1 List do Tymoteusza 3:14 – znaczenie i zastosowanie

Paweł kończy rozdział szczególną wskazówką dla Tymoteusza. Miał nadzieję, że wkrótce do niego przybędzie, by udzielić mu dalszych rad i pomóc mu w pracy, a także zobaczyć, czy chrześcijaństwo mocno zakorzeniło się w Efezie i dobrze się tam rozwija. Dlatego napisał krócej. Pisał jednak również po to, by Tymoteusz wiedział, jak ma postępować w domu Bożym, gdyby przyjazd Pawła się opóźnił; jak ma pełnić służbę ewangelisty, czyli głosiciela Ewangelii, i reprezentować Pawła.

Ci, którzy służą w domu Bożym, powinni dbać o dobre życie, by nie przynosić wstydu temu domowi ani godnemu imieniu, które noszą. Osoby pełniące służbę powinny czuwać nad swoim postępowaniem, a także nad modlitwami i kazaniami. Ich urząd wymaga właściwego postępowania, ponieważ w tej służbie nie każde zachowanie jest odpowiednie. Tymoteusz musiał wiedzieć, jak postępować nie tylko w kościele, w którym przebywał przez pewien czas, lecz także w innych kościołach, bo jako ewangelista i zastępca Pawła miał przemieszczać się z miejsca na miejsce. Dlatego domem Bożym, kościołem Boga żywego, nazwano tu nie tylko kościół w Efezie, lecz cały Kościół chrześcijański.

Bóg jest Bogiem żywym. Jest źródłem życia, ma życie sam w sobie i daje swoim stworzeniom życie, oddech oraz wszystko, czego potrzebują. W Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (Dzieje Apostolskie 17:25, 28). Kościół jest domem Boga, ponieważ Bóg w nim mieszka. Pan wybrał Syjon na miejsce swojego zamieszkania: „To jest miejsce mojego odpoczynku, tu będę mieszkał, bo je wybrałem” (Księga Psalmów 132:14). Tam możemy oglądać moc i chwałę Boga (Księga Psalmów 63:2).

Dla Kościoła wielkim wsparciem jest to, że należy do Boga żywego, prawdziwego, w przeciwieństwie do fałszywych bogów, będących niemymi i martwymi bożkami. Jako Kościół Boga jest on filarem i podporą prawdy. Może to oznaczać, że sam Kościół podtrzymuje i ukazuje prawdę, a nie to, że Biblia zależy od Kościoła, jak twierdzą nauczyciele rzymskokatoliccy. Prawda podtrzymuje Kościół, a Kościół podaje dalej Pismo Święte i naukę Chrystusa, niczym filar, na którym umieszcza się publiczne obwieszczenie. Przez Kościół wieloraka mądrość Boga staje się znana nawet zwierzchnościom i władzom niebieskim (List do Efezjan 3:10).

Niektórzy odnoszą te słowa do samego Tymoteusza, a przez rozszerzenie także do innych wiernych sług. Są oni filarami i podporą prawdy w tym sensie, że ich zadaniem jest strzec prawdy Chrystusa, podtrzymywać ją i szerzyć w Kościele. O apostołach powiedziano, że są filarami (List do Galatów 2:9). Powinniśmy gorliwie i uczciwie szukać prawdy. Powinniśmy nabywać ją za wszelką cenę i nie uważać żadnego wysiłku za zbyt wielki, jeśli prowadzi do jej poznania (Księga Przysłów 23:23). Powinniśmy też starannie jej strzec i nigdy z żadnego powodu z niej nie rezygnować. Mamy ją również wiernie ogłaszać, przekazując kolejnemu pokoleniu w nieskażonej postaci.

Jeśli jakiś kościół przestaje być filarem i podporą prawdy, możemy, a nawet powinniśmy go opuścić. Wierność prawdzie musi być ważniejsza niż wierność jakiemukolwiek kościołowi. Nie mamy obowiązku pozostawać w kościele, który przestał podtrzymywać prawdę.

Jaką jednak prawdę mają podtrzymywać kościoły i osoby pełniące służbę? Paweł mówi: „Bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności”. Uczony Camero łączy te słowa z poprzednią myślą, tak że zdanie brzmi: „Filar i podpora prawdy, a bez wątpienia wielka jest tajemnica pobożności”. Rozumie tę tajemnicę jako prawdę, którą się podtrzymuje.

Chrześcijaństwo jest tajemnicą: czymś, czego sam rozum nie mógł odkryć i czego nie jest w stanie w pełni pojąć, ponieważ przewyższa rozum, choć nigdy nie jest z nim sprzeczne. Nie jest to tajemnica filozoficzna ani owoc błyskotliwych spekulacji, lecz tajemnica pobożności, bo ma prowadzić ludzi do pobożnego życia. Pod tym względem znacznie przewyższa tajemnice pogan, czyli narodów oddających cześć fałszywym bogom. Jest to tajemnica objawiona, a nie ukryta i zamknięta na zawsze. Pozostaje jednak tajemnicą, mimo że została już częściowo objawiona.

Tajemnicą pobożności jest Chrystus. Paweł wymienia sześć rzeczy dotyczących Chrystusa, które składają się na tę tajemnicę. Po pierwsze, Bóg objawił się w ciele. Dowodzi to, że Chrystus jest Bogiem: odwiecznym Słowem, które stało się ciałem i ukazało się nam w ludzkim życiu. Kiedy Bóg postanowił objawić się ludziom, uczynił to, posyłając własnego Syna, który we wcieleniu przyjął ludzką naturę. „Słowo stało się ciałem” (Ewangelia Jana 1:14).

Po drugie, został usprawiedliwiony w Duchu. Choć oskarżano Go o grzech i skazano na śmierć jak przestępcę, Duch wzbudził Go z martwych, a tym samym oczyścił ze wszystkich kłamstw, które o Nim wypowiadano. Stał się za nas grzechem i został wydany za nasze występki, lecz kiedy zmartwychwstał, został usprawiedliwiony w Duchu. Oznacza to, że wykazano, iż Jego ofiara została przyjęta, a On zmartwychwstał dla naszego usprawiedliwienia, tak jak został wydany za nasze występki (List do Rzymian 4:25). Poniósł śmierć w ciele, ale został ożywiony przez Ducha (Pierwszy List Piotra 3:18).

Po trzecie, aniołowie Go widzieli. Oddali Mu cześć (List do Hebrajczyków 1:6). Byli obecni przy Jego wcieleniu, kuszeniu, udręce, śmierci, zmartwychwstaniu i wniebowstąpieniu. To znacznie przydaje Mu chwały i ukazuje, jak wielką pozycję zajmował w niebie, skoro służyli Mu aniołowie. Jest Panem aniołów.

Po czwarte, głoszono Go wśród pogan. To ważna część tajemnicy pobożności: Chrystus został ofiarowany poganom jako Odkupiciel i Zbawiciel. Wcześniej zbawienie przyszło przez Żydów, lecz mur oddzielający został zburzony i poganie zostali włączeni. „Ustanowiłem cię światłością dla pogan” (Dzieje Apostolskie 13:47).

Po piąte, uwierzono w Niego na świecie, a więc Jego nauczanie nie poszło na marne. Wielu pogan przyjęło Ewangelię, którą odrzucili Żydzi. Kto spodziewałby się, że świat pogrążony w nieprawości uwierzy w Syna Bożego i przyjmie jako Zbawiciela Tego, którego ukrzyżowano w Jerozolimie? A jednak, mimo wszelkich uprzedzeń wobec Niego, ludzie uwierzyli w Chrystusa.

Po szóste, został wzięty do chwały, gdy wstąpił do nieba. Stało się to, zanim wielu ludzi na świecie w Niego uwierzyło, ale w wykazie wymieniono to na końcu, ponieważ wniebowstąpienie było ukoronowaniem Jego wywyższenia. Obejmuje ono także zasiadanie po prawicy Boga, gdzie Chrystus żyje na wieki, wstawia się za nami i ma wszelką władzę w niebie i na ziemi. Ma to znaczenie również ze względu na dalszą rozmowę o odstępstwie: niektórzy mieli zaprzeczać, że Chrystus pozostał w niebie, a zarazem twierdzić, że sprowadzają Go na swoje ołtarze w konsekrowanych hostiach.

Zwróćmy najpierw uwagę, że Ten, który objawił się w ciele, był prawdziwie Bogiem, Bogiem z natury, a nie jedynie z urzędu. Właśnie to sprawia, że jest to tajemnica. Po drugie, Bóg objawił się w prawdziwym ciele.

Skoro dzieci mają udział we krwi i ciele, On również przyjął tę samą ludzką naturę (List do Hebrajczyków 2:14). Jeszcze bardziej zdumiewające jest to, że objawił się w ludzkim ciele, gdy wszyscy ludzie zepsuli swoje postępowanie, a On sam od narodzenia był święty.

Po trzecie, pobożność jest tajemnicą w każdym swoim aspekcie, od początku do końca: od przyjścia Chrystusa na świat aż po Jego wniebowstąpienie. Po czwarte, skoro jest to tak wielka tajemnica, powinniśmy z pokorą oddawać jej cześć i przyjmować ją z szacunkiem. Nie powinniśmy dociekać jej ze zbytnią ciekawością ani mówić o niej z nadmierną pewnością siebie, wykraczając poza to, co ukazało nam Pismo Święte.