

Dlaczego opuścili swoje posiadłości? Po pierwsze, widzieli, że nie mogą czynić dobra wśród sąsiadów, których dawne bałwochwalstwo odżyło, gdy Jeroboam ustawił swoje cielce. Wiedzieli też, że będą stale nakłaniani do zła i narażeni na stopniowe uleganie mu. Jeśli naprawdę prosimy, by nie dopuścić do naszego ulegnięcia pokusie, powinniśmy trzymać się od niej jak najdalej. Wierni mogli również spodziewać się prześladowań ze strony Jeroboama i jego synów. Kapłani ustanowieni do służby bożkom nie pozwoliliby kapłanom Pana długo pozostać wśród siebie. Żadna doczesna korzyść nie powinna zatrzymywać nas w miejscu, w którym grozi nam utrata wiary i czystego sumienia.

Przybyli do Judy i Jerozolimy (2 Księga Kronik 11:14) i zgłosili się do Roboama (2 Księga Kronik 11:13, przypis na marginesie). Gdzie mieliby być kapłani i Lewici Boga, jeśli nie tam, gdzie znajdował się Jego ołtarz? Przybyli tam, ponieważ w wyznaczonych porach roku właśnie tam wzywała ich służba. Było miłosierdziem, że mieli bezpieczne miejsce, do którego mogli uciec, i że gdy Jeroboam ich wypędził, inni, mieszkający tak blisko, byli gotowi ich przyjąć. Nie musieli szukać schronienia wśród pogan. Ich decyzja pokazała też, że bardziej cenili swoją służbę niż dochody. Opuścili miasta na wsi, gdzie mogli żyć wygodnie i samodzielnie, ponieważ nie mogli już tam służyć Bogu. Zaufali Bożej opiece i życzliwości współwierzących, aby móc swobodnie korzystać z ustanowionych przez Niego obrzędów.

Lepiej mieć niewiele, idąc drogą obowiązku, niż wiele, krocząc drogą grzechu. Lepiej żyć z jałmużny, a nawet umrzeć w więzieniu z czystym sumieniem, niż żyć w dostatku i przyjemnościach z sumieniem zrujnowanym. Roboam i jego lud wykazali się mądrością, przyjmując przybyszów, nawet jeśli musieli się stłoczyć, by zrobić dla nich miejsce. Wierni uchodźcy przynoszą błogosławieństwo tym, którzy ich przyjmują, tak jak zostawiają kłopoty tym, którzy ich wypędzają. Otwórzcie bramy, aby mogło wejść sprawiedliwy naród, dochowujący wierności, a będzie to dla was dobre (Księga Izajasza 26:1–2).

Gdy kapłani i Lewici przybyli do Jerozolimy, poszli za nimi wszyscy pobożni Izraelici ze wszystkich plemion. Byli to ludzie, którzy postanowili szukać Pana, Boga Izraela, poważnie traktowali swoje obowiązki wobec Boga i zamierzali wiernie je wypełniać. Opuścili odziedziczone ziemie i osiedlili się w Jerozolimie, aby mogli swobodnie przychodzić do Bożego ołtarza i uniknąć pokusy oddawania czci cielcom (2 Księga Kronik 11:16). To, co najlepsze dla naszej duszy, jest najlepsze również dla nas. W każdej decyzji dobro wiary powinno być ważniejsze niż doczesna wygoda. Tam, gdzie są wierni kapłani Boga, powinni być też Jego wierni ludzie. Jeśli Jeroboam odrzucił sługi Boga, każdy prawdziwy Izraelita powinien czuć się zobowiązany, by stanąć po ich stronie. Nie porzucajcie Lewity, nawet tego odrzuconego, póki żyjecie. Gdy wyrusza Arka Przymierza, podążajcie za nią (Księga Jozuego 3:3).

W ten sposób umocnili królestwo Judy (2 Księga Kronik 11:17). Przybyło wielu ludzi, którzy prawdopodobnie zabrali ze sobą część swojego dobytku, ale królestwo umocniły także ich pobożność i modlitwy. Przyniosły one błogosławieństwo krainie, która stała się dla nich schronieniem (Księga Zachariasza 12:5). W interesie narodu leży ochrona wiary i wspieranie ludzi wierzących, bo nic tak nie przyczynia się do jego siły. Przez trzy lata umacniali Roboama i jego lud, dopóki trzymali się dobrych dróg Dawida i Salomona. Kiedy jednak od nich odstąpili, odcinając się tym samym od Bożej przychylności i opieki, nawet najwierniejsi przyjaciele nie mogli już ich umocnić. Zachowujemy siłę, dopóki trzymamy się Boga i jesteśmy Mu posłuszni. Gdy od Niego odchodzimy, tracimy ją.

Widzimy teraz, jak Roboam osłabił samego siebie, oddając się przyjemnościom. Chciał mieć wiele żon, tak jak jego ojciec (2 Księga Kronik 11:23). Wydaje się jednak, że był pod tym względem mądrzejszy od ojca, bo nie wygląda na to, by poślubił kobiety z obcych narodów. Wspomniane tu żony były córkami Izraela, a nawet należały do rodziny Dawida. Jedna pochodziła od Eliaba, brata Dawida (2 Księga Kronik 11:18), druga od Absaloma, prawdopodobnie syna Dawida (2 Księga Kronik 11:20), a kolejna od Jerimota, syna Dawida.

Miał też więcej szczęścia niż jego ojciec, ponieważ doczekał się wielu synów i córek, podczas gdy o jego ojcu wspomina się tylko jednego syna. Trudno uwierzyć, że Dawid miał tylko jednego syna, ale jeśli miał ich więcej, nie byli warci wzmianki. Kilku synów Roboama zostało tu wymienionych jako ludzie znaczący (2 Księga Kronik 11:19–20). Byli aktywni, dlatego Roboam uznał, że warto rozmieścić ich w miastach Judy i Beniamina (2 Księga Kronik 11:23). Być może chciał w ten sposób uchronić ich przed rywalizacją z synem Abiją, którego zamierzał ustanowić swoim następcą. Możliwe też, że ufał, iż pomogą utrzymać porządek i chronić królestwo. Osadził ich w miastach warownych i zadbał o ich zaopatrzenie, by mogli mu dobrze służyć w razie ataku nieprzyjaciela. Lepiej zdobyć mądrość późno niż nie zdobyć jej wcale. Powiadają, że mądrość staje się cenna dopiero wtedy, gdy trzeba za nią zapłacić, a Roboam zapłacił za nią wysoką cenę, tracąc królestwo.