1 List do Tymoteusza 3:8 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jaki charakter powinni mieć diakoni. Osoby pełniące ten urząd troszczyły się o praktyczne potrzeby wspólnoty, między innymi wspierały duchownych i pomagały ubogim. „Usługiwały przy stołach”, podczas gdy duchowni, czyli biskupi, poświęcali się modlitwie i głoszeniu słowa (Dzieje Apostolskie 6:2; Dzieje Apostolskie 6:4). Ustanowienie tego urzędu i potrzeba, która do niego doprowadziła, zostały opisane w Dziejach Apostolskich 6:1–7.

Diakoni musieli cieszyć się dobrą opinią, ponieważ wspierali sług, działali publicznie i powierzano im ważne obowiązki. Powinni być poważni, godni szacunku. Taka powaga przystoi wszystkim chrześcijanom, a zwłaszcza osobom pełniącym urząd we wspólnocie. Nie mogą być dwulicowi w mowie, mówiąc jednej osobie jedno, a drugiej co innego, zależnie od tego, co im się opłaca. Dwulicowa mowa bierze się z dwoistego serca. Posługują się nią zarówno pochlebcy, jak i oszczercy.

Nie mogą nadużywać wina, ponieważ pijaństwo przynosi wielki wstyd każdemu, a szczególnie chrześcijaninowi i osobie pełniącej urząd. Czyni człowieka niezdolnym do wykonywania obowiązków i otwiera drogę wielu grzechom. Nie mogą też zabiegać o nieuczciwy zysk, bo powierzano im pieniądze wspólnoty. Gdyby byli chciwi, mogliby ulec pokusie przywłaszczenia sobie środków przeznaczonych na wspólne cele.

Powinni strzec tajemnicy wiary z czystym sumieniem (Pierwszy List do Tymoteusza 3:9). Tajemnica wiary to prawda Ewangelii, niegdyś ukryta, a teraz objawiona. Najlepiej strzeże jej osoba o czystym sumieniu. Szczere umiłowanie prawdy jest jedną z najsilniejszych ochron przed błędem i zwiedzeniem. Jeśli zachowujemy czyste sumienie i wystrzegamy się wszystkiego, co je obciąża lub odciąga nas od Boga, łatwiej będzie nam strzec tajemnicy wiary w sercu.

Zanim powierzy się im publiczne obowiązki, trzeba ich najpierw poddać próbie (Pierwszy List do Tymoteusza 3:10). Nie należy powierzać odpowiedzialności we wspólnocie kościelnej, dopóki dana osoba nie zostanie wypróbowana i uznana za zdolną do tej pracy. Próbie trzeba poddać jej osąd, gorliwość dla Chrystusa i nienaganne postępowanie.

Dobrej opinii powinny być także żony diakonów (Pierwszy List do Tymoteusza 3:11). Powinny zachowywać się poważnie, nie oczerniać innych ani nie roznosić plotek, które prowadzą do kłótni i podziałów. Powinny być trzeźwe i wierne we wszystkim, nie ulegać przesadzie, lecz godnie troszczyć się o to, co im powierzono. Osoby blisko związane ze służbą kościelną powinny szczególnie dbać o życie zgodne z Ewangelią Chrystusa, aby ich niewłaściwe postępowanie nie stało się powodem krytyki tej służby.

Podobnie jak wcześniej w odniesieniu do biskupów, tak i tutaj o diakonach mówi się, że mają być mężami jednej żony. Oznacza to, że nie mogą być winni oddalenia jednej żony i poślubienia innej. Powinni też dobrze kierować swoimi dziećmi i własnym domem. Domy diakonów powinny być przykładem dla innych rodzin.

Powodem tych wymagań jest to, że urząd diakona, choć niższy rangą, może być krokiem ku większej służbie we wspólnocie (Pierwszy List do Tymoteusza 3:13). Osoby wiernie usługujące przy stołach mogą z czasem zostać uznane za zdolne do większych zadań, takich jak głoszenie słowa i modlitwa. Możliwe też, że chodzi o to, iż wierna służba w tym urzędzie przynosi dobrą opinię i daje odwagę w wierze w Chrystusa Jezusa. Uczciwa służba dodaje odwagi, a brak prawości czyni człowieka lękliwym i niestałym. Bezbożni uciekają, choć nikt ich nie goni, a sprawiedliwi są odważni jak lew (Księga Przysłów 28:1).

We wczesnym Kościele były tylko dwa rodzaje sług, czyli osób pełniących urzędy kościelne: biskupi i diakoni (List do Filipian 1:1). Dopiero późniejsze pokolenia dodały kolejne. Biskup, prezbiter, duszpasterz lub duchowny był wyznaczony do modlitwy i głoszenia słowa, natomiast diakon zajmował się głównie praktycznymi potrzebami wspólnoty. Klemens Rzymski napisał jasno, że apostołowie, wiedząc dzięki Jezusowi Chrystusowi, iż w Kościele będą spory o nazwę urzędu biskupa, ustanowili dwa urzędy: biskupów i diakonów.

Diakoni opisani w Piśmie Świętym mieli przede wszystkim usługiwać przy stołach, a nie głosić kazania czy chrzcić. Filip głosił i chrzcił w Samarii (Dzieje Apostolskie 8), ale później nazwano go ewangelistą (Dzieje Apostolskie 21:8), więc możliwe, że wykonywał te zadania w ramach tamtego powołania. Głównym celem urzędu diakona było jednak zajmowanie się doczesnymi sprawami wspólnoty, takimi jak wspieranie sług i troska o ubogich.

Nawet osoby pełniące te niższe urzędy musiały spełniać kilka ważnych wymagań. Miały być poważne i godne zaufania, a przed powołaniem na urząd należało je wypróbować. Wierność i uczciwość w skromniejszej roli często prowadzą do większej odpowiedzialności we wspólnocie. Taka prawość daje też odwagę w wierze, natomiast brak uczciwości czyni człowieka nieśmiałym i łatwo zachwiewa jego postawą.