2 Księga Kronik 10:12 – znaczenie i zastosowanie

Możemy się stąd nauczyć, że gdy sprawy publiczne są w rozsypce, ostre działania tylko pogarszają sytuację. Odpowiedź Rechabeama jedynie wzbudza gniew i dolewa oliwy do ognia. Podczas burzy sternik musi pewnie trzymać ster. Wielu ludzi znalazło się w kłopotach, których nie zamierzali wywołać, ponieważ inni zbyt surowo zareagowali na to, co zamierzali zrobić.

Możemy też się nauczyć, że bez względu na to, co ludzie planują i knują, Bóg nadal realizuje swoje dzieło i wypełnia swoje słowo. Nie zawiedzie ani jedno słowo, które wypowiedział. Bóg sprawił, że król stał się uparty i postąpił nierozsądnie, aby wypełniło się słowo przekazane przez proroka Achiasza (Druga Księga Kronik 10:15). Nie usprawiedliwia to nierozsądnego postępowania Rechabeama ani nie zmniejsza jego winy za pychę i gniew. Pokazuje jedynie, że Bóg posłużył się nawet tymi grzechami, by zrealizować swój zamysł.

Widzimy też, jak niepewne są ziemskie bogactwo, zaszczyty i władza. Salomon panował nad całym Izraelem, więc można by sądzić, że zapewnił swojej rodzinie królestwo na wiele pokoleń. A jednak zanim jeszcze ostygło jego ciało w grobie, dziesięć z dwunastu plemion odłączyło się od jego syna. Zapomniano o wszystkim, co dobrego Salomon uczynił dla Izraela, i powiedziano: „Jaki mamy udział w Dawidzie?”. Podobnie wielu odrzuca panowanie Chrystusa, mimo wszystkiego, co uczynił, by na zawsze zjednoczyć ludzi ze sobą. Wciąż mówią: „Nie chcemy, by ten człowiek nami rządził”. Taki bunt nieuchronnie prowadzi do zguby.

Możemy też się nauczyć, że Bóg często sprowadza skutki grzechów ojców na ich dzieci. Salomon odwrócił się od Boga, a więc to nie on, lecz jego syn utracił lojalność większości ludu. Pozwalając, by bolesne skutki grzechu trwały długo po śmierci grzesznika, Bóg pokazuje, jak poważny jest grzech, a być może daje też pewną wskazówkę, jak długotrwała może być jego kara. Kto grzeszy przeciw Bogu, szkodzi nie tylko własnej duszy, lecz może również wyrządzić krzywdę swoim dzieciom, większą, niż sobie uświadamia.

Wreszcie, gdy Bóg spełnia swoje groźby, troszczy się także o to, by Jego obietnice nie zawiodły. Grzech Salomona zostaje zapamiętany i dlatego jego syn traci dziesięć plemion. Pamięta się jednak również o wierności Dawida i o obietnicy, którą Bóg mu złożył. Ze względu na Dawida jego wnukowi pozostawiono dwa plemiona. Upadki ludu Bożego nie unieważnią żadnej obietnicy złożonej Chrystusowi, jego Głowie. Lud Boży może zostać skarcony, lecz przymierze nie zostanie złamane (Księga Psalmów 89:31–34).