1 List do Tymoteusza 3:1 – znaczenie i zastosowanie

Dwa listy do Tymoteusza i jeden do Tytusa przedstawiają biblijny wzorzec zarządzania Kościołem oraz wskazówki dla jego sług. Tymoteusz był prawdopodobnie ewangelistą, którego pozostawiono w Efezie, aby troszczył się o tych, których Duch Święty ustanowił tam biskupami, czyli starszymi lub prezbiterami. Widać to w opisie, w którym starszym powierzono troskę o Kościół i nazwano ich także biskupami (Dzieje Apostolskie 20:28). Wygląda na to, że niechętnie rozstawali się z Pawłem, zwłaszcza gdy usłyszeli, że już więcej go nie zobaczą (Dzieje Apostolskie 20:38). Ich wspólnota powstała niedawno, a oni obawiali się wziąć za nią odpowiedzialność. Dlatego Paweł pozostawił z nimi Tymoteusza, aby pomógł wszystko uporządkować.

Widzimy tu, jaki powinien być sługa Ewangelii. Biskup ma sprawować pieczę nad lokalną wspólnotą chrześcijan. Kto ubiega się o biskupstwo, pragnie pięknej pracy (Pierwszy List do Tymoteusza 3:1). Posługa jest pracą. Choć dziś urząd biskupa często postrzega się jako godną zaszczytu pozycję, w tamtych czasach widziano w nim przede wszystkim dobrą pracę. Urząd biskupa zgodny z Pismem ustanawia Bóg, a nie ludzie. Posługa nie jest tworem państwa i byłoby nieszczęściem, gdyby słudzy Kościoła stali się narzędziami państwa. Urząd ten istniał w Kościele, zanim władcy zaczęli publicznie wspierać chrześcijaństwo, ponieważ Chrystus dał ten dar Kościołowi (List do Efezjan 4:8–11).

Jest to także praca, a więc wymaga pilności i wytrwałego wysiłku. Apostoł mówi o niej jako o pracy, a nie o zaszczytnym stanowisku czy sposobie na zysk, bo słudzy Kościoła powinni bardziej zważać na swój trud niż na korzyści związane z urzędem. To dobra praca, ponieważ ma ogromne znaczenie i służy najwyższemu dobru. Posługa dotyczy życia i szczęścia nieśmiertelnych dusz. Jest dobra, bo ma ukazywać wielkość Boga, który prowadzi wielu synów do chwały. Jej celem jest otwieranie ludziom oczu i odwracanie ich od ciemności ku światłu, a od władzy szatana ku Bogu (Dzieje Apostolskie 26:18).

Osoby, które ubiegają się o ten urząd, powinny szczerze go pragnąć. Jeśli ktoś go pragnie, powinien pragnąć go gorliwie, mając nadzieję, że dzięki tej posłudze przyniesie Bogu większą chwałę, a ludziom większe dobro duchowe. Dlatego w Kościele Anglii osoby przygotowujące się do posługi są pytane: „Czy sądzisz, że Duch Święty skłania Cię do podjęcia się tej posługi?”.

Aby wykonywać tę pracę, trzeba mieć odpowiednie kwalifikacje. Sługa Kościoła powinien być nienaganny, czyli nie może ciążyć na nim żaden haniebny zarzut. Powinien jak najmniej dawać powodów do oskarżeń, bo zgorszenie szkodzi jego posłudze i przynosi ujmę urzędowi. Ma być mężem jednej żony, a nie kimś, kto rozwiódł się i zawarł kolejny związek małżeński ani kimś, kto ma więcej niż jedną żonę jednocześnie. W tamtych czasach takie sytuacje były zbyt częste zarówno wśród Żydów, jak i pogan, zwłaszcza wśród pogan.

Powinien czuwać i być uważny wobec szatana, przebiegłego wroga. Ma strzec siebie i powierzonych mu dusz, a skoro podjął się troski o nie, powinien wykorzystywać każdą sposobność, by czynić im dobro. Sługa Kościoła musi być czujny, bo nasz przeciwnik, diabeł, krąży jak ryczący lew i szuka kogo pożreć (Pierwszy List Piotra 5:8). Powinien zachowywać trzeźwość, umiar i opanowanie we wszystkim, co robi, także w korzystaniu z dóbr doczesnych. Pismo Święte często łączy trzeźwość z czujnością, bo te postawy wzajemnie się wspierają: „Bądźcie trzeźwi, czuwajcie”.

Powinien też prowadzić się godnie, być spokojny i stateczny, a nie lekkomyślny, próżny czy powierzchowny. Ma być gościnny, gotowy przyjmować przybyszów i podejmować ich na miarę swoich możliwości. Pokazuje to, że nie jest przywiązany do dóbr tego świata i szczerze miłuje swoich braci i siostry. Powinien być zdolny do nauczania. Paweł opisuje więc biskupa, który głosi naukę, potrafi i chce przekazywać otrzymaną od Boga wiedzę, jest gotowy uczyć przy każdej sposobności, dobrze zna sprawy królestwa niebieskiego i chętnie dzieli się tym, co wie.

Nie może być oddany winu. Kapłanom zakazano pić wino, gdy wchodzili do Namiotu Spotkania, by pełnić służbę, aby po pijanemu nie wypaczali prawa (Księga Kapłańska 10:8–9). Nie może być awanturnikiem ani skorym do użycia siły. Powinien postępować łagodnie, z miłością i delikatnością. „Sługa Pana nie powinien wdawać się w kłótnie, lecz ma być łagodny wobec wszystkich” (Drugi List do Tymoteusza 2:24). Nie może być chciwy nieuczciwego zysku. Nie powinien podporządkowywać posługi doczesnym interesom ani zdobywać pieniędzy niegodziwymi sposobami. Powinien być obumarły dla bogactw tego świata, żyć ponad nimi i jasno to pokazywać.

Powinien być cierpliwy, niekłótliwy i łagodny. Taki jest Chrystus, wielki Pasterz i Biskup dusz. Sługa Kościoła nie może być porywczy ani skory do sporów. Tak jak nie powinien uderzać rękami, tak nie powinien walczyć językiem. Jak może uczyć innych panowania nad językiem, jeśli sam nie trzyma go w ryzach? Nie może być chciwy. Chciwość jest zła w każdym, ale szczególnie szkodliwa u sługi Kościoła, którego powołanie kieruje myśli ku przyszłemu światu.

Powinien dobrze troszczyć się o własną rodzinę i mądrze zarządzać swoim domem. Dzięki temu może dawać dobry przykład innym głowom rodzin i pokazywać, że potrafi troszczyć się o Kościół Boży. „Jeśli ktoś nie potrafi zarządzać własnym domem, jak będzie troszczył się o Kościół Boży?”. Domy sług Kościoła powinny być dla innych rodzin przykładem dobra. Powinni oni utrzymywać dzieci w karności, a dzieci mają podporządkowywać się otrzymywanym wskazówkom. Trzeba to czynić z całą powagą. Najlepszym sposobem utrzymania porządku wśród osób powierzonych czyjejś pieczy jest kierowanie nimi z godnością. Nie chodzi o surowość, lecz o powagę i godność.

Nie może być nowo nawrócony, czyli kimś, kto dopiero niedawno przyjął wiarę chrześcijańską, albo kimś, kto jest słabo pouczony i zna jedynie powierzchowne aspekty religii. Taka osoba łatwo może popaść w pychę, bo często im mniej ludzie wiedzą, tym bardziej są zarozumiali. Chodzi o to, by nie uległa pysze i nie ściągnęła na siebie takiego wyroku jak diabeł. Diabeł upadł z powodu pychy. To mocny powód, by się jej strzec, bo przez nią aniołowie stali się demonami. Sługa Kościoła powinien też cieszyć się dobrą opinią wśród osób spoza wspólnoty i nie mieć skazy z przeszłości. Diabeł mógłby wykorzystać taką przeszłość, by zastawiać pułapki na innych i zniechęcać ich do nauki Chrystusa głoszonej przez osobę o złej reputacji.

Podsumowując, skoro pokrótce omówiliśmy wymagania stawiane biskupowi głoszącemu Ewangelię, możemy wyciągnąć kilka wniosków.

Jakże mocny mamy powód, by zawołać za Pawłem: „Któż jest do tego zdolny?” (Drugi List do Koryntian 2:16). To prawdziwy trud i prawdziwa praca. Wymagają głębokiej czci, mądrości, gorliwości, odwagi, wierności i uważnego czuwania nad sobą, swoimi pragnieniami, upodobaniami i namiętnościami, a także nad tymi, którzy zostali powierzeni naszej trosce. Do takiej służby potrzebna jest święta czujność.

Nawet najlepiej przygotowani, najwierniejsi i najbardziej sumienni słudzy Kościoła mają powód do pokory. Ta praca wymaga tak wiele, a jej rzetelne wykonywanie wiąże się z ogromnym trudem. W istocie nawet najlepsi słudzy Kościoła wciąż daleko odbiegają od tego, jacy powinni być i co powinni czynić.

Ci, których Pan uzdolnił i uznał za wiernych, powinni jednak błogosławić Boga i dziękować Mu za powołanie do posługi. Jeśli Bóg zechce uczynić któregoś ze swoich sług w pewnej mierze zdolnym i wiernym, cała pochwała i chwała należą się Jemu.

Wiernych sług Kościoła pokrzepia łaskawa obietnica Chrystusa: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do końca świata” (Ewangelia Mateusza 28:20). Jeśli jest z nami, w pewnej mierze uzdolni nas do tej pracy, przeprowadzi nas przez jej trudności, dając pocieszenie, łaskawie przebaczy nasze potknięcia i nagrodzi wierność „niewiędnącym wieńcem chwały” (Pierwszy List Piotra 5:4).