2 Księga Kronik 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Dziesięć pokoleń odłączyło się już od domu Dawida, jak widzieliśmy w poprzednim rozdziale. Od dawna były luźno związane z tym rodem (Druga Księga Samuela 20:1–2), a teraz zerwały z nim całkowicie. Nie zastanawiały się, jak bardzo osłabi to naród i jak bardzo obniży pozycję Izraela, którą osiągnął on za poprzedniego panowania. Bóg karcił jednak zarówno królestwo, jak i ród Dawida.

W końcu Rechabeam zachował się odważnie: zgromadził wojsko i zamierzał podporządkować sobie buntowników (Druga Księga Kronik 11:1). Juda i Beniamin nie tylko chcieli pozostać mu wierni, lecz byli też gotowi pomóc mu odzyskać należną mu władzę. Juda był jego własnym pokoleniem i jako pierwsze uznał go za króla. Beniamin pozostał przy nim być może dlatego, że na jego terytorium leżała Jerozolima, a przynajmniej jej większa część.

Rechabeam postąpił też roztropnie, bo gdy Bóg powiedział mu, żeby nie realizował tego planu, usłuchał. Być może zrobił tak z szacunku dla Bożego autorytetu, a może wiedział, że sprzeciwiając się Bożemu nakazowi, nie odniesie zwycięstwa. Gdyby próbował odzyskać to, co utracił, mógłby stracić także to, co jeszcze posiadał. Rozpoczynanie czegokolwiek wbrew woli Boga jest niebezpieczne, zwłaszcza gdy chodzi o wojnę.

Bóg nazywa go „Rechabeamem, synem Salomona” (Druga Księga Kronik 11:3), aby pokazać, że kłopoty te nadeszły z powodu grzechu Salomona. Nie było sensu walczyć z decyzją, którą Bóg już podjął. Usłuchali więc słowa Pana. Choć mogło to wyglądać na upokarzające i narazić ich na krytykę ze strony sąsiadów, odłożyli broń, bo tak powiedział Bóg.

Rechabeam postąpił następnie jak człowiek mądry i umocnił własne terytorium. Zrozumiał, że próba sprowadzenia buntowników z powrotem nie przyniesie skutku. Kilka życzliwych słów mogło powstrzymać ich przed odłączeniem się, ale teraz nie zdołałyby ich zawrócić nawet wszystkie wojska jego królestwa. Stało się i musiał się z tym pogodzić.

Możliwe, że ci sami młodzi doradcy, którzy namawiali go, by ostro odpowiedział ludowi, zachęcali go też do walki mimo Bożego ostrzeżenia. Rechabeam zapłacił już wysoką cenę za to, że ich posłuchał, więc być może tym razem wziął sobie do serca rady starszych i mądrzejszych doradców. Zapewne namawiali go, by uznał Bożą decyzję w sprawie tego, co utracił, i skupił się na zachowaniu tego, co mu pozostało.

Za ich radą umocnił granice oraz wiele najważniejszych miast w swoim królestwie, które za pokojowego panowania Salomona nie potrzebowały obrony. Zaopatrzył je też w obfite zapasy żywności i broń (Druga Księga Kronik 11:11–12). Bóg zabronił mu prowadzić wojnę, ale Rechabeam nie popadł w rozgoryczenie ani nie zaniedbał bezpieczeństwa swoich ludzi. Roztropnie przygotował się na atak. Nawet jeśli nie można podbijać, wciąż można budować.